Charlie

Ik heb het me afgevraagd. Hoe lang het zou duren voor ik er tegen zou botsen. Tegen de spiegel die deze blog op één of andere manier zou kunnen zijn. Een blog waarop stukjes verzameld worden over “moed”. En dan beseffen dat je het vaak zelf niet genoeg hebt.

Vandaag dus. Kwam die eerste confrontatie. Ik wou eigenlijk niets schrijven over Charlie Hebdo. Over die gruwel van Parijs. Omdat de échte woordenmensen, journalisten, analisten, columnisten, artiesten dat 1000 keer beter kunnen. Omdat er zoveel juiste woorden al in honderden kranten wereldwijd zijn neergepend. Omdat er juist geen juiste woorden zijn.

Maar dat was niet de echte reden. Ik wou het gevoel niet toelaten. Ik wil niet naar de beelden kijken, de gruwel zien, de schoten horen, de angst voelen opkruipen in m’n keel. Ik wil al die meningen vol afschuw niet lezen. Ik wil me afsluiten. Doen alsof ook dit niet gebeurd is. Want het voelt zo verdomme akelig als ik aan Charlie Hebdo denk terwijl ik mijn twee kleine meisjes een toren zie bouwen met hun blokkendoos.

Maar Lief spreekt over mooie uitingen van emoties, over tal van cartoons die gedeeld worden op sociale media. Zij zegt stellig “ik ben ook Charlie” en wijzigt haar facebookcoverfoto. En stilaan laat ik het toch toe, om naar de verontwaardiging te kijken, de gedeelde emoties te zien op mijn facebook nieuwspagina.

jesuisCharlie

Wow. Al die beelden van die pennen in de lucht. Van die bordjes “Je suis Charlie”. Van die snoeiharde minuten stilte. Van die duizenden en duizenden mensen. Mooi en toch ook zo pijnlijk dat er dergelijke drama’s moeten gebeuren om zo’n verbondenheid te zien. En een heel klein stemmetje vraagt zich af waarom dit soort verontwaardiging, dit soort massale mondiale afkeer niet ook kan voor bijvoorbeeld de 46 vakbondsleiders die vorig jaar in Guatemala in koelen bloede vermoord werden. Dat lees je goed. 46. Ook zij vochten voor een ideaal, voor vrijheid van vereniging, voor een betere democratie. Toen er enkele weken geleden 146 kinderen en leerkrachten in Pakistan in een school afgeslacht werden, hebben wereldleiders dit ook veroordeeld.

charlie2Maar de verenigde krachten van “zij krijgen ons niet klein”, van “wij zullen doorgaan”, dat is nu met Parijs, met deze 12 cartoonisten en journalisten toch ongezien. Dat vind ik ongelooflijk mooi en krachtig. Ik wou alleen dat dit gevoel ook kon voor plaatsen en mensen die verder af van ons staan dan the city next door.

Ik had de moed dus niet om het gevoel toe te laten. Maar ben blij dat ik het dan toch heb gedaan. Niet de gruwel, niet de afschuw. Wel wat zich ontspon tussen mensen die verenigd in hun gevoel een pen in de lucht hielden. Je suis Charlie. Vandaag en morgen, en als het moet en kan liefst langer.

Ik stop de mini’s vanavond nog een keer extra in. Dons, een fort van dons.

Volg Pitcoaching via

Auteur: Jessie

Houdt van PIT. Verhalen. Onderweg zijn. Koffie. Haar dochters. Golven. Wijn. Hiking. Tennis. Muziek. Reizen. Felblauwe lucht. Cycling. Woorden. Kleine sprokkels van geluk. #pitcoaching #pitverhalen

Geef een reactie