Zee (part 2): Jess en haar haaienflip

Posted by on aug 4, 2016 in Moed | 0 comments

Ik ben niet altijd een onvoorwaardelijke lover van golven geweest. Er was een tijd (jaren, to be honest) dat ik niet in de zee durfde. Dat zat zo. Als kind was ik nochtans een waterrat. Ik had al snel al mijn zwembrevetten, en was er ergens water, ik zat erin. Toen ik 13 was zag ik 2 keer in één week 2 tv-fragmenten die mijn liefde voor de zee danig op de proef zou stellen. Het eerste was de trailer voor ‘jaws’, dat beeld waarin die moeder haar zoontje voor zich uitschuift op haar surfboard zodat zij en niet hij opgevreten wordt door de grote witte haai. Ongewild zie ik in diezelfde week op tv ook een Amerikaanse redster aangevallen worden, en meegesleurd worden door een haai. Die 2 beelden hebben een onuitwisbare indruk gemaakt op mijn 13jarig fragiel meisjesbrein. Ik had er wekenlang nachtmerries over, en mijn angst werd zo groot dat ik ook niet meer in bad wou – als het water wegliep in het badputje kwam daar –zo was ik zeker- een haaienoog tevoorschijn. haai
Er werd wat lacherig over gedaan. Maar mijn angst was echt. Ik heb jaren geen voet meer in de zee gezet, en zelfs toen ik een twintiger was wou ik nog steeds niet zwemmen in water waar ik niet ‘door kon kijken’ tot aan de bodem. Geen zwemvijvers, Blaarse meersen, whatever voor mij. Pas tijdens een citytrip naar Wenen tijdens een bloedhete zomer – ik was al ergens begin 20- gingen we met vrienden van daar zwemmen in een afgesloten stuk vaart van de Donau en toen pas ben ik erin geslaagd mezelf te pushen opnieuw het water in te gaan. Ik heb in een rotvaart het ding één keer over gezwommen en stond daarna te trillen als een riet. Maar ik had de eerste stap gezet opnieuw te zwemmen in ‘troebel’ water. De volgende grote uitdaging zou opnieuw de zee zijn…
Tijdens onze wereldreis had Jak de eerste maanden al ongeveer in elke plas water gezeten. Zelfs in het ijskoude Titicacameer. Of ergens in een grot in Cuba, tot groot jolijt van de locals. Not me. In Nieuw Zeeland zou ik een eerste keer gaan zwemmen met dolfijnen. De dag voor D-day wordt een meisje aangevallen door een haai, en ribbedie was de moed om in zee te gaan…                                              haai_surfer

In Australië moest en zou het gebeuren. Als ik echt wou leren surfen, moest ik zonder angst het water in durven. En dus zette ik het grove geschut in. Aan de West kust boekte ik een snorkeltocht ‘zwemmen tussen de haaien’, meteen de big deal. Ik heb er ons grensstamper reisverslag nog eens op nagekeken om het gevoel op te roepen van die bewuste dag… fijne herinneringen … 
Hier een fragmentje over de boot-snorkeltocht:
“Onze schipper, een Aussiebink zegt me: Jessie love, sharks are just fish with a bad reputation. They won’t hurt you, trust me. Ik keek eens diep in zijn ogen en legde mijn lot in zijn handen. Bibi ging het water in. Met een hartslag die tegen de 500 zat. Probeer dan maar eens door een snorkelbuizeken te ademen. Jaklien die kirrde ondertussen vrolijk rond. Ik besloot toch maar mooi in het midden van de groep te blijven. Kansberekening dacht ik zo. Als een haai honger heeft, pakt hij toch gewoon die die aan de buitencirkel aan het zwemmen zijn, niet? Na 5 minuten zwemmen (nog steeds in het midden van de oceaan, geen land te bespeuren), waren ze daar plots. 5 meter onder mij. Ik telde 5 haaien. Ik telde 6 haaien, en tenslotte 7. Reefsharks, 7 stuks, elk tussen de 2 a 3 meter. In de Caraïben zijn reefsharks verantwoordelijk voor de meeste aanvallen op mensen. Maar hier in West Australië hebben die zoveel vissen om op te eten, dat die geen nood hebben aan mensenvlees. Maar het blijven wel kanjer beesten die onder je zwemmen, met hun zo kenmerkende lelijke smoel. Maar weet je wat? Bibi, de grootste haaienbroekschijter van het Westelijk halfrond, lag daar rustig naar die beesten te kijken die onder mij zwommen en voelde me eigenlijk vredig kalm. Kan je dat laatste zinnetje nog eens even herlezen? Dank je. Met mijn ego gaat alles goed. I did it!!!!”

