Laten we niet morsen met onze tijd

Nog voor Parijs en #BrusselsLockDown schreef Griet Op De Beeck – alweer Griet – dit mooie column pareltje “Laten we niet morsen met onze tijd.”

“Ik zie het zo vaak: mensen die bang zijn voor het leven, die zich settelen in bekende routines en afspraken zoals ze nu eenmaal ooit werden gemaakt. Die proberen zo weinig mogelijk te voelen, omdat emoties te warrig en te ontregelend zijn, die zich niet te veel vragen stellen omdat al dat denken een mens alleen maar dieper naar beneden zou trekken, die voortdurend lopen te roepen hoe gelukkig ze zijn om zo ook zichzelf te overtuigen, die motto’s cultiveren als: leer tevreden zijn met wat je hebt. En die dat dan vaak ook nog eens allemaal ontkennen.

De doffe aanvaarding van het leven zoals het ‘maar’ is: wat vind ik dat verschrikkelijk jammer. Niet omdat ik geen begrip heb voor de angst, het onvermogen en de kwetsuren die mensen klein dreigen te houden, maar omdat ik zo geloof in beter, en omdat we allemaal beter verdienen dan we geneigd zijn te denken. Wie naar binnen durft te kijken, wie bereid is om zich ten gronde af te vragen waarom hij is geworden die hij is geworden, wie met die inzichten echt iets doet, wie ervoor kiest om gevoelens helemaal toe te laten, ook de lastige, die wordt uiteindelijk zo beloond… Hoe winnen we anders dat gevecht tegen de eindeloze banaliteit van de dagen? Hoe zorgen we anders dat het telt, die zo korte én lange tijd dat we rondlopen op de wereld?

Zorgen dat het telt, wat ik hier doe. Dat is iets dat me de afgelopen maanden heel erg heeft bezig gehouden. Wanneer gezondheid plots iets niet meer vanzelfsprekend is. Wanneer ik mezelf erop betrapte dat ik met meer gelatenheid dan me lief is de aankomende cruciale klimaatconferentie aan me voorbij wou laten gaan. Niet meer het nieuws wou volgen, omdat ik echt graag even de stroom vluchtelingen niet meer wou zien. Wanneer mijn kleuter langs haar neus weg vraagt “waarom we ons zo moeten haasten”.

En toen was er Parijs.

Daarom ben ik blij met de tijd die ik niet had en toch vond en die de afgelopen weken besteedde aan mensen en dingen die er voor mij echt toe doen.

Laten we niet morsen met onze tijd. En zorgen dat het telt. WP_20151105_14_03_38_Pro

 

Op mijn “blij – om” teller:

  • De dagelijkse updatecalls met mijn mutti.
  • Berichtjes. Zomaar. Onverwacht. Van verre en dichte bekenden, van nu en toen. Big smile.
  • Mini die haar geluk niet op kan nu ze in een groot bed mag slapen.
  • Het wit boeket bloemen dat ik kreeg.
  • Samen met de mini’s in de auto meebrullen met ons zelfgemaakt CD’tje (voor elk wat wils- van K3 tot Adele).
  • Mijn stapeltje boeken op nachtkastje waar ik stilaan doorgeraak en massa’s inspiratie/motivatie/feelgood uitgehaald heb (leestip: The art of asking)
  • Een paar mooie tv momenten
  • Het (beleids)werk van Femma rond combinatie arbeid-gezin dat steeds meer aandacht én navolging krijgt.
  • Door een enthousiaste, geëngageerde stagiaire opnieuw aangevuurd worden voor een nieuwe actie rond Schone Kleren – Cambodja
  • Girlsweekend en de leukste koffiebar van Antwerpen.
  • Die momenten – meestal in een klein hoekje – waarop ik me echt echt verbonden voel met één van jullie.
Volg Pitcoaching via