Posts made in juni, 2016

Orlando

Posted by on jun 14, 2016 in Moed | 1 comment

Het is wat bevreemdend wanneer tussen de bergwandeling en zwembeurt met dochter door het nieuws hier in Zwitersland doorsijpelt van de shooting in een gay nachtclub in Orlando. Een haat daad, al dan niet religieus geïnspireerd.

Het is ondertussen al even geleden dat ik zelf nog een stapje zette in de gay nightlife – kleine koters, weet je wel- maar die mensen daar hadden evengoed mijn vrienden kunnen zijn of ik 10 jaar geleden. Niet dat het daarom me meer raakt dan pakweg de Bataclan of de aanslagen in Zaventem, maar toch. Die mensen werden bewust als doelwit gekozen omdat ze anders zijn, holebi, net als ik.

En dat tikkeltje anders zijn, dat draag je toch altijd mee, hoe ‘gelijk’ we ook ondertussen gelukkig mogen en kunnen zijn van de wetgever en menig andere.

Er is al een gigantische weg afgelegd en het lijkt misschien dat ‘onze’ strijd gestreden is, maar als holebi blijf je willens nillens bijna elke dag geconfronteerd worden simpel weg met het feit dat het meestal nog geen vanzelfsprekendheid is dat een koppel evengoed kan bestaan uit twee mannen, twee vrouwen of uit een man en een vrouw.

Administratieve formulieren die niet aangepast zijn, standaard vragen krijgen over echtgenoot, hotelkamers met twee enkele bedden, vragende blikken bij het proberen achterhalen van de gezinssamenstelling,… en dat zijn dan de onschuldige, uiteraard niet slecht bedoelde kleine akkefietjes die je elke dag geruisloos en met de glimlach aanpast.

Anders is het wanneer mensen moedwillig over je echtgenoot blijven praten wanneer je net hebt verduidelijkt dat er een echtgenote in het spel is, of je nog steeds ook bijna twintig jaar na je coming out nog af en toe dronkemanspraat te verduren krijgt van ‘jij hebt gewoon eens een goeie beurt nodig van een echte vent’. Ook dat laat je meestal voor de goeie vrede maar over je heen gaan.

Maar het wordt echt tegen de borst stuitend of kwetsend wanneer er grove of voze dingen gezegd worden die ik link aan mijn kinderen. Ik heb ooit de stommiteit begaan me te verdiepen in reacties op een radio programma dat een mooie uitzending gemaakt had over kinderen van holebi-ouders. Ik heb toen 3 dagen niet kunnen eten.

En zelf zijn er ook wel een paar boertige quotes in mijn geheugen gegrift van zelfs geen onbekende mensen toen ik onlangs aankondigde dat er een derde kindje verwacht wordt in ons gezin.

Dus nee, de strijd is nog lang niet gestreden. De strijd om nog meer harten te veroveren, van zowel allochtone als autochtone gemeenschap, de strijd om het ‘anders’ zijn nog verder te ‘normaliseren’, de strijd tegen vooroordelen, onwetendheid en als we dan toch bezig zijn voor mijn part dan ook tegen de grofheid en lompigheid als het even kan.

Op mij mogen ze schimpen. Zelfs toen ik een pint bier over me heen kreeg van iemand die het niet zo had op vrouwen die van vrouwen houden, voelde ik me maar heel kort van streek. Omdat ik meteen moest denken aan mijn close homo vrienden, die al veel meer en andere dingen meegemaakt hebben, en ik me door hen gesterkt en zelfzeker weet. Maar ook omdat ik het geluk heb gehad over een stel vriendinnen en vrienden te beschikken wiens vriendschap onvoorwaardelijk bleek. Lesbisch of niet, dramaqueen of niet, doordrammer of niet, who cares. Het zijn vooral zij die me in die eerste weken, maanden na mijn coming out en op al die cruciale momenten in mijn leven daarna, hebben doen voelen dat ik perfect ben met al mijn gebreken, net als zij.

Maar van mijn kinderen moeten ze afblijven. Hun grove bek houden. Als ik denk aan mijn kinderen voel ik de verontwaardiging en ook wel kwaadheid boven borrelen voor al die schampere opmerkingen die ik zelf te horen kreeg, maar veel meer nog voor al die feiten van gaybashing en homo haat die jammer genoeg nog veel te veel voor komen, ook bij ons ja. En dan ben ik blij en trots dat er topkerels zijn als Sven die in hun pen kruipen, en op tv nog maar eens gaan uitleggen en duiden dat er meer durf nodig is. Ook in het onderwijs, ook in de islamwereld, ook in de katholieke kerk.

En dan neem ik me zelf weer voor om bij een volgende opmerking niet meer mijn mond te houden, maar die boer met zijn domme opmerking lik op stuk te geven.

Tuurlijk gaan onze dochters vragen krijgen over hun lesbische mama’s. Niet de hele tijd, en niet door iedereen, maar toch. Als ze nieuwe vriendjes maken, op vaderdag, als we inchecken in een hotel. Op tal van formulieren die ook nog niet zullen aangepast zijn wanneer zij groot genoeg zijn om die zelf in te vullen… Tuurlijk kan ik hen niet beloven om vervelende vragen ongedaan te maken. Ik kan hen wel leren dat het allemaal niet zoveel voorstelt. Dat ze ondertussen zelf genoeg ontzettend toffe, warme, fijne homo-mannen kennen om beter te weten, dat we hen hebben laten uitgroeien tot zelfzekere meisjes die zich kunnen wapenen tegen domme, belachelijke opmerkingen.

En ik hoop dat ik ga kunnen zeggen dat ze zich niet teveel zorgen moeten maken. Dat er zoveel verontwaardiging en reacties zijn op voorvallen als Orlando dat er duizenden bondgenoten zijn in onze queeste naar meer love & peace.

Ik hoop het. Ik hoop het.

orlando2

A handwritten note is left following a candlelit vigil in memory of the victims of the gay nightclub mass shooting in Orlando, outside St Georges Hall in Liverpool, northern England, June 13, 2016. REUTERS/Phil Nobe

A handwritten note is left following a candlelit vigil in memory of the victims of the gay nightclub mass shooting in Orlando, outside St Georges Hall in Liverpool, northern England, June 13, 2016. REUTERS/Phil Nobe

Volg Pitcoaching via
Read More

Snaveltjespraat

Posted by on jun 2, 2016 in Inspiratie | 0 comments

“Mama, kijk eens in hoe een klein bolletje ik mij kan maken?” “Mag ik dan, als de baby uit jouw buik is, ook nog eens opnieuw in jouw buik met mijn snaveltje aan jouw snaveltje?”

Ik ben nog nooit zo vertederd geweest door een taalfoutje. Ze is 4, mijn dochter, en hoewel ze navel bedoelt, is haar woordkeuze ook sprekend. Haar snavel staat nooit stil, en ze vindt het alleen maar logisch dat haar snavel gericht is op ons, met honderden vragen, vaststellingen, tegensprekingen, “waarom’s” en “eigenlijk’s”. Er is geen ontkomen aan, dus probeer ik geduldig te luisteren, te antwoorden, mee te gaan in haar kinderlogica en na te denken over kwesties als ‘waarom wordt een regenworm niet nat vanbinnen?’ en moeilijkere items als ‘als die baby in jouw buik zit, hoe is die daar dan in geraakt?’.

Ik ben vertederd door de verspreking, maar ook gewoon ontroerd door de manier waarop kinderen nog praten. Snaveltjespraat.

Wat een schril contrast met hoe er in de ‘grote mensen wereld’ gepraat wordt. Door elkaar, liefst nog tegen elkaar. Luid, overtreffende trap, schelden, polariseren. Hard, bikkelhard.

Politici blijven ook wel uitspraken doen waarvan je achterover valt, de boom en het kappen bijvoorbeeld, en dan ben ik blij dat er veel verontwaardiging is, en kijk ik ook altijd uit naar goeie ouwe Lectrr:

bosklassen  bosbeleid

En in het oog van de storm, en van kritiek, zijn ook de vele vakbondsacties. Ik heb al vaker de ondankbare taak op me genomen om de vakbond te verdedigen, of tenminste de waarden die ze oogt te verdedigen of belangen die ze oogt voorop te stellen. Het is niet alleen ontzettend ondankbaar, ook vaak onmogelijk. Mensen zitten immers vast in eigen overtuigingen, loopgraven, en er is nog weinig bereidheid om echt naar elkaar te luisteren, overeenstemming te vinden. Zo ook bij wat heethoofden binnen de vakbonden, waar roepen en schelden en polariseren ook al blijkbaar de ordewoorden zijn. Zij maken wat een groeiend draagvlak werd voor meer sociaal protest tegen een Thatcheriaanse regering, kapot, zoals extreme meningen en daden altijd veel kapot maken. En ik word daar niet alleen heel ontgoocheld, maar ook steeds meer ongerust over. vakbondslogica

Want mensen haken af, verliezen alle interesse en hoop in politiek én maatschappelijk middenveld. Waar is dat wervend, positief, innovatief verhaal dat verbindt, mensen samen brengt, oplossingen voorstelt en ons mee vooruit neemt? Hallo Beweging.net? Sinds jullie naamslancering nooit meer iets van jullie gehoord. Hart boven hard? Prachtig, hartverwarmend, maar slagen we erin om ook mensen die niet meteen gelinkt zijn aan één of andere socio-culturele organisatie, mee te krijgen in dit verhaal? Weet het niet, kan het alleen maar hopen. Net zoals ik hoop dat die vele collega’s binnen die vakbonden en andere organisaties die wél voor een positief alternatief gaan, hun stem sterker mag gaan klinken dan de roepers. Dat hun, ons, mijn, jouw verhaal gehoord, gedeeld, beklonken wordt.

We hebben verhalen nodig. Positieve, krachtige verhalen-vertellers. Die verwonderen, en weer doen geloven. Die ontroeren en ons in beweging brengen. En die vind ik steeds meer online. Bij blogstukjes als deze, of dit, of dat.

En bij de snaveltjes van die dochter(s) van mij.

IMG_20160512_095048660 (Medium)

Volg Pitcoaching via
Read More
Follow

Get the latest posts delivered to your mailbox: