Die politici van ons

Het goede nieuws is dat ik me terug erger. Aan sommige politieke uitspraken of aan non-beleid zoals dit. Wat ik er goed aan vind, is dat ik me terug betrokken voel, aangesproken. Mijn leefwereld is terug wat aan het vergroten, er sijpelen weer andere dingen in door die niet alleen meer te maken hebben met de grote K-ziekte, met de capriolen van 2 mini’s of andere familiale aangelegenheden.

Het slechte nieuws is dat ik me terug erger. Verontwaardigd zijn zet je wel in beweging, doet je een zinvolle petitie als deze tekenen (teken je mee?), of je aansluiten bij een organisatie of zaak waarvan je denkt dat die wel oprecht de zaken eerlijker, duurzamer of beter wil maken.

Maar veel beter ga je je daardoor niet voelen. Want het is wel massaal, al die major issues die als een vervelende mug elke dag aan je geweten blijven zeuren.

Klimaat, vluchtelingen, gezinnen met kinderen die in dit hondsweer op straat moeten slapen. En hoog opgeleide, goed betaalde verkozen politici die beleid zouden kunnen voeren om onze maatschappij duurzamer en beter te maken, maar alleen maar het tegenovergestelde lijken te doen.

Soms maakt me dat heel erg moedeloos. Ik werk binnen de sector van ontwikkelingssamenwerking. Dus qua major issues die aangepakt of opgelost zouden moeten worden, ben ik wel wat gewoon. Ik heb gaandeweg geleerd om niet meer telkens naar het globale plaatje te kijken. Als je de hoop koestert dat alles op een dag beter zal zijn, blijf je in het kamp zitten waar de klappen vallen. Waar er weinig hoop en leute is. Door mijn focus te verkleinen, in mijn geval Cambodja – kledingsector – kledingbedrijven aanzetten duurzamer te produceren-, zie ik makkelijker hier en daar wel eens een positieve wending, een stap vooruit.

En in plaats van mij te ergeren aan in mijn ogen korte termijn en soms hardvochtig regeringsbeleid, kan ik als ik wil ook hier weer mijn focus verleggen. Want we zijn echt wel met velen. Die tussen werk en soep en de patatten en zorgen dat er ook wel wat leute is, op één of andere manier iets proberen doen. Als leerkracht, pleegouder, bio-koper, pendelaar, vrijwilliger, EVA-promoter of whatever.  Het is alleen zo verdomd erg dat al die inzet en goeie bedoelingen niet exponentieel vergroot en versterkt worden door een beleid dat de bakens uittekent voor een samenleving met minder grote zorgen waarin straks onze mini’s maxi’s zullen zijn.

poltiek

Volg Pitcoaching via

Auteur: Jessie

Houdt van PIT. Verhalen. Onderweg zijn. Koffie. Haar dochters. Golven. Wijn. Hiking. Tennis. Muziek. Reizen. Felblauwe lucht. Cycling. Woorden. Kleine sprokkels van geluk. #pitcoaching #pitverhalen

Geef een reactie