#wijoverdrijvenniet

Charlie Mag is uitgegroeid tot een digitaal (vrouwen)blad met ballen. Echte verhalen van echte mensen die in reguliere media amper aanbod komen. Relevante onderwerpen die voer zijn van debat. Die discussie opleveren. En iets op de agenda zetten. Zo ook weer dit weekend. Opener van het journaal: de #wijoverdrijvenniet virale storm die onstond na (alweer) een persoonlijk, sterk stuk op Charliemag.be.

Deze keer over ongewenste handtastelijkheden en intimidatie en lik op stuk op Marc Didden’s column over “truttebollen” die zagen wanneer ze nagefloten worden door bouwvakkers en de feminisme-slinger laten doorslaan.

Het stuk kreeg vele honderden reacties, allemaal meisjes en vrouwen die hun eigen ervaringen deelden. Slechts enkele van de zovele incidenten die ze hebben meegemaakt. Mannen reageerden gelukkig ook. Ontsteld over de dingen die ze lazen. Het stuk maakte echt iets los. Er kwam een groot stuk in de weekendkrant van De Standaard, #wijoverdrijvenniet bleef trending op twitter, het journaal opende ermee.

Zelf heb ik er de laatste jaren niet meer echt bij stilgestaan. Maar net als al die anderen, kan ik me zonder moeite tientallen voorvallen voor de geest halen. Dat mannen over de grens van fatsoen zijn gegaan, en dat je als meisje/jonge vrouw toch wel heel vaak je ongemakkelijk of ronduit onveilig voelt ’s nachts alleen op straat wanneer een loser schunnige opmerkingen maakt.

Ik vond het dus een kei relevant stuk, en nog relevanter dat het aandacht kreeg. Zijn we dat allemaal niet teveel als “normaal” gaan zien, en zou er niet meer mogen ingezet worden op sensibilisering om klachten in te dienen, op procedures dat die klachten ook leiden tot iets, en op preventie door meer met (jonge) mannen in debat te gaan dat sommige zaken gewoon echt niet door de beugel kunnen?

Nu zijn ze nog klein, maar hoe ga ik me straks voelen als mijn meisjes hun vleugels beginnen uitslaan?

Zo jammer dan ook dat dit debat, over een kwetsbaar onderwerp, meteen ook weer tot polarisatie moet leiden. Op CharlieMag.be kwamen er enkele vrouwen snel op de proppen met stellingen dat zij nog nooooit zoiets hadden meegemaakt. Dat het toch wel van de pot gerukt was om mannen zo te stigmatiseren. Op De Morgen.be kwam er een vrije tribune van een jonge vrouw die zich evenmin aangesproken voelt, die vindt dat er nu net wel heel erg overdreven wordt met die #wijoverdrijvenniet en dat er een groot verschil is tussen nageroepen worden en aanranding. Ik denk dat al die tegenstemmen zinnige dingen zeggen. Maar niemand in het debat met de persoonlijke getuigenissen heeft ooit beweerd dat alle mannen perverten zijn, dat alle vrouwen per definitie “slachtoffer” zijn en dat nageroepen worden op dezelfde manier bestraft zou moeten worden als aanranding.

Mag het dan ook gewoon eens alstublieft een sereen debat blijven? Over een onderwerp dat sowieso al gevoelig ligt, en waarin het fijn zou zijn als vrouwen, als meisjes, elkaar gewoon eens voluit steunen en niet wederom een catfight starten over wie het nu bij het juiste eind heeft? Kunnen we gewoon eens allen samen verrukt zijn dat er –hoera- een vrouwenblad opstaat, uit de grond gestampt en gerund door vrouwen- met geen blad voor de mond en de ambitie om een verschil te maken? Zonder photoshoppen, zonder cynisme, zonder beperkende kpi-cijfers. Met veel goesting, gezond verstand en de kracht van kwetsbaarheid.

Kunnen we ook eens proberen om getuigenissen, verhalen van mensen, van vrouwen én mannen, te laten zijn wat ze zijn en er gewoon eens naar luisteren?

Het lijkt of we dat collectief verleerd zijn. Eens luisteren. Een beetje mildheid. En vooral: het lef om als we zelf iets meemaken en zien, te reageren. Ik denk dat dat me nog het meest een wrang gevoel naliet bij al deze verhalen. In veel gevallen waren er andere mensen bij, en niemand die reageerde of kwam helpen.

Kunnen we proberen om hierin allemaal wat moediger te zijn? Het zal nodig zijn, want #wijoverdrijvenniet.

Volg Pitcoaching via

Auteur: Jessie

Houdt van PIT. Verhalen. Onderweg zijn. Koffie. Haar dochters. Golven. Wijn. Hiking. Tennis. Muziek. Reizen. Felblauwe lucht. Cycling. Woorden. Kleine sprokkels van geluk. #pitcoaching #pitverhalen

Eén gedachte over “#wijoverdrijvenniet”

Geef een reactie