Echte vragen

#krantenknipsel #koffieleesmoment #echtevragen #Grietistop

Griet Op De Beeck (De Morgen 28/02/15) “Bang”

Ik zag ze staan, in groepjes, de school was net uit. De jongens praatten en lachten, ze toonden elkaar iets op hun telefoon, de meisjes babbelden, gingen met een hand door hun haar, giechelden luider dan giechelen normaal klinkt. Allemaal trokken ze gezichten in gewenste plooien. Allemaal veel hoog te houden en nog meer te verliezen. Eentje mocht er niet bij horen. Hij neuriede een liedje, heel stil, als om zichzelf te troosten.

Ik ken de verhalen van en over jongeren.

Bang om al te goede resultaten te halen en voor nerd te worden versleten. Bang om bijles te krijgen en af te gaan als dommerik. Bang om de enige te zijn die nog niet getongkust heeft. Bang om te tongkussen met de verkeerde. Bang om te tongkussen. Bang voor de foute kleren, het foute kapsel, de foute vrienden. Ouders of achtergronden om je over te schamen. Gênante foto’s op facebook. Wat een hel. Terwijl je nog zoekt naar wie je bent, mag je het al op voorhand niet meer zijn. En dan moet het echte leven eigenlijk nog beginnen.

In dat latere leven gaat het niet per se veel beter. Ook dan blijft het vaak zo moeilijk om onszelf open en bloot en eerlijk te tonen. En al helemaal als het om onze kwetsbaarheden draait. Zelfs tegenover mensen die we waarderen, zwijgen we, of praten we over niks, wat eigenlijk ongeveer hetzelfde is, omdat we bang zijn om tekort te schieten. Het blijft zo moeilijk om aan onszelf toe te geven dat er iets schuurt, of dat het echt niet meer gaat. Om daadwerkelijk om hulp te vragen, in onze omgeving, of van mensen die daarvoor hebben doorgeleerd. Om stil te staan bij de vraag waarom het moeilijk voelt, allemaal, en waar dat dan vandaan zou kunnen komen.

Ik las onlangs bij Sylvia Plath: ‘So many people are shut up tight inside themselves, like boxes. Yet they would open up, unfolding quite wonderfully, if only you were interested in them.’

Het valt mij vaak op hoe weinig vragen we elkaar stellen, echte vragen, bedoel ik, die blijk geven van oprechte interesse in wie de ander is en wat er speelt achter alle beschaafde façades, zelfs diegene die we goed kennen. Het valt mij op hoe weinig inspanningen we doen om de ander, al was het maar heel even, met een blik of een gebaar op straat, echt te zien. En dat is eigenlijk niet zo raar, als we dat zelfs vaak met onszelf niet goed geregeld krijgen. Als we niet naar onszelf durven te kijken in de spiegels die alles helder laten zien. Als we niet in onze eigen doosjes tot aan de bodem durven te reiken.

Dus in plaats van naar anderen te wijzen, laten we misschien daar al mee beginnen: met mildheid aan de dag te leggen tegenover onszelf en dat wat niet goed gaat, om van daaruit de kracht te vinden om in te grijpen, beter te weten, recht te trekken wat ooit scheef is gegroeid. Wie dat kan, zal ook op alle juiste manieren anderen tegemoet treden. Dat was altijd al belangrijk, en vandaag nog meer dan ooit tevoren. Laten we proberen.

Alle stukjes van Griet Op De Beeck in De Morgen zijn terug te vinden op http://www.grietopdebeeck.be/

Volg Pitcoaching via

Auteur: Jessie

Houdt van PIT. Verhalen. Onderweg zijn. Koffie. Haar dochters. Golven. Wijn. Hiking. Tennis. Muziek. Reizen. Felblauwe lucht. Cycling. Woorden. Kleine sprokkels van geluk. #pitcoaching #pitverhalen

Geef een reactie