Posts made in april, 2016

Die politici van ons

Posted by on apr 28, 2016 in Geen categorie | 0 comments

Het goede nieuws is dat ik me terug erger. Aan sommige politieke uitspraken of aan non-beleid zoals dit. Wat ik er goed aan vind, is dat ik me terug betrokken voel, aangesproken. Mijn leefwereld is terug wat aan het vergroten, er sijpelen weer andere dingen in door die niet alleen meer te maken hebben met de grote K-ziekte, met de capriolen van 2 mini’s of andere familiale aangelegenheden.

Het slechte nieuws is dat ik me terug erger. Verontwaardigd zijn zet je wel in beweging, doet je een zinvolle petitie als deze tekenen (teken je mee?), of je aansluiten bij een organisatie of zaak waarvan je denkt dat die wel oprecht de zaken eerlijker, duurzamer of beter wil maken.

Maar veel beter ga je je daardoor niet voelen. Want het is wel massaal, al die major issues die als een vervelende mug elke dag aan je geweten blijven zeuren.

Klimaat, vluchtelingen, gezinnen met kinderen die in dit hondsweer op straat moeten slapen. En hoog opgeleide, goed betaalde verkozen politici die beleid zouden kunnen voeren om onze maatschappij duurzamer en beter te maken, maar alleen maar het tegenovergestelde lijken te doen.

Soms maakt me dat heel erg moedeloos. Ik werk binnen de sector van ontwikkelingssamenwerking. Dus qua major issues die aangepakt of opgelost zouden moeten worden, ben ik wel wat gewoon. Ik heb gaandeweg geleerd om niet meer telkens naar het globale plaatje te kijken. Als je de hoop koestert dat alles op een dag beter zal zijn, blijf je in het kamp zitten waar de klappen vallen. Waar er weinig hoop en leute is. Door mijn focus te verkleinen, in mijn geval Cambodja – kledingsector – kledingbedrijven aanzetten duurzamer te produceren-, zie ik makkelijker hier en daar wel eens een positieve wending, een stap vooruit.

En in plaats van mij te ergeren aan in mijn ogen korte termijn en soms hardvochtig regeringsbeleid, kan ik als ik wil ook hier weer mijn focus verleggen. Want we zijn echt wel met velen. Die tussen werk en soep en de patatten en zorgen dat er ook wel wat leute is, op één of andere manier iets proberen doen. Als leerkracht, pleegouder, bio-koper, pendelaar, vrijwilliger, EVA-promoter of whatever.  Het is alleen zo verdomd erg dat al die inzet en goeie bedoelingen niet exponentieel vergroot en versterkt worden door een beleid dat de bakens uittekent voor een samenleving met minder grote zorgen waarin straks onze mini’s maxi’s zullen zijn.

poltiek

Volg Pitcoaching via
Read More

Dansen in de regen

Posted by on apr 19, 2016 in Geen categorie | 0 comments

Ik heb in mijn schriftje geschreven gelijk zot. Ik heb gebabbeld met mensen die opgeleid zijn om met mensen met verdriet te babbelen. Ik heb gestaard, geweend, foto’s bekeken, nogmaals bekeken, gezucht, gelachen, verteld, geluisterd, geslapen, verdwenen onder een deken en gezwegen toen er plots ook geen woorden meer waren. Dat allemaal in de tijdsspanne tussen mijn laatste blogpost en nu. Iets op de blog zetten voelde niet juist aan. En iets schrijven dat mogelijks gelezen werd door anderen, dat lukte niet.

Deze ochtend zei ik tegen mezelf: ik stap eens uit mijn cocon.

Dat had ik letterlijk al zaterdag gedaan, door voor het eerst in leek wel eeuwen, terug eens te gaan tennissen. Ik werd van het plein gemept, en stijf was een grotesk understatement voor de dagen nadien, maar wat genoot ik van dat anderhalf uur verdwijnen in een focus van bal-net-lopen-zweten-vloeken-genieten. Geen hoofd, geen woorden, geen gat in m’n hart. Enkel dat gele balletje (dat net iets teveel als een baseball drie dorpen verder zoefde, maar soit) en ik. Hardlopen

Gek hoe een sociaal dier als ik toch vooral graag in “een pijp” kruipt wanneer er veel emoties zijn. Die zal ik de komende maanden en jaren wel nog geregeld opzoeken, maar gisteren herinnerde een wijze vrouw me aan deze mooie quote: “Life isn’t about waiting for the storm to pass, it’s about learning how to dance in the rain.”

(Ik plak die natuurlijk weer in m’n keukenkast) :-)

Ik moest bij die quote denken aan deze videoclip, en dat bracht me via een trip down to memory lane bij mijn fantastische vriendinnetjes van het middelbaar, onze honderd dagen, en hoe we ondertussen na het moeten al tienduizend dagen zijn, nog steeds even verknocht zijn aan elkaar, en soit, ik werd daar instant vrolijk van. Ik voelde dus weer vrolijkheid, en ik stond ervan verbaasd dat dat me zo opviel. Rouw is een sluimerend roofdier dat je stiekem bekruipt en dingen wegneemt zonder dat je er oog in hebt.

Naast weer gaan tennissen, staan ook deze dingen op mijn verlanglijstje voor de komende weken: die BBQ vanonder het stof halen bij de eerste zonnepiek, de efteling, lunchen met vrienden, brunchen met vrienden, blueberry pancakes maken (voor de jarige dit weekend), een reisje boeken, mijn lief vriendelijk commanderen dat ze het kippenhok moet renoveren (ieder zijn specialiteiten) voor nieuwe kippen en eens gaan shoppen met de mutti (dat is eigenlijk ook een lange lunch, maar ik kan het hier niet altijd over eten hebben). En verder wil ik iets doen aan de schoenen-fetisj van mijn vierjarige dochter. En meer bepaald haar obsessie met hakken. En het feit dat ik ze niet draag. Nu ik toch leer dansen in de regen… zou ik ze hiermee kunnen paaien? zwemvliezen-met-hak 

Volg Pitcoaching via
Read More
Follow

Get the latest posts delivered to your mailbox: