#wijoverdrijvenniet

Charlie Mag is uitgegroeid tot een digitaal (vrouwen)blad met ballen. Echte verhalen van echte mensen die in reguliere media amper aanbod komen. Relevante onderwerpen die voer zijn van debat. Die discussie opleveren. En iets op de agenda zetten. Zo ook weer dit weekend. Opener van het journaal: de #wijoverdrijvenniet virale storm die onstond na (alweer) een persoonlijk, sterk stuk op Charliemag.be.

Deze keer over ongewenste handtastelijkheden en intimidatie en lik op stuk op Marc Didden’s column over “truttebollen” die zagen wanneer ze nagefloten worden door bouwvakkers en de feminisme-slinger laten doorslaan.

Het stuk kreeg vele honderden reacties, allemaal meisjes en vrouwen die hun eigen ervaringen deelden. Slechts enkele van de zovele incidenten die ze hebben meegemaakt. Mannen reageerden gelukkig ook. Ontsteld over de dingen die ze lazen. Het stuk maakte echt iets los. Er kwam een groot stuk in de weekendkrant van De Standaard, #wijoverdrijvenniet bleef trending op twitter, het journaal opende ermee.

Zelf heb ik er de laatste jaren niet meer echt bij stilgestaan. Maar net als al die anderen, kan ik me zonder moeite tientallen voorvallen voor de geest halen. Dat mannen over de grens van fatsoen zijn gegaan, en dat je als meisje/jonge vrouw toch wel heel vaak je ongemakkelijk of ronduit onveilig voelt ’s nachts alleen op straat wanneer een loser schunnige opmerkingen maakt.

Ik vond het dus een kei relevant stuk, en nog relevanter dat het aandacht kreeg. Zijn we dat allemaal niet teveel als “normaal” gaan zien, en zou er niet meer mogen ingezet worden op sensibilisering om klachten in te dienen, op procedures dat die klachten ook leiden tot iets, en op preventie door meer met (jonge) mannen in debat te gaan dat sommige zaken gewoon echt niet door de beugel kunnen?

Nu zijn ze nog klein, maar hoe ga ik me straks voelen als mijn meisjes hun vleugels beginnen uitslaan?

Zo jammer dan ook dat dit debat, over een kwetsbaar onderwerp, meteen ook weer tot polarisatie moet leiden. Op CharlieMag.be kwamen er enkele vrouwen snel op de proppen met stellingen dat zij nog nooooit zoiets hadden meegemaakt. Dat het toch wel van de pot gerukt was om mannen zo te stigmatiseren. Op De Morgen.be kwam er een vrije tribune van een jonge vrouw die zich evenmin aangesproken voelt, die vindt dat er nu net wel heel erg overdreven wordt met die #wijoverdrijvenniet en dat er een groot verschil is tussen nageroepen worden en aanranding. Ik denk dat al die tegenstemmen zinnige dingen zeggen. Maar niemand in het debat met de persoonlijke getuigenissen heeft ooit beweerd dat alle mannen perverten zijn, dat alle vrouwen per definitie “slachtoffer” zijn en dat nageroepen worden op dezelfde manier bestraft zou moeten worden als aanranding.

Mag het dan ook gewoon eens alstublieft een sereen debat blijven? Over een onderwerp dat sowieso al gevoelig ligt, en waarin het fijn zou zijn als vrouwen, als meisjes, elkaar gewoon eens voluit steunen en niet wederom een catfight starten over wie het nu bij het juiste eind heeft? Kunnen we gewoon eens allen samen verrukt zijn dat er –hoera- een vrouwenblad opstaat, uit de grond gestampt en gerund door vrouwen- met geen blad voor de mond en de ambitie om een verschil te maken? Zonder photoshoppen, zonder cynisme, zonder beperkende kpi-cijfers. Met veel goesting, gezond verstand en de kracht van kwetsbaarheid.

Kunnen we ook eens proberen om getuigenissen, verhalen van mensen, van vrouwen én mannen, te laten zijn wat ze zijn en er gewoon eens naar luisteren?

Het lijkt of we dat collectief verleerd zijn. Eens luisteren. Een beetje mildheid. En vooral: het lef om als we zelf iets meemaken en zien, te reageren. Ik denk dat dat me nog het meest een wrang gevoel naliet bij al deze verhalen. In veel gevallen waren er andere mensen bij, en niemand die reageerde of kwam helpen.

Kunnen we proberen om hierin allemaal wat moediger te zijn? Het zal nodig zijn, want #wijoverdrijvenniet.

Volg Pitcoaching via

Berlijn

Ik rijd er elke dag langs. Bar Berlijn. Daar hangt nu een “Te Koop” bordje. Nog geen jaar nadat deze koffie-muziekbar z’n deuren opende. Zo jammer. Niet omdat ik persé zo gehecht ben aan bar Berlijn. Ik kwam er niet veel. Maar omdat ik er elke dag langs reed, en er wel eens een koffie nam, wist en voelde ik met hoeveel passie en goesting de barman daar achter zijn toog stond. Mooie plaatjes draaien. Een toffe plek aanbieden. Te veel zag ik de barman alleen achter zijn toog staan. En nu moet hij de boeken toe doen. Wanneer je droom niet lijkt te lukken, moet dat hard aankomen. Ik hoop dat hij toch echt genoten heeft van zijn jaar Berlijn. En troost kan vinden in de wetenschap dat je op het einde van je leven enkel spijt hebt van de dingen die je niet hebt gedaan en geprobeerd dan van wat je wel hebt gedaan en niet lukte.

Bar Berlijn is voor mij een mental note geworden. Dat iets uit de grond proberen stampen met vallen en opstaan gaat. Dat mislukken ook kan. Er sowieso allicht bij hoort. Veel hangt af van hoe je met mislukkingen leert om te gaan.

Deze week heb ik ontzettend veel verhalen gelezen van “startende vrouwen”. In het netwerk van ‘Zeker van haar Zaak’ vertellen gedreven vrouwen over hoe zij een eigen zaak gestart zijn, of erover dromen, of in de startblokken staan. Eerlijke verhalen met vragen, twijfels, dromen en veel goesting. Wat ik er zo fijn aan vind is de community die zich aan het uitbouwen is. Girlpower. Elkaar aanmoedigen, tips en tricks geven, diensten aanbieden, delen. Het is op touw gezet door @LienDePau. Een duiveltje doet al, onderneemster, globetrotter. En ook nog surfchick 🙂 Meer over haar lezen kan je op één van haar fijne blogs.

Zelf probeer ik dus sinds een dikke 2 maanden PITverhalen (deze blog en de gelinkte facebookpagina) uit te bouwen tot een platform met verhalen, getuigenissen, inspiratie, motiverende quotes… over ondermeer moed en doeltreffendheid. PITverhalen is onderdeel van een groter plan. Om met al die verhalen en inzichten over moed, veerkracht, timemanagement,… aan de slag te gaan. Waarbij ik via individuele trajecten of workshops mensen, organisaties,… wil begeleiden in “make it happen”. In het maken van een plan. En de moed ervoor te gaan. Doel-treffend. Met de juiste tools en attitude je eigen kracht inzetten voor het verwezenlijken van je (levens)doelen.

Ik denk dat, net als ik ;-), er veel mensen mee worstelen. Ik heb er alleen al zoveel over gelezen en mee bezig geweest, dat ik dat beetje ervaring daarrond wil doorgeven. Voila, dat is het PIT-plan. Nu gewoon elke dag een stapje blijven zetten. Tot aan Berlijn. En hopelijk verder 😉

failure_success

Een blogpost die ik zelf bij mijn favorieten heb staan, in het mapje “Notes to self” is van Austin Kleon over “The risks worth taking”:

“Risk in work, on the other hand, is risking humiliation—risking putting your work out there, risking being wrong, risking being laughed at. Risk in work is writing something that scares the shit out of you, something that might make your mother not speak to you for three years. Risk in the work is following your whims to wherever they take you, to risk not knowing where you’re going, and risking that you’ll lose members of your audience along the way.”

Volg Pitcoaching via

Echte vragen

#krantenknipsel #koffieleesmoment #echtevragen #Grietistop

Griet Op De Beeck (De Morgen 28/02/15) “Bang”

Ik zag ze staan, in groepjes, de school was net uit. De jongens praatten en lachten, ze toonden elkaar iets op hun telefoon, de meisjes babbelden, gingen met een hand door hun haar, giechelden luider dan giechelen normaal klinkt. Allemaal trokken ze gezichten in gewenste plooien. Allemaal veel hoog te houden en nog meer te verliezen. Eentje mocht er niet bij horen. Hij neuriede een liedje, heel stil, als om zichzelf te troosten.

Ik ken de verhalen van en over jongeren.

Bang om al te goede resultaten te halen en voor nerd te worden versleten. Bang om bijles te krijgen en af te gaan als dommerik. Bang om de enige te zijn die nog niet getongkust heeft. Bang om te tongkussen met de verkeerde. Bang om te tongkussen. Bang voor de foute kleren, het foute kapsel, de foute vrienden. Ouders of achtergronden om je over te schamen. Gênante foto’s op facebook. Wat een hel. Terwijl je nog zoekt naar wie je bent, mag je het al op voorhand niet meer zijn. En dan moet het echte leven eigenlijk nog beginnen.

In dat latere leven gaat het niet per se veel beter. Ook dan blijft het vaak zo moeilijk om onszelf open en bloot en eerlijk te tonen. En al helemaal als het om onze kwetsbaarheden draait. Zelfs tegenover mensen die we waarderen, zwijgen we, of praten we over niks, wat eigenlijk ongeveer hetzelfde is, omdat we bang zijn om tekort te schieten. Het blijft zo moeilijk om aan onszelf toe te geven dat er iets schuurt, of dat het echt niet meer gaat. Om daadwerkelijk om hulp te vragen, in onze omgeving, of van mensen die daarvoor hebben doorgeleerd. Om stil te staan bij de vraag waarom het moeilijk voelt, allemaal, en waar dat dan vandaan zou kunnen komen.

Ik las onlangs bij Sylvia Plath: ‘So many people are shut up tight inside themselves, like boxes. Yet they would open up, unfolding quite wonderfully, if only you were interested in them.’

Het valt mij vaak op hoe weinig vragen we elkaar stellen, echte vragen, bedoel ik, die blijk geven van oprechte interesse in wie de ander is en wat er speelt achter alle beschaafde façades, zelfs diegene die we goed kennen. Het valt mij op hoe weinig inspanningen we doen om de ander, al was het maar heel even, met een blik of een gebaar op straat, echt te zien. En dat is eigenlijk niet zo raar, als we dat zelfs vaak met onszelf niet goed geregeld krijgen. Als we niet naar onszelf durven te kijken in de spiegels die alles helder laten zien. Als we niet in onze eigen doosjes tot aan de bodem durven te reiken.

Dus in plaats van naar anderen te wijzen, laten we misschien daar al mee beginnen: met mildheid aan de dag te leggen tegenover onszelf en dat wat niet goed gaat, om van daaruit de kracht te vinden om in te grijpen, beter te weten, recht te trekken wat ooit scheef is gegroeid. Wie dat kan, zal ook op alle juiste manieren anderen tegemoet treden. Dat was altijd al belangrijk, en vandaag nog meer dan ooit tevoren. Laten we proberen.

Alle stukjes van Griet Op De Beeck in De Morgen zijn terug te vinden op http://www.grietopdebeeck.be/

Volg Pitcoaching via

Pyama

“Is dat een pyama?” Nee schat, dat is een pulleke dat mama aandoet om naar het werk te gaan. Frons aan de overkant. Er is duidelijk (alweer) een vestimentair meningsverschil tussen mij en mijn driejarige dochter. “Dat is niet om naar het werk te gaan.” En ze huppelt stellig verder in haar rokje.

Het is één ding dat mijn dochter en ik verschillen van smaak. Het is iets anders wanneer je echt een blik van afkeuring krijgt, alvorens je jezelf weer in de rush van de dag stort. Ik had – enige pluspunt aan file – een beetje tijd om over het voorval na te denken tijdens de autorit naar het werk. Ik merk dat ik mezelf nu ook nog eens met de ogen van mijn dochter begin te screenen. Niet alleen op vestimentair vlak. Het komt misschien doordat wij niet helemaal een doorsnee gezin zijn. Luka heeft 2 mama’s en dus sta je er wel bij stil hoe dit voor je dochter is, welke vragen ze zich hierover stelt, welke vragen ze krijgt, hoe ze daarmee omgaat. En dus ook hoe wij daarmee omgaan. Ga je bewust op voorhand uitleg geven? Enkel antwoorden als er vragen komen? Dingen benadrukken, of net niet? Uiteraard sta je daar even bij stil. Maar eigenlijk ook niet meer dan dat. Het is eigenlijk not an issue. Misschien komt dat nog als ze groter worden, maar nu nee, het is geen issue. Nooit gedacht content te zijn met de bevestiging een doorsnee gezin te zijn, maar kijk 😉

Maar terug dus naar de outfit. En de afkeuring van dochterlief. Voor haar zijn kleedjes heilig. Thuis loopt ze het liefst van al met haar rode Spaanse hakkenschoentjes. Ze wijst naar advertenties in magazines met vrouwen met lang haar, make-up en uitgebreide juwelencollectie en zegt: “dat wil ik ook mama!”. Voor mijn dochter is een broek dragen bijna een straf. Ze houdt van roos, van speldjes in haar haar en vindt dingen zoals parfum en mascara de max. Dat type meisje dus. En die heeft mij dus als moeder. Voor wie een kleedje dragen dan wel geen straf is, maar echt veel goesting om net dat te kiezen als ik voor de kleerkast sta, is er weinig. Ik hou van casual en als ik mooie opgemaakte vrouwen zie in tijdschriften kan ik alleen maar denken: “amai, dat moet ongemakkelijk zitten.”

En dus heb ik er al een aantal keer over nagedacht. Over onze nogal uiteenlopende vestimentaire stijl. En of ik niet wat meer moeite moet doen. Om zo een type vrouw te zijn die Luka mooi vindt. Ik hoor je al lachen. Nee, ik ambieer niet om Joy Anna Thielemans te zijn. Maar het feit dat little miss fashion haar opmerking bleef hangen, en ik er zo over bleef nadenken, betekent wel dat ik er gevoelig voor ben. En hoe je er voor komt, heeft voor mij ook een stuk te maken met hoe je in de wereld staat. De juiste maten of de laatste mode interesseren me niet echt (hoewel), maar verzorgd zijn en uitstraling des te meer. En een energieke, zelfzekere uitstraling gecombineerd met een beetje vrouwelijkheid. Ja, dat wens ik mezelf heel erg toe. En dus moet ik daar maar zelf ook wat meer moeite voor doen. En een beetje moedig zijn, uit mijn comfortzone stappen. Little miss fashion had het dan wel niet bij het juiste eind vond ik, die ochtend, want dat pulleke was nieuw, modieus en best wel vrouwelijk (al zeg ik het zelf), maar ze raakte wel (weer) een gevoelige snaar.

Dus keek ik deze week ’s ochtends soms anders in mijn kleerkast, en in de spiegel. En ook naar haar. Bewust over hoe ongelooflijk mooi en krachtig en kwetsbaar en helemaal zichzelf ze is in haar kleedjes. En hoe blij ik word als zij kirt van plezier als ik haar een nieuw staartje heb gemaakt.

Maar ik ben toch stiekem ook heel content dat little miss fashion toch ook heel graag jacketjes met kap draagt. Weliswaar op een rokje 🙂

Schoon duo, wij samen 🙂

20140802_125653 Mini en maxi in kleedje. Uil denkt er het zijne van.

Volg Pitcoaching via