Jaren bang geweest, en dan van één dag op de andere beslist mijn angst in de ogen te kijken, iets drastisch te doen, angst kwijt te zijn, beginnen surfen, en de liefde voor de zee en golven is er alleen maar groter op geworden.
Over het hebben van moed, en dingen durven ook al ben je er bang voor, heb ik de afgelopen jaren veel gelezen. Ik vond mezelf dan wel geen broekschijter, een lefgozer was of ben ik evenmin. Ik merkte dat ik het erg comfortabel vond om in mijn comfortzone te blijven. En dus ben ik mezelf uitdagingen beginnen stellen. En zoek en lees ik graag inspirerende verhalen van mensen die durven en moed een andere betekenis geven, zoals Roz Savage, die de oceanen alleen in haar roeiboot bedwong.
De meeste van onze angst creëren we zelf in ons hoofd. Angst voelen is perfect normaal en daar kunnen we op zich weinig aan doen. Maar de tsunami aan gedachten en gedragingen die volgen op het voelen van angst, daar kan je dus wel iets aan doen, leerde ik van moedige mensen ;-). Je angst erkennen en beseffen dat het ook maar slechts een gevoel is, behoorlijk onaangenaam, maar op zich ongevaarlijk. Een doel hebben waar je op kan focussen, door je angst ademen, kleine stapjes zetten, je angst voelen en het toch doen. Het blijft een uitdaging, zeker ook voor mij. Daar herinnert mijn lijstje ‘Durven’, met nog een resem onafgevinkte puntjes, me aan 😉

holdsyouback

Read More

Golven

Posted by on aug 3, 2016 in Geen categorie | 1 comment

Aan zee. Theater aan zee, Oostende op z’n best. Uren slijten in het Leopoldspark, espresso machiato in nieuw ontdekte koffiebars, ijsjes op het strand of iets lekker van bij bakkerij Van den Berghe op de dijk. Een GT in een beach bar, in zwangere tijden gereduceerd tot een tonic.
Luka die maar blijft schelpen verzamelen. Ze zijn zooooooooooooooooooo mooi. En Noa die maar achter meeuwen blijft aanhollen. Kirren en lopen naar de golfjes. Koud, meer dan mijn tenen krijgen ze niet. De mini girls zijn dapperder. Zee in, dit jaar ook ontdekking van geneugten van een bodyboard. En van zelfgemaakte bloemen die gekocht/verkocht kunnen worden met schelpjes (dankje Cara & Andres voor de boetiek en de opstart :-)) Mijn boek waarin zandkorrels zich tussen de pagina’s nestelen. Steeds diezelfde pagina, want er moet gesmeerd, gekeken, ‘niet te ver weglopen’ geroepen worden, pipi gedaan, dorst, een zandkasteel gebouwd worden, opnieuw toilet (the joys of being pregnant), een pijntje verzorgd, kleren aan en uit. Halfweg de middag en al bijna ko.
Maar toch. Zeelucht knapt op. Maakt hoofd leegt, geeft altijd ruimte voor (nieuwe) dromen. Golven, ik kan er uren naar kijken. Golven…mijn flip.
Toen we op wereldreis gingen en plots in plaats van dagtripjes aan zee, weken en maanden aan een stuk in ‘kustgebied’ vertoefden, wou ik leren surfen. Dat magische surfen, dat één zijn met de golven, daar wou ik deel van uit maken.
Het werd die eerste keren een harde, koude, natte, schurende en bij tijden erg frustrerende les in evenwicht zoeken (en niet vinden), in kracht- en conditietraining (die er beiden niet voldoende waren), in voelen wat de immense kracht van water is en in je plaats kennen (meestal liggend op een plank in plaats van gezwind er bovenop staand).
Een verstuikte enkel, blauwe kin, geschuurde knieën, verlamde armen en 1 liter zeesop binnen later had mijn romantisch beeld van surfen een grote knauw gekregen, en mijn ego nog een groter.
En toen pakte ik mijn eerste echte lange golf. Eentje die zo helemaal uitrolde met mij er zo fel als een gieter bovenop. Ik was in Margaret River, een iconisch surfdorp aan de West-kust van Australië en leefde even de Australische droom: camping, barbie, stubbie, surfen, no worries mate. DSC_0251
Ik ging later nog op surfvakantie naar Costa Rica en Portugal, maar bleef een belabberde surfer. Veel peddelen (soms te vroeg en soms te laat), veel nosedives, niet de juiste take-off plaats vinden, veel in het sop en niet in de swell zitten. Maar toch. In Costa Rica heb ik één keer in een kleine ‘tube’ gezeten, het moment dat de je de golf uitsurft voor die zich achter je in een tunneltje sluit. En ik heb een fantastische dag beleefd met mijn 2 beste vriendinnen aan een Braziliaanse surf praia. Ik blijf gefascineerd door golven en in het diepst van mijn gedachten word ik ooit nog een surfchick. Het romantische beeld van hun way of life, de puurheid, het non-conformisme… zo ver van mijn gestructureerd, burgerlijk werk-gezin-huis leventje. Het is een beetje escapisme waar ik een handje van weg heb, maar het is ook nog iets anders.
Golven zijn mijn metafoor geworden. Het leven proberen nemen als een golf. Surfen mijn symbool. Ik gebruik de beelden in mijn hoofd om me rustig te maken, sterk, om los te laten. Ik omring me met kleine surf hebbedingetjes omdat ze me blij maken. En ik droom over surfspots omdat het me een drive geeft, omdat ik graag droom over reizen , en ik weet binnen een aantal jaar er te staan, glurend naar de golven, naar de surf.
Maar me laten meevoeren door de betovering van golven, dat doe ik ook nu, zelfs aan de Belgische kust. Elke zee heeft iets mysterieus, aanlokkelijk, bangelijk. Er valt zoveel te leren, te ontdekken over de zee, over golven. Hoe ontstaan golven waar je op kan surfen? Daarover heb ik zitten lezen/leren (deze vakantie: William Finnegan, primitieve dagen). Voor wie ’t wil weten, een korte samenvatting: Een storm op zee woelt het water aan de zeespiegel om en dat wekt rimpelingen op, chop genoemd, eerst kleinere en dan grotere onsamenhangende golfjes. Bij genoeg wind klonteren die samen tot zware zeegang. Waar surfers aan verre kusten op liggen te wachten, dat is de energie die aan de storm is ontsnapt en in de vorm van golftreinen uitstraalt naar kalmere wateren. Golftreinen zijn groepen golven die samen verder reizen, in een steeds hechtere samenhang. Elke golf is een kolom rondcirkelende energie, grotendeels onder het wateroppervlak. Alle golftreinen die een storm produceert, vormen samen wat surfers een swell noemen. Zo’n swell kan duizenden kilometers afleggen. Hoe zwaarder de storm, hoe verder zo’n swell kan reizen. Tijdens die reis raakt die swell steeds strakker georganiseerd: de afstand tussen de golven binnen zo’n trein – het zogenaamde interval- neemt toe. Wanneer de golven van zo’n swell in de buurt komen van een kustlijn, dan begint de voet van de golf contact te maken met de zeebodem. Golftreinen worden sets: golven die hoger zijn en langere intervallen hebben dan de golven die meer lokaal aan de kust zijn ontstaan. De naderende golven reageren op de vorm van de zeebodem. Hierdoor neemt het zichtbare deel van de golf toe, de rondcirkelende energie wordt opgedrukt tot hoger boven het wateroppervlak. Uiteindelijk wordt de golf instabiel en begint dan aanstalten te maken om naar voren om te slaan – te breken. Maar hoe en waar een golf precies zal breken, wordt mee bepaald door tal van factoren, zoals de wind, de vorm van de zeebodem, de golfrichting en soms nog stromingen.
Surfers zoeken dus naar golven die breken op een manier dat er een moment is dat je de golf kan ‘pakken’ (een take-off point), de golf een surfbare wand heeft en de golf niet in zijn geheel over de volle breedte omslaat (close-out), maar geleidelijk breekt in een bepaalde richting (naar rechts noemen ze dat dan een righthander, links een lefthander). Op die plek en op dat korte moment is het dan mogelijk om bijna parallel met de kustlijn, een lijn te surfen over de wand van de golf, vlak voordat deze breekt.
Je moet dus heel goed golven kunnen beoordelen om te kunnen surfen, los van de techniek. Dat is iets dat jaren duurt, en daarom dat surfen iets is dat je enkel echt onder knie kan hebben als je opgroeit met de zee en al haar facetten, en je dagen, weken, jaren in het water vertoeft. En je van jongs af aan je de techniek en de mysteries van de golven je eigen maakt.
Ik kan er dus mee leven dat ik nooit een echte surfer zal zijn, maar een wannabe. Een over surfen boeken lezende, surfhebbedingetjes verzamelende, klungelige voor altijd surfchick in wording :-)

