Pyama

“Is dat een pyama?” Nee schat, dat is een pulleke dat mama aandoet om naar het werk te gaan. Frons aan de overkant. Er is duidelijk (alweer) een vestimentair meningsverschil tussen mij en mijn driejarige dochter. “Dat is niet om naar het werk te gaan.” En ze huppelt stellig verder in haar rokje.

Het is één ding dat mijn dochter en ik verschillen van smaak. Het is iets anders wanneer je echt een blik van afkeuring krijgt, alvorens je jezelf weer in de rush van de dag stort. Ik had – enige pluspunt aan file – een beetje tijd om over het voorval na te denken tijdens de autorit naar het werk. Ik merk dat ik mezelf nu ook nog eens met de ogen van mijn dochter begin te screenen. Niet alleen op vestimentair vlak. Het komt misschien doordat wij niet helemaal een doorsnee gezin zijn. Luka heeft 2 mama’s en dus sta je er wel bij stil hoe dit voor je dochter is, welke vragen ze zich hierover stelt, welke vragen ze krijgt, hoe ze daarmee omgaat. En dus ook hoe wij daarmee omgaan. Ga je bewust op voorhand uitleg geven? Enkel antwoorden als er vragen komen? Dingen benadrukken, of net niet? Uiteraard sta je daar even bij stil. Maar eigenlijk ook niet meer dan dat. Het is eigenlijk not an issue. Misschien komt dat nog als ze groter worden, maar nu nee, het is geen issue. Nooit gedacht content te zijn met de bevestiging een doorsnee gezin te zijn, maar kijk 😉

Maar terug dus naar de outfit. En de afkeuring van dochterlief. Voor haar zijn kleedjes heilig. Thuis loopt ze het liefst van al met haar rode Spaanse hakkenschoentjes. Ze wijst naar advertenties in magazines met vrouwen met lang haar, make-up en uitgebreide juwelencollectie en zegt: “dat wil ik ook mama!”. Voor mijn dochter is een broek dragen bijna een straf. Ze houdt van roos, van speldjes in haar haar en vindt dingen zoals parfum en mascara de max. Dat type meisje dus. En die heeft mij dus als moeder. Voor wie een kleedje dragen dan wel geen straf is, maar echt veel goesting om net dat te kiezen als ik voor de kleerkast sta, is er weinig. Ik hou van casual en als ik mooie opgemaakte vrouwen zie in tijdschriften kan ik alleen maar denken: “amai, dat moet ongemakkelijk zitten.”

En dus heb ik er al een aantal keer over nagedacht. Over onze nogal uiteenlopende vestimentaire stijl. En of ik niet wat meer moeite moet doen. Om zo een type vrouw te zijn die Luka mooi vindt. Ik hoor je al lachen. Nee, ik ambieer niet om Joy Anna Thielemans te zijn. Maar het feit dat little miss fashion haar opmerking bleef hangen, en ik er zo over bleef nadenken, betekent wel dat ik er gevoelig voor ben. En hoe je er voor komt, heeft voor mij ook een stuk te maken met hoe je in de wereld staat. De juiste maten of de laatste mode interesseren me niet echt (hoewel), maar verzorgd zijn en uitstraling des te meer. En een energieke, zelfzekere uitstraling gecombineerd met een beetje vrouwelijkheid. Ja, dat wens ik mezelf heel erg toe. En dus moet ik daar maar zelf ook wat meer moeite voor doen. En een beetje moedig zijn, uit mijn comfortzone stappen. Little miss fashion had het dan wel niet bij het juiste eind vond ik, die ochtend, want dat pulleke was nieuw, modieus en best wel vrouwelijk (al zeg ik het zelf), maar ze raakte wel (weer) een gevoelige snaar.

Dus keek ik deze week ’s ochtends soms anders in mijn kleerkast, en in de spiegel. En ook naar haar. Bewust over hoe ongelooflijk mooi en krachtig en kwetsbaar en helemaal zichzelf ze is in haar kleedjes. En hoe blij ik word als zij kirt van plezier als ik haar een nieuw staartje heb gemaakt.

Maar ik ben toch stiekem ook heel content dat little miss fashion toch ook heel graag jacketjes met kap draagt. Weliswaar op een rokje 🙂

Schoon duo, wij samen 🙂

20140802_125653 Mini en maxi in kleedje. Uil denkt er het zijne van.

Volg Pitcoaching via

Auteur: Jessie

Houdt van PIT. Verhalen. Onderweg zijn. Koffie. Haar dochters. Golven. Wijn. Hiking. Tennis. Muziek. Reizen. Felblauwe lucht. Cycling. Woorden. Kleine sprokkels van geluk. #pitcoaching #pitverhalen

Geef een reactie