Posts made in februari, 2016

Het wordt beter (of niet)

Posted by on feb 17, 2016 in Geen categorie, Moed | 0 comments

Soms zijn er periodes dat alles een beetje aan het wankelen gaat. In je hoofd tenminste. Zekerheden worden onzeker, overtuigingen worden twijfels en muizenissen worden doembeelden. Positieve mindset? Weg. Zelfvertrouwen? Niet te bespeuren.

Dat is bevangend, en ook wel beangstigend. Weet ik uit eigen (recente) ervaring. Ik werd bang dat ik mezelf niet meer bij elkaar gepakt zou krijgen, en de dingen weer wat op een rijtje.

Geef het wat tijd, zei een wijze vrouw uit Kastel. Zet je zelf niet zo onder druk, zei het lief. En de vriendinnen zorgden voor het terug herinneren van eerder opgedane lifewisdom. Genre Grey’s Anatomy quotes :-)

Om wat ruimte in mijn ontploffend hoofd en hart te krijgen, begon ik terug oldskool in een schriftje te schrijven. Tussendoor kriebelde ik ook wat op post-it’s, en kleefde die als reminder aan mijn keuken- en badkamerkastjes. (Weliswaar aan de binnenkant om het Bonder Zonder Naam gehalte van mijn keuken niet te hoog te maken) Ik babbelde vaak met de wijze vrouw uit Kastel, las boeken, en ging langs bij een therapeut.

En volgens de aard van het beestje, begon ik dingen op te lijsten, die ik beter wil onthouden of nog liever: beter wil doen.

Dit zijn mijn keukenkast wijsheden anno februari 2016: (Mijn 12 Geboden)

  • Wees jezelf (en wees eerlijk tegenover jezelf)
  • Gedraag je zoals je je wil voelen (energiek en positief)
  • Laat het plan- en dwangmatige los (laat het los, Jess :-))
  • Doe wat er moet gebeuren (en doe het lastige eerst)
  • Praat tegen jezelf zoals je tegen je loved ones praat (en koester zo een beetje je zelfvertrouwen)
  • Geniet van het nu, het proces; haast je niet, geef en neem tijd (geduld, remember)
  • Wees luchthartig – have fun
  • Wees dankbaar, koester en beleef momenten van klein geluk (som ze op)
  • Aanvaard wat is en wat je niet kan veranderen (laat ook verdriet toe)
  • Vergelijk je niet met anderen, leer van anderen (groei en zet door)
  • Vraag hulp wanneer je vastzit, verder wil, nood hebt aan iets
  • Ga om met je angsten

En hoe meer post-it’s ik verzamelde, hoe beter het werd. Of niet (leerde ik via een post-it) 😉

itgetsbetter

Volg Pitcoaching via
Read More

Hoe is’t?

Posted by on feb 13, 2016 in Moed | 1 comment

Een vraag die we duizend keer stellen. En toch ook niet. Want we verwachten gewoon, zoals altijd, een nietszeggende ‘goed’ om snel over te kunnen gaan naar de orde van de dag. Een case die besproken, een boodschap die doorgegeven of een oplossing die bedacht moet worden voor een pending issue.

Hoe gaat het? We vragen het allemaal voortdurend. Als beleefde opener. Soms zelfs vanuit welgemeende interesse. Maar vaker niet wanneer we weten dat het niet goed gaat met de ander. Want dan wordt het ongemakkelijk. Misschien wil de ander er niet over praten. Wat als die begint te wenen (akkoord, in mijn geval heb je daar wel kans op ;-))? Wat als ik zelf niet weet wat te zeggen?

Dus vragen we maar niets. Komen we meteen terzake. Of praten we luchtig over koetjes en kalfjes. Lossen we pending issues op.

Ik ben nu plots even een kleine so called ervaringsdeskundige geworden om te kunnen zeggen: het wel vragen is beter dan het niet vragen.

Het is voor “de ander” in kwestie meestal nog ongemakkelijker wanneer er niet over “het moeilijke onderwerp” gepraat kan worden. Over verdriet, of uitgeput zijn, of het even niet meer weten, of het licht dat even uitging.

Het eerste waar je mee te kampen krijgt als ‘het even niet meer gaat’, is schaamte. “Pak jezelf toch bijeen. Stel je niet aan, er zijn anderen die het veel erger te verduren hebben. Wat ben jij een loser.”

Eén van de redenen waarom ik zelf redelijk snel uit mijn dip ben geraakt is deze: ik heb een paar mensen gehad die doorgegaan zijn op de vraag ‘hoe gaat het’? Die geluisterd hebben, empathisch waren, veel begrip toonden. Die toelieten dat er verdriet was, veel tranen. Die niet op me inpraatten en het probeerden te fixen, maar die het voor mezelf mogelijk maakten om het toe te laten: verdrietig te zijn, moe te zijn, het even niet meer te weten.

(Bedankt!)

Op Tales from the crib zag ik deze quote, ik neem em hier graag even over. (En als je tijd hebt, surf wat op de Tales blog, ’t is een hartverwarmende).

hetgaatbetermetme

Volg Pitcoaching via
Read More
Follow

Get the latest posts delivered to your mailbox: