Het was een beetje luid in m’n hoofd (hart)

Posted by on aug 31, 2016 in Geen categorie | 0 comments

Zijn het de foto’s? Hormonen? Emoties die een loopje met me nemen?

OmranHet eerste beeld dat dagen op m’n netvlies bleef hangen was Omran. Plots wereldberoemd na alweer een bombardement in de vuilste oorlog van de afgelopen jaren. Collectieve verontwaardiging. Kinderonschuld die door merg en been snijdt. Machteloosheid die geweten sust. ’s Anderendaags nieuwe waan van de dag.
Aleppo. Die helden van ambulanciers en dokters daar. Die ouders. Die kinderen.
Wanneer ’s nachts het buiten stil is, klinken mijn gedachten luider dan ik hebben wil.

 

Feest want opa wordt niet elke dag 85. De clan samen. De oudste kleindochters hebben er iets prachtigs van gemaakt. De jongste kleindochters kirren want het is feest. Iedereen zet z’n beste voetje voor.
En dan die 2 foto’s. De sisters. DSC_0027 DSC_0026

Toen al, al die jaren geleden, een twee-eenheid. En vele jaren later. Toen de ene trouwde met de man van haar leven. Stond de andere daar ook aan haar zij. Nu is zij er niet meer, en toch zo aanwezig. Elke dag, aan verschillende keukentafels. Elk uur, in vele harten.
Wanneer ’s nachts het buiten stil wordt, klinkt haar gesnik luider dan ik troosten kan.

 

Een blogstukje waar m’n oog op valt. Over hoe je als je moeder bent van kleine kinderen geen goede vriend(in) kan zijn. Leuk verwoord, herkenbaar dilemma. Ik zie ze voor me, die paar vrienden met wie het maar niet lijkt te lukken, die nieuwe combinatie.
Wanneer ’s nachts het buiten stil wordt, overweeg ik hen te bellen. Iets te zeggen. Herinnering, een toekomstbeeld. Ik doe het niet. De nostalgie klinkt luid.

 

Een doordeweekse dag. Ik scroll even langs mijn facebook tijdslijn. Tref een stukje aan van Nathalie D. waarin ik dit lees:
“Oma en opa waren voor het eerst sinds lang nog eens blijven slapen. Vanmorgen ging oma mee met mij en de meisjes naar de uniform-verkoop op school. Kleine meisjes in grote hemdjes. Ze stapte nog met 1 kruk, omdat dat toch iets makkelijker is, zolang het lijf niet helemaal is gerecupereerd na de operatie van een paar maanden geleden. Een beetje moeizaam gaat ook. En aan de andere kant was er een arm. Die van mij.
Ondertussen had opa onze klimop bijgesnoeid en zijn agendaboekje van Okra aangepast op het ritme van onze agenda.
Ouders zijn helden. Grootouders zijn dat nog meer. Ze vertrekken even later weer. En telkens denk ik dan, wat zij uitspreken als wij bij hen vertrekken: “Voorzichtig hé, en kom maar veilig thuis aan (en laat iets weten).”

Foto erbij van 2 mooie meisjes, 2 mooie grootouders. Ik lees het en mijmer even weg. Denk na over ik als ouder. Over grootouders. Denk aan wat is en niet is. Word er week van.
Even later. Krijg onverwacht een postpakket. Tref een cadeautje aan. En deze post: WP_20160831_14_42_15_Pro
Wanneer straks het buiten stil wordt, denk ik aan mijn envelopje, glimlach, en voor het eerst in alweer even, wordt het stil in mij.

Volg Pitcoaching via

Comments

comments

Leave a Reply

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

Follow

Get the latest posts delivered to your mailbox:

%d bloggers op de volgende wijze: