Over surfen en juwelen ontwerpen

Ik omring me graag met verhalen en mensen die me inspireren. In real life, maar evengoed online. Roz Savage is zo’n online buddy van me. Ik schreef al eerder dit stukje over haar tocht over de wereldzeeën – met een roeibootje. Ik ben nog steeds niet aan fysiek roeien toegekomen, maar ben wel steeds meer bezig met de thema’s en ideeën waar zij ook voor staat. Ondertussen is Roz coach en spreker. Over ondermeer, ja ja, mijn dada: moed.

Eén van de oefeningen waardoor ze haar eigen leven over een totaal andere boeg gooide, en die ze nu meegeeft aan haar publiek, is dat van het overlijdensbericht. Toen ze voelde dat ze zelf volledig vast zat in een leven dat haar dan wel veel geld en status opleverde, maar weinig voldoening en echt geluk, maakte ze op een avond 2 versies van haar eigen overlijdensbericht. Eentje gebaseerd op het leven zoals ze het toen leefde, en allicht zou blijven doen de komende decennia. En eentje gebaseerd op haar stoutste dromen en hartswensen. Het liet haar niet meer los. Ondanks het uitbrekende angstzweet en beklemmende gevoel van niet weten waar ze zou uitkomen, gaf ze haar job op, verkocht ze haar sportcar, verliet ze haar fancy loft en begon ze aan een nieuw hoofdstuk. Over dat transitieproces waar ze doorging, blikt ze op één van haar blogstukjes terug. Ze quote daarin ondermeer good ol’ Steve Jobs:

quotestevejobs

Terugblikkend op haar change of life, zijn dit enkele van haar belangrijkste levenslessen:

  • Leven volgens mijn persoonlijke waarden maakt me veel gelukkiger dan een groot inkomen en een huis vol dure bezittingen;
  • Ik ben niet langer een compulsieve planner en heb meer vertrouwen in een losse gang van zaken;
  • Ik trek me niet meer zo erg aan wat anderen van mij denken en ben meer bezig nu met wat ik zelf over mezelf vind;
  • Ik heb leren aanvaarden dat fouten maken een onderdeel van het leven is, een onlosmakelijk gevolg van avontuurlijk zijn en nieuwe dingen uit proberen;
  • Ik besef nu dat het minder uitmaakt of iets een succes dan wel een mislukking is, maar dat wat ik eruit leerde het meest waardevolle is;
  • Het is zo ontzettend duidelijk voor me geworden, zowel intellectueel, emotioneel als intuïtief dat we echt zelf voor de planeet moeten zorgen, willen we dat die zorgt voor ons;
  • Het leven as such is een magische, wonderlijke belevenis geworden. Het voelt aan als een surfer op een golf, in het begin wat onwennig in de juiste balans vinden, maar ongelooflijk spannend. Dus als ik gewoon de moed en het vertrouwen kan vinden om op mijn bord te blijven, dan kan ik die ongelooflijke golf van energie gewoon volgen, erop vertrouwend dat het me op de juiste plek zou brengen.

Dat beeld en gevoel van die surfer spreekt me natuurlijk heel erg aan als wanna-be surfer 🙂 Als ik haar levenslessen overloop, pik ik er zelf deze uit om me ook (nog) meer eigen te proberen maken:

  • Minder denken in succes – mislukking
  • Meer fuck it zeggen als m’n hoofd weer loopje neemt met wat anderen misschien denken
  • Terug wat avontuur in de keet brengen

Mijn studiebuddy Natasha gebruikte ooit dit mooi beeld voor één van haar lange reizen. darling_edited-1

Natasha is voor mij ook een beetje een Roz. Geen roeier, wel een krachtig, waardevol, mooi avonturier.

Ze maakt nu ook de wereld een beetje mooier met haar eigen juwelen te ontwerpen. www.nimzu.be

 

Volg Pitcoaching via

Dit is wat ik onthou uit één hoofdstuk lezen van één boek van mijn stapel vakantielectuur

Vakantie! Lezen! Of toch pogingen tot. En van dat lezen ga je mijmeren. Mijmering één: groeien. Internet bulkt van informatie over hoe je je kind in hun groeien zo goed mogelijk kan ondersteunen. Ik heb er boeken over in mijn boekenkast. En ik krijg er (vaak ongevraagd) tips over van velen met goedbedoelde of bemoeizuchtige neigingen. “Oei, ik groei” is zo’n standaard werk dat je steevast in jonge mama’s hun boekenkast vind. Ik vond het maar niks, dat boek. Ofwel lag het aan mijn kind, maar weinig tot niets stemde overeen tussen wat ik las in het boek, en het gedrag van mijn dochter. Maar dit terzijde. Mijn kinderen zijn 3,5 en 2 en groeien als kool. helpingmybrothergrow

Echt, bijna elke week sta ik versteld van iets dat ze doen, zeggen, of de manier waarop ze in hun kleine zijn nu al groots kunnen zijn. En soms al te groot doen, inclusief oog rollen, ostentatief zuchten omdat “ma-ma-het-weer-eens-niet-be-gre-pen-heeft” en boos stellen dat ik niet naar haar feestje mag gaan.

Kinderen groeien, bijna als vanzelf. (Dankuwel ook fantastische school – dit even buiten beschouwing gelaten).

En ik?, vraag ik me af. Hoeveel groei ik nog, maandelijks, jaarlijks? Bij mijn kabouter 1,64cm heb ik me al neergelegd. Maar wat het andere groeien betreft, daar ben ik opnieuw heel gretig naar. Met dank aan het stapeltje vakantielectuur dat ik de afgelopen maanden verzamelde en vol overmoed op m’n nachtkastje stapelde. Alsof groeiende kinderen veel ruimte laten voor uren ongestoord leesplezier 😉 Maar goed, ik ben er in 2 bezig (keuzestress), en het smaakt naar meer. En ik heb zowaar al één hoofdstuk uit! Hoera! (wie het kleine niet eert, … ;-))

Kris Colpaert en Karlien Eeman hebben het in hun boek “Durf: 8 bouwstenen om uit je comfortzone te stappen” in het eerste hoofdstuk over groeien: “Het geheim van zelfsturing, verandering en groei draait om het herkennen van onze uitzonderlijk goede momenten en het blijven werken aan het creëren van meer dergelijke ervaringen. Het gaat er dus niet om dat je iemand anders wordt. Het gaat erom dat je meer jezelf wordt, zoals je nu al bent op je beste momenten.”

Kris en Karlien gebruiken de metafoor van het vliegtuig om het één en ander te verduidelijken hoe je dat kan doen. We hebben allemaal een automatische piloot. Dat zijn onze opvattingen en overtuigingen, inclusief die over onszelf. En het zijn die die bepalen hoe sterk we kunnen groeien. Net zoals bij een vliegtuig kan je elke keer de controle over je leven weer in handen nemen en proberen te veranderen. We moeten meer bewust zijn van onze “automatische piloot”. Die voelt natuurlijk letter comfortabel, want het is als het ware je dagelijkse routine. En een stukje routine en vertrouwdheid hebben geeft rust, en kan dus goed doen. Maar – en dat probeer ik dus te onthouden uit dat eerste hoofdstuk- om te groeien moet je wendbaar zijn. Eens een andere richting inslaan. Die andere dus, uit je comfortzone. Hoe ik dat meer kan doen, dat gaan die 8 bouwstenen me dus leren. Zelfs met vragenlijstjes en schema’s 🙂 Keep you posted!

comfortzone

 

Volg Pitcoaching via

Wat ik leerde van Porto *

1/ Ga niet af op het eerste zicht.

Toegegeven, het was geen liefde op het eerste zicht. Terwijl een hittegolf in België iedereen lam sloeg, oogde Porto grijs. Er viel net geen regen uit de lucht. En dat leek me maar best, gezien de vele vervallen huizen met gaten zo groot als ik in hun dak. DSCF7381

Tegen valavond brak de zon door. Blauwe hemel, weerkaatsing van zon op de Douro aan wiens oever we een tot aperitief uitnodigend terras hadden bevolkt. Lag het aan de Porto-tonic, aan het muziekje dat speelde, of ons kwebbelend gezelschap, maar zowaar: het grijze, neerslachtige gevoel ebde weg en op de terugweg naar onze air b ’n b, zag ik plots het ene leuke winkeltje na het andere, mooi streetart en volzittende sfeervolle restaurantjes. Op dag 2 trokken we erop uit met de fiets met de enthousiaste Porto lover Angelo, en Porto en z’n wirwar van hellende straatjes en bijhorende vissersdorpjes charmeerden ons meer en meer. Ja, de crisis heeft hier erg toegeslaan. Ja, veel mensen hebben hier echt afgezien, en dat merk je aan de stad. Maar ja, Porto leeft en onderneemt. En neemt je ondertussen helemaal in. DSCF7415

2/ Opportuniteiten zijn er altijd en overal. Je moet ze willen zien. En nemen.

Voortgaand op m’n eerste punt. Wanneer een stad of gemeenschap hard getroffen wordt, dan zijn het mensen als Angelo (onze fietsgids) en Anna en Joanna (de eigenaars van ons appartement ‘chateau appartments’) die lef hebben en niet bij de pakken blijven zitten. Die proberen. Een plan maken. Die van een moeilijkheid een opportuniteit maken en zelf iets uit de grond stampen. Ik heb veel ontzag voor mensen die (blijven) innoveren en pioniers zijn. Daar wil ik meteen voor tekenen, om daar een beetje meer van te hebben.

3/ Sharing is caring

Zo’n initiatieven moeten het hebben van de mond aan mond reclame, van goeie ratings en commentaar online. Van het community gevoel. Sharing is caring. Door hun gastvriendelijkheid, hun inzet (online) te waarderen, hen verder een steuntje in de rug te geven. (Bedankt reisgenoot Sieg om dat voor ons weer te doen) Maar ook: al die ontzettend leuke tips, weetjes, informatie die je dezer dagen via blogs en allerlei online vindt. Door mensen tijd ingestoken, met zorg gemaakt… en gratis ter beschikking gesteld. Ik word daar oprecht blij van.

En dus: http://www.booking.com/hotel/pt/chateau-apartments.nl.html en http://www.bluedragon.pt/

4/ Met passie gemaakt, dat smaakt

We zijn in Porto bijna elke avond heel lekker gaan eten. De twee die er echt boven uitschieten, doen dat omdat ze hun zaak met passie runnen. Het eerste, MO, hanteert, jawel, concept van food sharing. Pure smaken, eenvoudige gerechten, maar wat een feest. Ja, ook dankzij het gezelschap. Maar evenveel door het concept en de setting. Het tweede, “Flor dos congregados”, ideaal als laatste avondmaal in Porto, straalde zoveel liefde voor eigen streek en lokale producten uit, dat we niet anders konden dan onze reis af te sluiten met de conclusie: “Porto, het was geen liefde op het eerste zicht, maar hard to get geeft zeer veel voldoening” 🙂

 

*de stad, niet de drank.

Hoewel.

DSCF7444

Volg Pitcoaching via