Golven

Aan zee. Theater aan zee, Oostende op z’n best. Uren slijten in het Leopoldspark, espresso machiato in nieuw ontdekte koffiebars, ijsjes op het strand of iets lekker van bij bakkerij Van den Berghe op de dijk. Een GT in een beach bar, in zwangere tijden gereduceerd tot een tonic.
Luka die maar blijft schelpen verzamelen. Ze zijn zooooooooooooooooooo mooi. En Noa die maar achter meeuwen blijft aanhollen. Kirren en lopen naar de golfjes. Koud, meer dan mijn tenen krijgen ze niet. De mini girls zijn dapperder. Zee in, dit jaar ook ontdekking van geneugten van een bodyboard. En van zelfgemaakte bloemen die gekocht/verkocht kunnen worden met schelpjes (dankje Cara & Andres voor de boetiek en de opstart :-)) Mijn boek waarin zandkorrels zich tussen de pagina’s nestelen. Steeds diezelfde pagina, want er moet gesmeerd, gekeken, ‘niet te ver weglopen’ geroepen worden, pipi gedaan, dorst, een zandkasteel gebouwd worden, opnieuw toilet (the joys of being pregnant), een pijntje verzorgd, kleren aan en uit. Halfweg de middag en al bijna ko.
Maar toch. Zeelucht knapt op. Maakt hoofd leegt, geeft altijd ruimte voor (nieuwe) dromen. Golven, ik kan er uren naar kijken. Golven…mijn flip.
Toen we op wereldreis gingen en plots in plaats van dagtripjes aan zee, weken en maanden aan een stuk in ‘kustgebied’ vertoefden, wou ik leren surfen. Dat magische surfen, dat één zijn met de golven, daar wou ik deel van uit maken.
Het werd die eerste keren een harde, koude, natte, schurende en bij tijden erg frustrerende les in evenwicht zoeken (en niet vinden), in kracht- en conditietraining (die er beiden niet voldoende waren), in voelen wat de immense kracht van water is en in je plaats kennen (meestal liggend op een plank in plaats van gezwind er bovenop staand).
Een verstuikte enkel, blauwe kin, geschuurde knieën, verlamde armen en 1 liter zeesop binnen later had mijn romantisch beeld van surfen een grote knauw gekregen, en mijn ego nog een groter.
En toen pakte ik mijn eerste echte lange golf. Eentje die zo helemaal uitrolde met mij er zo fel als een gieter bovenop. Ik was in Margaret River, een iconisch surfdorp aan de West-kust van Australië en leefde even de Australische droom: camping, barbie, stubbie, surfen, no worries mate. DSC_0251
Ik ging later nog op surfvakantie naar Costa Rica en Portugal, maar bleef een belabberde surfer. Veel peddelen (soms te vroeg en soms te laat), veel nosedives, niet de juiste take-off plaats vinden, veel in het sop en niet in de swell zitten. Maar toch. In Costa Rica heb ik één keer in een kleine ‘tube’ gezeten, het moment dat de je de golf uitsurft voor die zich achter je in een tunneltje sluit. En ik heb een fantastische dag beleefd met mijn 2 beste vriendinnen aan een Braziliaanse surf praia. Ik blijf gefascineerd door golven en in het diepst van mijn gedachten word ik ooit nog een surfchick. Het romantische beeld van hun way of life, de puurheid, het non-conformisme… zo ver van mijn gestructureerd, burgerlijk werk-gezin-huis leventje. Het is een beetje escapisme waar ik een handje van weg heb, maar het is ook nog iets anders.
Golven zijn mijn metafoor geworden. Het leven proberen nemen als een golf. Surfen mijn symbool. Ik gebruik de beelden in mijn hoofd om me rustig te maken, sterk, om los te laten. Ik omring me met kleine surf hebbedingetjes omdat ze me blij maken. En ik droom over surfspots omdat het me een drive geeft, omdat ik graag droom over reizen , en ik weet binnen een aantal jaar er te staan, glurend naar de golven, naar de surf.
Maar me laten meevoeren door de betovering van golven, dat doe ik ook nu, zelfs aan de Belgische kust. Elke zee heeft iets mysterieus, aanlokkelijk, bangelijk. Er valt zoveel te leren, te ontdekken over de zee, over golven. Hoe ontstaan golven waar je op kan surfen? Daarover heb ik zitten lezen/leren (deze vakantie: William Finnegan, primitieve dagen). Voor wie ’t wil weten, een korte samenvatting: Een storm op zee woelt het water aan de zeespiegel om en dat wekt rimpelingen op, chop genoemd, eerst kleinere en dan grotere onsamenhangende golfjes. Bij genoeg wind klonteren die samen tot zware zeegang. Waar surfers aan verre kusten op liggen te wachten, dat is de energie die aan de storm is ontsnapt en in de vorm van golftreinen uitstraalt naar kalmere wateren. Golftreinen zijn groepen golven die samen verder reizen, in een steeds hechtere samenhang. Elke golf is een kolom rondcirkelende energie, grotendeels onder het wateroppervlak. Alle golftreinen die een storm produceert, vormen samen wat surfers een swell noemen. Zo’n swell kan duizenden kilometers afleggen. Hoe zwaarder de storm, hoe verder zo’n swell kan reizen. Tijdens die reis raakt die swell steeds strakker georganiseerd: de afstand tussen de golven binnen zo’n trein – het zogenaamde interval- neemt toe. Wanneer de golven van zo’n swell in de buurt komen van een kustlijn, dan begint de voet van de golf contact te maken met de zeebodem. Golftreinen worden sets: golven die hoger zijn en langere intervallen hebben dan de golven die meer lokaal aan de kust zijn ontstaan. De naderende golven reageren op de vorm van de zeebodem. Hierdoor neemt het zichtbare deel van de golf toe, de rondcirkelende energie wordt opgedrukt tot hoger boven het wateroppervlak. Uiteindelijk wordt de golf instabiel en begint dan aanstalten te maken om naar voren om te slaan – te breken. Maar hoe en waar een golf precies zal breken, wordt mee bepaald door tal van factoren, zoals de wind, de vorm van de zeebodem, de golfrichting en soms nog stromingen.
Surfers zoeken dus naar golven die breken op een manier dat er een moment is dat je de golf kan ‘pakken’ (een take-off point), de golf een surfbare wand heeft en de golf niet in zijn geheel over de volle breedte omslaat (close-out), maar geleidelijk breekt in een bepaalde richting (naar rechts noemen ze dat dan een righthander, links een lefthander). Op die plek en op dat korte moment is het dan mogelijk om bijna parallel met de kustlijn, een lijn te surfen over de wand van de golf, vlak voordat deze breekt.
Je moet dus heel goed golven kunnen beoordelen om te kunnen surfen, los van de techniek. Dat is iets dat jaren duurt, en daarom dat surfen iets is dat je enkel echt onder knie kan hebben als je opgroeit met de zee en al haar facetten, en je dagen, weken, jaren in het water vertoeft. En je van jongs af aan je de techniek en de mysteries van de golven je eigen maakt.
Ik kan er dus mee leven dat ik nooit een echte surfer zal zijn, maar een wannabe. Een over surfen boeken lezende, surfhebbedingetjes verzamelende, klungelige voor altijd surfchick in wording 🙂

WP_20160801_12_27_47_Pro
Eerste prospectie van de zee…

WP_20160730_08_47_57_Pro Daily surf reminder

WP_20160730_09_46_04_Pro
Schelpen-bloemengirl en surfchickwannabe                   

WP_20160730_09_49_35_Pro

Surfchick in wording  

Volg Pitcoaching via

Auteur: Jessie

Houdt van PIT. Verhalen. Onderweg zijn. Koffie. Haar dochters. Golven. Wijn. Hiking. Tennis. Muziek. Reizen. Felblauwe lucht. Cycling. Woorden. Kleine sprokkels van geluk. #pitcoaching #pitverhalen

Eén gedachte over “Golven”

Geef een reactie