Hoe is’t?

Een vraag die we duizend keer stellen. En toch ook niet. Want we verwachten gewoon, zoals altijd, een nietszeggende ‘goed’ om snel over te kunnen gaan naar de orde van de dag. Een case die besproken, een boodschap die doorgegeven of een oplossing die bedacht moet worden voor een pending issue.

Hoe gaat het? We vragen het allemaal voortdurend. Als beleefde opener. Soms zelfs vanuit welgemeende interesse. Maar vaker niet wanneer we weten dat het niet goed gaat met de ander. Want dan wordt het ongemakkelijk. Misschien wil de ander er niet over praten. Wat als die begint te wenen (akkoord, in mijn geval heb je daar wel kans op ;-))? Wat als ik zelf niet weet wat te zeggen?

Dus vragen we maar niets. Komen we meteen terzake. Of praten we luchtig over koetjes en kalfjes. Lossen we pending issues op.

Ik ben nu plots even een kleine so called ervaringsdeskundige geworden om te kunnen zeggen: het wel vragen is beter dan het niet vragen.

Het is voor “de ander” in kwestie meestal nog ongemakkelijker wanneer er niet over “het moeilijke onderwerp” gepraat kan worden. Over verdriet, of uitgeput zijn, of het even niet meer weten, of het licht dat even uitging.

Het eerste waar je mee te kampen krijgt als ‘het even niet meer gaat’, is schaamte. “Pak jezelf toch bijeen. Stel je niet aan, er zijn anderen die het veel erger te verduren hebben. Wat ben jij een loser.”

Eén van de redenen waarom ik zelf redelijk snel uit mijn dip ben geraakt is deze: ik heb een paar mensen gehad die doorgegaan zijn op de vraag ‘hoe gaat het’? Die geluisterd hebben, empathisch waren, veel begrip toonden. Die toelieten dat er verdriet was, veel tranen. Die niet op me inpraatten en het probeerden te fixen, maar die het voor mezelf mogelijk maakten om het toe te laten: verdrietig te zijn, moe te zijn, het even niet meer te weten.

(Bedankt!)

Op Tales from the crib zag ik deze quote, ik neem em hier graag even over. (En als je tijd hebt, surf wat op de Tales blog, ’t is een hartverwarmende).

hetgaatbetermetme

Volg Pitcoaching via

Auteur: Jessie

Houdt van PIT. Verhalen. Onderweg zijn. Koffie. Haar dochters. Golven. Wijn. Hiking. Tennis. Muziek. Reizen. Felblauwe lucht. Cycling. Woorden. Kleine sprokkels van geluk. #pitcoaching #pitverhalen

Eén gedachte over “Hoe is’t?”

Geef een reactie