WP_20160801_12_27_47_Pro

Eerste prospectie van de zee…

WP_20160730_08_47_57_Pro Daily surf reminder

WP_20160730_09_46_04_Pro

Schelpen-bloemengirl en surfchickwannabe                   

WP_20160730_09_49_35_Pro

Surfchick in wording  

Read More

Orlando

Posted by on jun 14, 2016 in Moed | 1 comment

Het is wat bevreemdend wanneer tussen de bergwandeling en zwembeurt met dochter door het nieuws hier in Zwitersland doorsijpelt van de shooting in een gay nachtclub in Orlando. Een haat daad, al dan niet religieus geïnspireerd.

Het is ondertussen al even geleden dat ik zelf nog een stapje zette in de gay nightlife – kleine koters, weet je wel- maar die mensen daar hadden evengoed mijn vrienden kunnen zijn of ik 10 jaar geleden. Niet dat het daarom me meer raakt dan pakweg de Bataclan of de aanslagen in Zaventem, maar toch. Die mensen werden bewust als doelwit gekozen omdat ze anders zijn, holebi, net als ik.

En dat tikkeltje anders zijn, dat draag je toch altijd mee, hoe ‘gelijk’ we ook ondertussen gelukkig mogen en kunnen zijn van de wetgever en menig andere.

Er is al een gigantische weg afgelegd en het lijkt misschien dat ‘onze’ strijd gestreden is, maar als holebi blijf je willens nillens bijna elke dag geconfronteerd worden simpel weg met het feit dat het meestal nog geen vanzelfsprekendheid is dat een koppel evengoed kan bestaan uit twee mannen, twee vrouwen of uit een man en een vrouw.

Administratieve formulieren die niet aangepast zijn, standaard vragen krijgen over echtgenoot, hotelkamers met twee enkele bedden, vragende blikken bij het proberen achterhalen van de gezinssamenstelling,… en dat zijn dan de onschuldige, uiteraard niet slecht bedoelde kleine akkefietjes die je elke dag geruisloos en met de glimlach aanpast.

Anders is het wanneer mensen moedwillig over je echtgenoot blijven praten wanneer je net hebt verduidelijkt dat er een echtgenote in het spel is, of je nog steeds ook bijna twintig jaar na je coming out nog af en toe dronkemanspraat te verduren krijgt van ‘jij hebt gewoon eens een goeie beurt nodig van een echte vent’. Ook dat laat je meestal voor de goeie vrede maar over je heen gaan.

Maar het wordt echt tegen de borst stuitend of kwetsend wanneer er grove of voze dingen gezegd worden die ik link aan mijn kinderen. Ik heb ooit de stommiteit begaan me te verdiepen in reacties op een radio programma dat een mooie uitzending gemaakt had over kinderen van holebi-ouders. Ik heb toen 3 dagen niet kunnen eten.

En zelf zijn er ook wel een paar boertige quotes in mijn geheugen gegrift van zelfs geen onbekende mensen toen ik onlangs aankondigde dat er een derde kindje verwacht wordt in ons gezin.

Dus nee, de strijd is nog lang niet gestreden. De strijd om nog meer harten te veroveren, van zowel allochtone als autochtone gemeenschap, de strijd om het ‘anders’ zijn nog verder te ‘normaliseren’, de strijd tegen vooroordelen, onwetendheid en als we dan toch bezig zijn voor mijn part dan ook tegen de grofheid en lompigheid als het even kan.

Op mij mogen ze schimpen. Zelfs toen ik een pint bier over me heen kreeg van iemand die het niet zo had op vrouwen die van vrouwen houden, voelde ik me maar heel kort van streek. Omdat ik meteen moest denken aan mijn close homo vrienden, die al veel meer en andere dingen meegemaakt hebben, en ik me door hen gesterkt en zelfzeker weet. Maar ook omdat ik het geluk heb gehad over een stel vriendinnen en vrienden te beschikken wiens vriendschap onvoorwaardelijk bleek. Lesbisch of niet, dramaqueen of niet, doordrammer of niet, who cares. Het zijn vooral zij die me in die eerste weken, maanden na mijn coming out en op al die cruciale momenten in mijn leven daarna, hebben doen voelen dat ik perfect ben met al mijn gebreken, net als zij.

Maar van mijn kinderen moeten ze afblijven. Hun grove bek houden. Als ik denk aan mijn kinderen voel ik de verontwaardiging en ook wel kwaadheid boven borrelen voor al die schampere opmerkingen die ik zelf te horen kreeg, maar veel meer nog voor al die feiten van gaybashing en homo haat die jammer genoeg nog veel te veel voor komen, ook bij ons ja. En dan ben ik blij en trots dat er topkerels zijn als Sven die in hun pen kruipen, en op tv nog maar eens gaan uitleggen en duiden dat er meer durf nodig is. Ook in het onderwijs, ook in de islamwereld, ook in de katholieke kerk.

En dan neem ik me zelf weer voor om bij een volgende opmerking niet meer mijn mond te houden, maar die boer met zijn domme opmerking lik op stuk te geven.

Tuurlijk gaan onze dochters vragen krijgen over hun lesbische mama’s. Niet de hele tijd, en niet door iedereen, maar toch. Als ze nieuwe vriendjes maken, op vaderdag, als we inchecken in een hotel. Op tal van formulieren die ook nog niet zullen aangepast zijn wanneer zij groot genoeg zijn om die zelf in te vullen… Tuurlijk kan ik hen niet beloven om vervelende vragen ongedaan te maken. Ik kan hen wel leren dat het allemaal niet zoveel voorstelt. Dat ze ondertussen zelf genoeg ontzettend toffe, warme, fijne homo-mannen kennen om beter te weten, dat we hen hebben laten uitgroeien tot zelfzekere meisjes die zich kunnen wapenen tegen domme, belachelijke opmerkingen.

En ik hoop dat ik ga kunnen zeggen dat ze zich niet teveel zorgen moeten maken. Dat er zoveel verontwaardiging en reacties zijn op voorvallen als Orlando dat er duizenden bondgenoten zijn in onze queeste naar meer love & peace.

Ik hoop het. Ik hoop het.

orlando2

A handwritten note is left following a candlelit vigil in memory of the victims of the gay nightclub mass shooting in Orlando, outside St Georges Hall in Liverpool, northern England, June 13, 2016. REUTERS/Phil Nobe

A handwritten note is left following a candlelit vigil in memory of the victims of the gay nightclub mass shooting in Orlando, outside St Georges Hall in Liverpool, northern England, June 13, 2016. REUTERS/Phil Nobe

Read More

Snaveltjespraat

Posted by on jun 2, 2016 in Inspiratie | 0 comments

“Mama, kijk eens in hoe een klein bolletje ik mij kan maken?” “Mag ik dan, als de baby uit jouw buik is, ook nog eens opnieuw in jouw buik met mijn snaveltje aan jouw snaveltje?”

Ik ben nog nooit zo vertederd geweest door een taalfoutje. Ze is 4, mijn dochter, en hoewel ze navel bedoelt, is haar woordkeuze ook sprekend. Haar snavel staat nooit stil, en ze vindt het alleen maar logisch dat haar snavel gericht is op ons, met honderden vragen, vaststellingen, tegensprekingen, “waarom’s” en “eigenlijk’s”. Er is geen ontkomen aan, dus probeer ik geduldig te luisteren, te antwoorden, mee te gaan in haar kinderlogica en na te denken over kwesties als ‘waarom wordt een regenworm niet nat vanbinnen?’ en moeilijkere items als ‘als die baby in jouw buik zit, hoe is die daar dan in geraakt?’.

Ik ben vertederd door de verspreking, maar ook gewoon ontroerd door de manier waarop kinderen nog praten. Snaveltjespraat.

Wat een schril contrast met hoe er in de ‘grote mensen wereld’ gepraat wordt. Door elkaar, liefst nog tegen elkaar. Luid, overtreffende trap, schelden, polariseren. Hard, bikkelhard.

Politici blijven ook wel uitspraken doen waarvan je achterover valt, de boom en het kappen bijvoorbeeld, en dan ben ik blij dat er veel verontwaardiging is, en kijk ik ook altijd uit naar goeie ouwe Lectrr:

bosklassen  bosbeleid

En in het oog van de storm, en van kritiek, zijn ook de vele vakbondsacties. Ik heb al vaker de ondankbare taak op me genomen om de vakbond te verdedigen, of tenminste de waarden die ze oogt te verdedigen of belangen die ze oogt voorop te stellen. Het is niet alleen ontzettend ondankbaar, ook vaak onmogelijk. Mensen zitten immers vast in eigen overtuigingen, loopgraven, en er is nog weinig bereidheid om echt naar elkaar te luisteren, overeenstemming te vinden. Zo ook bij wat heethoofden binnen de vakbonden, waar roepen en schelden en polariseren ook al blijkbaar de ordewoorden zijn. Zij maken wat een groeiend draagvlak werd voor meer sociaal protest tegen een Thatcheriaanse regering, kapot, zoals extreme meningen en daden altijd veel kapot maken. En ik word daar niet alleen heel ontgoocheld, maar ook steeds meer ongerust over. vakbondslogica

Want mensen haken af, verliezen alle interesse en hoop in politiek én maatschappelijk middenveld. Waar is dat wervend, positief, innovatief verhaal dat verbindt, mensen samen brengt, oplossingen voorstelt en ons mee vooruit neemt? Hallo Beweging.net? Sinds jullie naamslancering nooit meer iets van jullie gehoord. Hart boven hard? Prachtig, hartverwarmend, maar slagen we erin om ook mensen die niet meteen gelinkt zijn aan één of andere socio-culturele organisatie, mee te krijgen in dit verhaal? Weet het niet, kan het alleen maar hopen. Net zoals ik hoop dat die vele collega’s binnen die vakbonden en andere organisaties die wél voor een positief alternatief gaan, hun stem sterker mag gaan klinken dan de roepers. Dat hun, ons, mijn, jouw verhaal gehoord, gedeeld, beklonken wordt.

We hebben verhalen nodig. Positieve, krachtige verhalen-vertellers. Die verwonderen, en weer doen geloven. Die ontroeren en ons in beweging brengen. En die vind ik steeds meer online. Bij blogstukjes als deze, of dit, of dat.

En bij de snaveltjes van die dochter(s) van mij.

IMG_20160512_095048660 (Medium)

Read More

Jij zegt het, Connie.

Posted by on mei 16, 2016 in Inspiratie | 1 comment

Connie Palmen wint met ‘Jij zegt het’ de Libris prijs. Ik heb zitten juichen alsof ik zelf een prijs gewonnen had. Heel, heel ergens voelt dat ook zo. Want Connie, die is ‘van mij’.

Het verhaal van Connie en ik, begon zo’n 20 jaar geleden. Ik was 17 en las voor het eerst ‘De Vriendschap’. BAM. Ik las het boek nog tientallen keren in alle jaren daarna, het werd mijn bijbel.

Een simpel paragraafje als dit bijvoorbeeld: “We zijn elkaars lot, zegt Ara. Je bent een verkozen lot, zeg ik. De enige personen die een lot zijn, dat is familie. Alle andere mensen met wie je je buiten de bloedverwanten die je hebt in je leven verbindt, zijn geen lot, maar een keuze.”- staat als een marker in mijn levensvisie. Kiezen voor mensen, maken van echt contact.

Connie werd een rode draad in mijn leven. Ik las I.M toen ik nog niet kon vatten hoe verscheurend een liefde, en een definitief afscheid kon zijn. Toen ik zelf afscheid nam van mijn eerste lange relatie, gaf m’n toenmalige kersverse ex me Palmen’s boek ‘Geheel de Uwe’ cadeau. Groots van haar toen wel, dat klein cadeau. Toevallig (echt waar), hielden Connie en ik er jarenlang hetzelfde kapsel op na. Een beetje wild, alle kanten opstekend. Als ik door een werkelijke of ingebeelde mokerslag even ‘plat’ was, kreeg ik van mijn BFF’s de instructie ‘zet uw haar Connie Palmen’. En toen ik weer eens aan het doordrammen was of dramaqueen gewijs bij diezelfde BFF’s ging uithuilen, susten ze me met ‘Ponnie Calm’ nu. Om maar te zeggen, Connie werd er nogal eens bijgesleurd. :-)

‘Echt contact is niet de bedoeling’ was een volgende voltreffer. Die verhalenbundel plakte ik vol post-it’s en ik schreef talloze paragrafen over in schriftjes en brieven.

“Ik hou van haring, maar hij mag niet te koud zijn en niet te warm. Op sommige dagen hou ik helemaal niet van haring, ook al is hij niet te koud en niet te warm en dan weet ik niet waarom op die dag de haring me tegenstaat. Dit heb ik met meerdere dingen waarvan ik hou. Om onverklaarbare redenen hou ik er soms niet van. Ik hou veel te veel van wat slecht is. Ik hou van veel drinken, veel roken, van hard autorijden en soms vind ik het heerlijk om mij te laten vallen voordat ik over mijn schouder gekeken heb om te zien of er iemand staat die mij op zal vangen. Maar ik hou niet van dronkenschap, kanker, ongelukken met dodelijke afloop of van alweer een gat in mijn hoofd, dat niet. Ik hou er werkelijk zeer veel van om veel van iemand te houden en ik houd ook van de verschillen tussen die liefdes en om erover na te denken hoe het zit met die liefde voor net die ene, voor een stel anderen, voor familie, vrienden, voor voorbijgangers en blijvers, voor eten en drinken, voor kennis en voor het schrijven en voor het raadsel waarom ik soms niet hou van alles waarvan ik hou.” (Uit ‘als een weke krijger’)

“Zonder jou ben ik minder waard”, een iconisch zinnetje uit ‘De Vriendschap’, integreerde ik als slot in een uit de hand gelopen brief (het werd een boek) aan mijn oudste dochter.

“Liefste Luka, bij jou klop ik met mezelf. Er is geen blik die ik beter verdraag dan de jouwe en die heeft mij gelukkig gemaakt. Het is prettig en geruststellend als je naar me kijkt en ik het idee heb dat je vol bent van kennis, over mij…. Zonder jou ben ik minder waard.”

Het leven is niet mild geweest voor Connie. Ze verloor ook haar tweede echtgenoot, Hans Van Mierlo. Daarover schreef ze het verstilde ‘logboek van een onbarmhartig jaar’. Ik zou dat boek nu anders lezen, nu ik zelf weet hoe het voelt als je iemand erg dierbaar verliest en dat soms een beetje aanvoelt als een geamputeerd lichaamsdeel, maar dat durf ik (nog) niet. Dat boek net nu lezen.

Ik weet niet of we vriendinnen zouden zijn. Of ik haar echt zou ‘mogen’. ‘Echt contact is niet de bedoeling’ is een titel die haar –denk ik- op het lijf geschreven is, en daar zou ik wat op afknappen. But then again. Wat zeg je ook tegen je allergrootste schrijfheld? Ook alleen maar een titel.

‘Jij zegt het’, Connie. Jij zegt het.

conniepalmen www.conniepalmen.nl

 

 

Read More

Die politici van ons

Posted by on apr 28, 2016 in Geen categorie | 0 comments

Het goede nieuws is dat ik me terug erger. Aan sommige politieke uitspraken of aan non-beleid zoals dit. Wat ik er goed aan vind, is dat ik me terug betrokken voel, aangesproken. Mijn leefwereld is terug wat aan het vergroten, er sijpelen weer andere dingen in door die niet alleen meer te maken hebben met de grote K-ziekte, met de capriolen van 2 mini’s of andere familiale aangelegenheden.

Het slechte nieuws is dat ik me terug erger. Verontwaardigd zijn zet je wel in beweging, doet je een zinvolle petitie als deze tekenen (teken je mee?), of je aansluiten bij een organisatie of zaak waarvan je denkt dat die wel oprecht de zaken eerlijker, duurzamer of beter wil maken.

Maar veel beter ga je je daardoor niet voelen. Want het is wel massaal, al die major issues die als een vervelende mug elke dag aan je geweten blijven zeuren.

Klimaat, vluchtelingen, gezinnen met kinderen die in dit hondsweer op straat moeten slapen. En hoog opgeleide, goed betaalde verkozen politici die beleid zouden kunnen voeren om onze maatschappij duurzamer en beter te maken, maar alleen maar het tegenovergestelde lijken te doen.

Soms maakt me dat heel erg moedeloos. Ik werk binnen de sector van ontwikkelingssamenwerking. Dus qua major issues die aangepakt of opgelost zouden moeten worden, ben ik wel wat gewoon. Ik heb gaandeweg geleerd om niet meer telkens naar het globale plaatje te kijken. Als je de hoop koestert dat alles op een dag beter zal zijn, blijf je in het kamp zitten waar de klappen vallen. Waar er weinig hoop en leute is. Door mijn focus te verkleinen, in mijn geval Cambodja – kledingsector – kledingbedrijven aanzetten duurzamer te produceren-, zie ik makkelijker hier en daar wel eens een positieve wending, een stap vooruit.

En in plaats van mij te ergeren aan in mijn ogen korte termijn en soms hardvochtig regeringsbeleid, kan ik als ik wil ook hier weer mijn focus verleggen. Want we zijn echt wel met velen. Die tussen werk en soep en de patatten en zorgen dat er ook wel wat leute is, op één of andere manier iets proberen doen. Als leerkracht, pleegouder, bio-koper, pendelaar, vrijwilliger, EVA-promoter of whatever.  Het is alleen zo verdomd erg dat al die inzet en goeie bedoelingen niet exponentieel vergroot en versterkt worden door een beleid dat de bakens uittekent voor een samenleving met minder grote zorgen waarin straks onze mini’s maxi’s zullen zijn.

poltiek

Read More

Dansen in de regen

Posted by on apr 19, 2016 in Geen categorie | 0 comments

Ik heb in mijn schriftje geschreven gelijk zot. Ik heb gebabbeld met mensen die opgeleid zijn om met mensen met verdriet te babbelen. Ik heb gestaard, geweend, foto’s bekeken, nogmaals bekeken, gezucht, gelachen, verteld, geluisterd, geslapen, verdwenen onder een deken en gezwegen toen er plots ook geen woorden meer waren. Dat allemaal in de tijdsspanne tussen mijn laatste blogpost en nu. Iets op de blog zetten voelde niet juist aan. En iets schrijven dat mogelijks gelezen werd door anderen, dat lukte niet.

Deze ochtend zei ik tegen mezelf: ik stap eens uit mijn cocon.

Dat had ik letterlijk al zaterdag gedaan, door voor het eerst in leek wel eeuwen, terug eens te gaan tennissen. Ik werd van het plein gemept, en stijf was een grotesk understatement voor de dagen nadien, maar wat genoot ik van dat anderhalf uur verdwijnen in een focus van bal-net-lopen-zweten-vloeken-genieten. Geen hoofd, geen woorden, geen gat in m’n hart. Enkel dat gele balletje (dat net iets teveel als een baseball drie dorpen verder zoefde, maar soit) en ik. Hardlopen

Gek hoe een sociaal dier als ik toch vooral graag in “een pijp” kruipt wanneer er veel emoties zijn. Die zal ik de komende maanden en jaren wel nog geregeld opzoeken, maar gisteren herinnerde een wijze vrouw me aan deze mooie quote: “Life isn’t about waiting for the storm to pass, it’s about learning how to dance in the rain.”

(Ik plak die natuurlijk weer in m’n keukenkast) :-)

Ik moest bij die quote denken aan deze videoclip, en dat bracht me via een trip down to memory lane bij mijn fantastische vriendinnetjes van het middelbaar, onze honderd dagen, en hoe we ondertussen na het moeten al tienduizend dagen zijn, nog steeds even verknocht zijn aan elkaar, en soit, ik werd daar instant vrolijk van. Ik voelde dus weer vrolijkheid, en ik stond ervan verbaasd dat dat me zo opviel. Rouw is een sluimerend roofdier dat je stiekem bekruipt en dingen wegneemt zonder dat je er oog in hebt.

Naast weer gaan tennissen, staan ook deze dingen op mijn verlanglijstje voor de komende weken: die BBQ vanonder het stof halen bij de eerste zonnepiek, de efteling, lunchen met vrienden, brunchen met vrienden, blueberry pancakes maken (voor de jarige dit weekend), een reisje boeken, mijn lief vriendelijk commanderen dat ze het kippenhok moet renoveren (ieder zijn specialiteiten) voor nieuwe kippen en eens gaan shoppen met de mutti (dat is eigenlijk ook een lange lunch, maar ik kan het hier niet altijd over eten hebben). En verder wil ik iets doen aan de schoenen-fetisj van mijn vierjarige dochter. En meer bepaald haar obsessie met hakken. En het feit dat ik ze niet draag. Nu ik toch leer dansen in de regen… zou ik ze hiermee kunnen paaien? zwemvliezen-met-hak 

Read More
Follow

Get the latest posts delivered to your mailbox: