Posts made in januari, 2015

Boekenlijstje

Posted by on jan 28, 2015 in Inspiratie | 0 comments

Door de column van dit weekend van Griet Op De Beeck (die ik hier voor je neerschreef), moest ik aan haar boek denken. En van het één kwam het ander.

Er zijn boeken die je leven veranderen. Dat klinkt misschien pathetisch, maar het is in mijn geval niet gelogen.                                                                                                                                                                    books

De schaamte voorbij van Anja Meulenbelt is zo’n boek dat me niet alleen van m’n sokken blies, het heeft me ook de kracht gegeven om m’n coming out te doen. Ook al stond ik er ogenschijnlijk stoer en onverstoord bij, vanbinnen raasde er een tornado door me heen. Het autobiografische verhaal van Meulenbelt stond dan wel mijlenver van mijn leefwereld als 19 jarige eind jaren ’90, maar de intensiteit spatte van de bladzijden en had me genoeg aangestoken om een aantal ongemakkelijke momenten door te staan. Wat ik toen niet wist is dat je in feite je leven lang je coming out blijft doen, maar goed, de kaap van de moeilijkste eerste keren was genomen. Het boek heeft me ook “genezen” van m’n twijfels over feminisme, heeft me meer doen begrijpen van de klassenstrijd dan eender welke cursus in mijn pol&soc opleiding en ik ben door dat boek rode wijn beginnen drinken. Kortom, het boek betekende het begin van mijn verderfelijk leven 😉 Niet toevallig heb ik het boek aangeprezen gekregen van mijn leerkracht Nederlands/feministische linkse pièce unique met wie ik nog steeds menig flessen wijn soldaat maak.

Het hoofdpersonage uit Connie Palmen’s “De Vriendschap”, Kit, heeft jarenlang in mijn broekzak gezeten. Letterlijk omdat ik zinnen uit het boek overschreef op papiertjes die in mijn portefeuille, in mijn tas, een beetje overal verspreid zaten. Maar ook figuurlijk. Kit’s struggle met zichzelf, met haar familie, met haar demonen – in zo’n treffende woorden gevat- en haar zoektocht naar wat balans in haar leven, ja, dat was confronterend en gaf me handvaten om zelf meer grip te krijgen op mijn eigen struggle. Wist ik toen veel dat een zoektocht naar meer balans een never ending story is 😉

En tenslotte dus Griet Op De Beeck’s recente Kom hier dat ik u kus. Alleen de titel al vind ik fenomenaal. Maar ik heb ook nachten echt wakker gelegen van dat boek. Aan het ‘malen’. Over de onmacht om relaties met sommige mensen te veranderen, daar waar geen ruimte is om dingen echt te benoemen. Over het gewicht van onuitgesproken verwachtingen. En weer dat besef van onze grootste kwetsbaarheid: er staan en graag gezien willen worden. Het boek kwam heel erg binnen. Op De Beeck schrijft echt alsof ze in je hoofd kan kijken. Ik ben door het boek vooral ook bezig geweest met welke sfeer en ruimte ik wil creëren voor mijn kinderen om in op te groeien. Ik ben ervan overtuigd dat wie ik ben en hoe ik in de wereld sta, veel bepalender voor de toekomst van mijn kinderen is dan wat ik over opvoeding weet. Het enorme belang van een sterk gevoel van eigenwaarde, dat is voor mij de slotsom van Op De Beeck’s boek, en dat is iets dat ik elke dag wil proberen mee te geven aan mijn mini’s. Dat ze perfect imperfect zijn zoals ze zijn.

Omdat ik hou van lijstjes:                                      partofread

Mijn absolute top 10 van life changing boeken:

1/ De Vriendschap – Connie Palmen

2/ De schaamte voorbij – Anja Meulenbelt

3/ Sprakeloos – Tom Lanoye

4/ De Nomade – Christine Lafaille

5/ De kracht van kwetsbaarheid – Brene Brown

6/ De som der dagen – Isabel Allende

7/ Kroniek van liefde en oorlog – Gioconda Belli

8/ I.M. – Connie Palmen

9/ Things the grandchildren should know – Mark Oliver Everett

10/ Kom hier dat ik u kus – Griet Op De Beeck

Welke zijn de jouwe?

Volg Pitcoaching via
Read More

Terwijl

Posted by on jan 25, 2015 in Inspiratie | 0 comments

Een column. Een A4tje woorden, niets meer. En dat die toch zo in je hoofd kunnen wonen. En je ze zo meeneemt, die flarden zinnen, onder de douche, in de auto. Het gevoel dat ze uitstralen, de boodschap die blijft hangen. Alsof ze je zelf aanspreekt, bij een kop koffie. Zo schrijft Griet Op De Beeck.

Hieronder haar pareltje van 24 januari 2015:

Terwijl (Griet Op De Beeck)

Terwijl de berichtgeving stilaan het gevoel creëert dat er achter elke hoek een terrorist klaar staat om toe te slaan. Terwijl de regering ondertussen meer dan twintigduizend kwetsbare jonge, ongeschoolde mensen hun inkomen afneemt, zonder zich blijkbaar af te vragen of investeren in net zo’n groep geen zinvollere bestrijding van extremisme zou zijn dan het leger de straat op te sturen. Terwijl kinderen bang worden gemaakt door schooluitstapjes af te gelasten, en Pegida schaamteloos vruchten plukt van al wat gebeurd is, reis ik door Vlaanderen en Nederland om lezingen te geven en kom ik zoveel verschillende mensen tegen. Zoals onlangs die vrouw die nog niet lang transgender was, of het misschien technisch gesproken zelfs nog niet helemaal was.

Ik zag hoe ze zich wat onwennig in haar lijf bewoog, hoe ze die blik nog had van iemand die het gewend is om zich al op voorhand te excuseren voor wat zij niet eens fout deed. Dat valt me wel eens op bij transgenders: het is niet omdat er een formele oplossing voor hun verdriet bestaat – ze kunnen de vrouw of man worden die ze eigenlijk al zo lang waren – dat alle verdriet zomaar verdwijnt. Wat na een lijdensweg van jaren ook niet vreemd is, maar wat in hun ogen geen aandacht meer lijkt te verdienen. Ha nee, ze hebben nu toch wat ze wilden? De vrouw keek naar mij, lang, en zei: “Ik wou je even spreken, maar ik weet eigenlijk niet waarom, of waarover dan precies.” Er zaten tranen klaar die ze met man en macht binnen probeerde te houden. Ik heb vooral geprobeerd om haar het gevoel te geven dat alles mocht en kon: triest zijn, het niet weten.

Uiteindelijk concludeerde ze helemaal zelf: “Ik ga, denk ik, eens proberen om wat zachter te zijn voor mezelf.” Ze wenste mij nog veel succes met alles en vertrok. Ze liep met een rechtere rug naar de uitgang dan toen ze op mijn tafeltje afstapte, dat viel mij op.

Een man van rond de veertig stond zenuwachtig zijn gewicht van het ene been naar het andere te verplaatsen. Terwijl ik zijn exemplaar van Kom hier dat ik u kus aannam, zei hij: “Ik heb al sinds mijn tiende geen ouders meer, daarom was uw roman wel…” Hij maakte de zin niet af, ik voelde dat er zo nog zouden komen. “Zoveel alleen dat ik ben geweest.” Hij kerfde met de nagel van zijn vinger in zijn andere hand terwijl hij sprak. “De plekken waar ik heb gezeten waren… echt niet…” Hij beet zo hard op zijn lip dat ik vreesde dat het zou gaan bloeden. “U zegt dat u gelooft dat mensen zelfs van de moeilijkste verledens kunnen herstellen, maar denkt u dat ook van mij?” Hij maakte zijn ogen groot. Het was een onmogelijke vraag natuurlijk, alleen al omdat ik zo weinig van hem wist. Ik heb geantwoord: “Ik denk dat u mij die vraag niet zou stellen als u niet zelf dacht dat u dat zou lukken.” Er brak iets van een glimlach door, heel stil.

En die jonge vrouw die mij haar boek overhandigde: “Burcu heet ik”, zei ze. Ze begon gelijk te spellen. “Het betekent kwetsbaar.” Ze glimlachte wat breder dan gangbaar is. “Mooi”, zeg ik. “We moeten sterk zijn” – ze kijkt naar haar schoenen – “zelfs al gaan er allemaal dingen mis bij mij.” Ik kijk alleen maar. Mensen hebben soms geen vragen nodig, alleen maar toestemming om te zeggen wat ze zo graag kwijt willen. “Ik heb het verteld aan mijn ouders en sindsdien praten ze niet meer tegen mij, en mijn broers ook niet.” Ik durfde niet goed te vragen of ze nog zussen had. Dat me dat heftig leek, heb ik geantwoord, en of er andere mensen aren die wel nog met haar praatten. Ze knikte fel. “En er zijn boeken om te lezen”, gooide ze er achteraan, met een schater die mij liet geloven dat ook met haar alles goed zou komen.

Ik dacht: laten we niet vergeten om evenzeer te blijven vertellen over al het mooie wat ons raakt. Laten we proberen om het mooie te zien, ook in dat wat ons misschien vreemd is. Late we beseffen at we zelf kunnen betekenen, veranderen, teweegbrengen, doen. Nu meer dan ooit. Ja.

(De Morgen, 24/01/15)

Volg Pitcoaching via
Read More

Pay it forward

Posted by on jan 21, 2015 in Motivatie | 1 comment

Jullie kennen de film wel. Pay it forward. Klein hartveroverend jongetje. Topacteurs als Kevin Spacey en Helen Hunt. In een film die een simpel maar prachtig concept vertolkt. Een kettingreactie op touw zetten van mensen die “iets goeds” doen voor een ander. Echt iets betekenisvol krijgen van zomaar een vreemde, en dat dan op jouw beurt ook weer doen voor iemand anders, zo zet de ketting zich verder. Het zou zo uit een vervlogen zingevingsboekje kunnen komen met die zweverige ondertoon. Maar de film was jaren geleden een groot succes.

payitforwardHet is gewoon ook iets ongelooflijk fijn, zo’n pay it forward concept. Wat als we af en toe gewoon proberen om zo’n ketting nog eens op te starten? Als “leutigheid” in deze grijze winterdagen. Als opkikker in de stroom van triest wereldnieuws. Om onszelf wakker te houden dat we elke dag in kleine dingen soms echt een verschil kunnen maken voor iemand anders.

Ik zag de oproep voor een pay it forward project deze ochtend op de facebookpagina van een oud-leerkracht van me. 20 jaar later blijft die me nog inspireren 😉 Nee, serieus, ik twijfelde even. Ik hou niet van kettingbrieven. En een stem in mij zei “yeah right, alsof dat het nu gaat doen”. Maar toen moest ik denken aan vorige week. Had ik zonder checken een koffie besteld en bleek ik geen portefeuille bij te hebben. En toen ik vervolgens beschaamd de koffie wou teruggeven, betaalde een onbekende jongen mijn ochtendkoffie. Lang geleden dat ik zo stond te glunderen op het perron.

En dus doe ik mee. En lanceer ik zelf hier ook de oproep. Pay it forward. Laten we gewoon eens wat meer iets klein doen voor een ander. Zomaar. En wanneer het kan, iets groter. Zoals in de film, waarbij Trevor iets op poten wou zetten om de wereld beter te maken. Are you ready to do the world a favour?

 

De 5 eerste personen die me laten weten dat ze mee willen doen krijgen van mij in de loop van de komende maanden nog iets extra. Iets klein fijn, een verrassing 😉 Laat het me hier of op de pitverhalen facebookpagina weten, en je hoort er nog van! Wil je mee helpen om de ketting verder te zetten? Zet dan ook een oproep op je facebookpagina. Wie weet slagen we erin om echt een ketting van kleine, leuke, hartverwarmende “daadjes” op te starten. Even gewoon ons cynisme aan de kant parkeren :-) 

 

Volg Pitcoaching via
Read More

Kleine gelukservaring

Posted by on jan 18, 2015 in Motivatie | 0 comments

Ik heb sinds hij enkele interviews heeft gegeven naar aanleiding van zijn nieuwste boek over “liefde” psychiater Dirk De Wachter “ontdekt”. Zijn kijk op de liefde vind ik interessant, maar meer nog heeft zijn analyse over “geluk” mij even stil doen staan. Hij houdt een pleidooi voor malcontentement, gewoonheid en verbinding. Die drie woorden samen in een zin zou normaal al genoeg zijn voor mij om af te haken. Maar De Wachter had me bij m’n nekvel.

Het gaat over het algemeen niet zo goed met ons. Steeds meer mensen kampen met depressie, één op de tien Vlamingen riskeert een burn-out en maar liefst één op de drie Vlamingen geeft aan zich psychisch niet goed te voelen. Onze welbevindingscijfers staan heel duidelijk in het rood. Onder hoogspanning.

Het grootste probleem zit volgens de systeemtherapeut in onze focus op geluk. “De jacht op geluk is een existentiële vergissing”, zegt hij. “Met geluk als doel in het leven te stellen, begint de miserie juist. Mensen willen vandaag niet alleen non-stop gelukkig zijn, ze willen ook dat die ervaring steeds dieper en intenser wordt.” Die constante jacht op geluk, zorgt er volgens De Wachter paradoxaal genoeg net voor dat het geluk buiten beeld valt.” Wie zich richt op kicks en genot, verliest zijn zin in het leven. De ervaring van geluk, zit hem net in het ervaren van kleine dingen. In het content zijn met de ‘gewonigheid’ van het leven.” (Voila, dit soort melige zinnen maakt dat ik nog eens een foto van een konijn kan posten -een kleine gelukservaring als het ware ;-)) konijn

 

 

 

De échte zin in het leven ligt volgens De Wachter in de verbinding die we met anderen aangaan.

Dat is ook de bottomline van Brené Brown’s boek “de kracht van kwetsbaarheid”: “De capaciteit om met elkaar verbonden te zijn, is waarom we hier zijn: menselijk contact is het enige dat het leven zin geeft en bijgevolg ook het enige waar we geluk uit halen.” Ze heeft er als sociaal onderzoeker 10 jaar lang onderzoek naar gedaan, dus ik meen haar te geloven. Ook omdat ze het zo authentiek en grappig uit kan leggen.

“In een hyperconcurrerende samenleving waarin iedereen op zijn eigen eilandje zijn eigen doelen nastreeft, wordt het leggen van echt menselijk contact moeilijk”, stelt De Wachter nog. Ik zit er zelf wat mee gewrongen als ik dit lees. Want op zich ben ik een grote voorstander van doelen nastreven. Maar ik begrijp wel waar hij naartoe wil verwijzend naar een professionele context waarin collega’s ook concurrenten kunnen zijn. En concurrentie komt al lang niet meer enkel voor in een werkcontext. We vergelijken en meten ons geluk ook af aan hoe anderen het doen op vlak van liefde, reizen, feestjes, facebookstatus.

We hebben allemaal honderden vrienden analoog of digitaal. Maar hebben we daar inderdaad echt “echt” contact mee? Ik overloop even in gedachten mijn praatjes en afspraken van de afgelopen weken en ik kan de echte gesprekken over echte gevoelens of onderwerpen die er echt toe doen op één hand tellen. Ik gebruik fun en luchtige intermezzo’s zelf als middel om snel ergens vanonder te muizen. Toegegeven, mijn hoofd staat er niet altijd naar om Grote Onderwerpen aan te snijden of een diepernstige conversatie te voeren. Maar als ik er zo bij stil sta, en ik blik even terug. Ja, dan mag het wel een beetje meer zijn.

Waarom vinden we het zo moeilijk om echt te vertellen wat er in ons omgaat? Zijn we dat verleerd? Zijn we bang voor reacties, of willen we de ander niet lastig vallen? Zijn echte gesprekken ook de dupe van ons chronisch tijdsgebrek?

Vertel het me eens, de volgende keer dat we elkaar treffen, ik beloof dat ik er niet vanonder muis 😉

blogignoreyou

Volg Pitcoaching via
Read More

Goede voornemens

Posted by on jan 14, 2015 in Doeltreffendheid | 1 comment

 

voornemens

Het jaar ook begonnen met goede voornemens? Of is dat niet aan jou besteed omdat je weet dat die tegen Valentijnsdag al als sneeuw voor de zon verdwenen zijn? Ik hou er wel van. Van het vooruitzicht van een heel nieuw jaar aan mogelijkheden om nieuwe dingen te doen, anders te doen, meer of minder te doen. Ik had het in een vorig stukje al over “sterren” vastleggen voor een nieuw jaar. Da’s eigenlijk een jeanettenterm voor voornemens 😉

Leuk dus om te lezen dat voornemens, en dus eigenlijk jezelf doelen stellen, een ijkpunt lijkt te zijn bij gelukkige mensen. Allez juister, niet de doelen stellen op zich, maar het realiseren ervan. Klinkt heel aannemelijk. De vrouwenbladen staan er allicht vol van in deze eerste maand van het jaar. Maar ik vond het wel boeiend te lezen wat de wetenschappelijk onderzochte beste manier is om gemaakte voornemens, alias mijn sterren, waar te maken.

Doelstellingen zetten, en die ook halen, is door de universiteit van Stanford wetenschappelijk onderzocht. Wat is er nu precies nodig om echt persoonlijke doelen te verwezenlijken? Psychologe Kelly McGonical heeft het toegelicht in een TedTalk.

Een eerste to do punt dat ze meegeeft, is meteen een leuke, namelijk oplijsten wat de 5 belangrijkste dingen in je leven zijn. Vervolgens vraag je je best even af of jouw tijdsbesteding en jouw verplichtingen in lijn met deze 5 zaken staan. Als je even je voorbije maanden evalueert, heb je al snel zicht of die in lijn liggen met je top 5. Als dat niet het geval is, wil je je misschien hier wel een doel rond stellen. Tijd maken voor de belangrijke zaken in het leven…

Leren nee zeggen kan ook al helpen, dat levert soms ook wat tijd op. Vond (en vind) ik zelf een heel lastige, want het zadelt je soms met een kanjer van een schuldgevoel op (da’s een blogstukje op zich waard ;-)), maar ik doe het wel steeds vaker en het levert echt wel op.

Dit zijn de 4 must’s die uit McGonical haar onderzoek naar boven komen:

Kies ten eerste een doelstelling die je echt nauw aan het hart ligt. Zorg dat je je doelstelling specifiek genoeg maakt. Daarom kan het helpen om bij je eerste gedachte steeds verder te graven naar het waarom dat er achter steekt. “Ik wil stoppen met roken” Waarom? “Ik wil een goede gezondheid”. Waarom? “Ik wil lang genoeg leven om mijn kleinkinderen te zien opgroeien.” Als je op die vraag nog eens het waarom antwoord geeft, heb je een motivatie die sterk genoeg is om je doel te ondersteunen.

Een tweede voorwaarde is dat je focust op het proces, niet op het resultaat. Het is verleidelijk om enkel te denken aan het magische eindpunt waarop je je doel bereikt hebt en het allemaal beter zal zijn, maar feit is dat niemand echt controle heeft op hoe iets loopt, en we een resultaat hoe erg we het ook willen, niet kunnen afdwingen. We moeten het zelf bereiken, één stap per keer.

onestepatatime(Als ik haar dat zo enkele keren hoor herhalen “one step at a time”, moet ik aan mezelf denken enkele jaren terug, toen ik dit zinnetje non-stop opdreunde bij de 20km van Brussel, al van bij kilometer 8 ofzo…op zo’n momenten duurt dat toch bitter lang, die one step at a time. Maar het klopt wel, je haalt die eindmeet wel, ook al hebben ondertussen duizenden mensen je ingehaald…)

Het beste dat je kan doen is je elke dag afvragen wat vandaag de kleinste bijdrage is die je kan doen dat je verder op weg helpt naar jouw doel. Als je elke dag consequent kleine dingen anders doet, zal dat uiteindelijk leiden tot het gewijzigde gedrag dat je voor ogen had. Al kan het een andere vorm krijgen dan je aanvankelijk gedacht had. (Ha, dat vind ik precies zo’n psychologen addertje onder het gras die “andere vorm”, maar ik onthou “consequent kleine dingen doen” en vind dit precies wel een goeie quote om aan m’n baas te geven ;-))

Heel belangrijk is hoe je je doel verwoordt. Hierbij is het cruciaal dat je benoemt wat je anders of nieuw in je leven wil, en niet wat je wil vermijden, of waar je mee wil stoppen. En tenslotte moet je voorbereid zijn op falen. Maar dat niet als een ramp te zien. Ik herhaal even voor mezelf: DAT NIET ALS EEN RAMP TE ZIEN. nietalsrampzien

Hervallen of een weekje overslaan, het hoort er gewoon bij. Weest niet te streng voor jezelf, zie het niet als het einde van je voornemen, maar als een kans om het volgende keer wel weer goed te doen. Best van al plan je “hervallen” in, en ook wat je daar dan vervolgs aan gaat doen. Leuk, vanaf nu zet ik dus op m’n wekelijkse To Do lijstje ook af en toe eens “deze week herval ik eens” :-)

Onze hersenen werken blijkbaar het best bij voorziene omstandigheden. “Ok, als ik dit eens voorheb, dan zal ik daarna…” helpt om in je voornemensproces te blijven, en niet de boel meteen op te doeken bij je eerste knieval. En wanneer het echt lastig wordt, en de hindernissen te groot lijken te worden, herinner jezelf dan aan het waarom van het doel dat je je stelde. En zo eindigt mijn stukje toch nog een beetje als zou het in de Libelle staan ;-).

 

Wie er trouwens niet genoeg van kan krijgen, een grote aanrader is de gids tot het waarmaken van je nieuwjaarsvoornemens van Chris Bailey, een productiviteitsexpert.

“That (wo)man on that mountain didn’t just fall there.” woman_sitting_on_mountain_top

 

Volg Pitcoaching via
Read More
Follow

Get the latest posts delivered to your mailbox: