Brief aan 16jarige Jess

Ik weet dat je er nu allerminst oren naar hebt, want je hebt het ontzettend druk met kwaad zijn op de wereld, met de levensbelangrijke vraag of Dylan nu voor Brenda of Kelly gaat kiezen, met tennissen en met het stiekem luisteren naar je CD van Laura Pausini.

Je hebt teveel aan je hoofd met het vervloeken van dat Hamse hol waarin je opgroeit, met het leegkopen van de Witte Uil en het zoeken in de kast naar honingkoeken.

Meer in het algemeen, met het uitzoeken wat je op deze verdomde aardkloot aan moet.

Niet veel Jess. Niet zo heel veel. Laat ik me even nader verklaren.

Het klinkt misschien wat fatalistisch, maar dat is het niet. Het is een weloverwogen en goedbedoeld tipje dat ik je mee wil geven. Omdat het het verstikkende gevoel dat je nu –als zestienjarige- zo overhoop haalt, een beetje zal verlichten. Het hoeft heus allemaal niet ingewikkeld te zijn, of moeilijk te gaan. Er komen jaren aan, waarin alles plots zoveel lichter zal zijn, en losser, en vlotter, en vrolijker, en makkelijker. Echt, dat wil ik je maar zeggen. Dat er een einde komt aan dat wroeten en ploeteren. Of toch zo goed als 😉

Maar goed. Nu zit je er nog volop in. En ook dat is goed. Want je strijdllust, je goesting for life, je drang om uit te breken en je eigen weg te maken, die is allemaal gekiemd in die tienerwroetjaren. Dus ploeter nog even voort. En wentel je gerust nog even verder in je duizenden tegenstrijdige gedachten en gevoelens terwijl je achtereenvolgens Knuffelrock, The Levellers en Tour of Duty grijs draait. Het mag allemaal wat complex en tegenstrijdig zijn. Het mag allemaal een beetje op z’n Jess zijn…

WP_20150207_08_00_55_Pro Jess 16

Omdat ik je graag zie, geef ik je hierbij wat geleerde lessen mee die ik je als 35 jarige snel gun:

Niet alles is zwart-wit, Jess. Ik weet dat je daar nu niet in kan komen. Het is goed of fout. Links of rechts. Steffi Graff of Monica Seles. ’t Is ’t één of ’t ander, en wie niet met mij is, is tegen mij. Of vice versa 😉 Na 87 keer tegen de muur lopen en op avonden met teveel wijn hoogoplopende discussies gevoerd te hebben, kan ik je zeggen: ja, er is een tussenweg. Ja, er is grijs. Je gaat zelfs nog goed worden in compromissen sluiten en in begrip opbrengen voor “de andere kant”. Je gaat hoofdschuddend staan kijken naar een politica die je de roepster zal noemen en denken: met minder roepen ga je meer bereiken. Maar eerst ga je nog die schaamtelijke avond moeten meemaken waarop je Gwendolyn Rutten verwijt een geit te zijn. Jammer, maar ook dat overleef je wel.

Laat snel los wie je denkt te moeten zijn voor anderen. Ik weet dat je heel erg je best doet om door iedereen graag gezien te worden, maar helaas pindakaas, dat is verloren moeite. Gebruik die tijd en energie liever om jezelf echt graag te zien, daar moet je niet zolang mee wachten. Als kind blaakte je van zelfvertrouwen, stal je de show met verhalen vertellen vooraan in de klas. Een haantje de voorste, een leider. En toen kreeg je zoveel figuurlijke klappen en kreeg je voortdurend ingepeperd dat je niet zo druk moest zijn, en je niet zo in de aandacht moest werken, dat alle deurtjes dicht gingen, en toen speelde je wel nog de clown, maar was je diep van binnen erg verdrietig. Misschien moet je maar niet zolang meer met al die opgekropte emoties en woede en verdriet blijven zitten. Waarom zou je niet eens zeggen wat je echt denkt, en voelt, en wilt? Wat jij echt wilt en nodig hebt? Maar ik weet het, het voelt veel veiliger om gewoon alles lekker vol te beginnen plannen met activiteiten en uitstapjes en studeren en … bezig zijn. Alles lekker volplannen en weglopen van wat je het meest nodig hebt. Ja, daar ga je ontzettend goed in worden. Maar kijk, zestienjarige Jess, ik kan je nu zeggen dat er ook nog een andere Jess in jou schuilt. Eentje die wel gemoedsrust heeft, en kan genieten van rustig thuis zijn. Die zelfs een heel klein beetje om zal kunnen gaan met traagheid. Niet teveel, niet overdrijven, maar toch. Die kiest voor quality in plaats van quantity. En jawel, hier komt ie, ik weet dat je me niet gaat geloven. Maar er zit een Jess in je, die ook nee gaat kunnen en durven zeggen. Neen, dat wil ik niet. Neen, dat doe ik nu niet. En die zelfs afleert om daarvoor verantwoording af te leggen.

Wat misschien ook nog meegenomen is, is te weten dat je ook gaat inzien dat er niet maar één goede manier is om iets te doen of te bereiken. Niet iedereen kijkt op dezelfde manier naar de wereld als jij, laat staan dat iedereen de overtuiging deelt dat ie een aandeel heeft in het beter maken van de wereld. Blijf je daar niet te lang ongelukkig over voelen. Doe je ding, en laat de rest het zijne doen. Be the change you want to see in the world. Maar probeer niet om anderen te veranderen. Dat lukt toch niet, en je hebt niet altijd gelijk. Word niet betweterig, of afgunstig. Daar heb je niet echt aanleg voor, maar toch, het zal soms om de hoek loeren. Laat je niet vangen. Er gaan altijd mensen zijn die slimmer, grappiger, gevatter zijn. En die veel meer in het leven bereiken dan jij. Maar, en dit is echt een belangrijke,

Weet je wat? Op je 35ste heb jij al het mooiste gemaakt dat je in je leven zal maken. 2 guitige, vrolijke, hartveroverende, wonderlijke, lieve en pittige meisjes. Een torenhoog cliché, Jess. Maar who cares. Je gaat elke dag wakker worden en lachen bij het zien van hun ondeugende kopjes.

Dat bedoelde ik dus Jess, toen ik mijn brief begon. Je denkt dat je de wereld moet bedwingen. Maar het zijn hoogstens je demonen.

Gun jezelf dus wat tijd. Wees een beetje mild. Laat af en toe los. En print deze gouden raad nu al in je kop: als je teveel gedronken hebt, drink een halve liter water voor je in bed gaat (Oh, en stuur geen sms’en over boa’s). Het gaat je wat koppijn uitsparen. En die zorgen, zet die ook maar uit je kop. Het leven is echt oprecht mooi. Het is maar hoe je ernaar kijkt.

Heel veel liefs,

35 jarige Jess

Volg Pitcoaching via

Auteur: Jessie

Houdt van PIT. Verhalen. Onderweg zijn. Koffie. Haar dochters. Golven. Wijn. Hiking. Tennis. Muziek. Reizen. Felblauwe lucht. Cycling. Woorden. Kleine sprokkels van geluk. #pitcoaching #pitverhalen

Geef een reactie