Play time

Nee dit is geen promo stukje voor Telenet. Al heb ik wel genoten van het gratis Play More aanbod afgelopen maand (met dank aan De Morgen). Of vooral de meisjes dan, die liever 30 keer ‘de kleine zeemeermin’ bekeken dan het uitgebreide filmaanbod verkennen. Heb dus geen abonnement genomen. Onze collectie aanvullen met iets over zeemeerminnen en ze zijn zoet 😉
Ik schreef kort geleden een melig stukje over mijn gezinsgeluk waarin roze pony’s een nogal centrale rol spelen. Hier hoort een kleine kanttekening bij. Zo samen spelen, op een stokpaard rijden (letterlijk dan) enal. Het is niet zo “that I was born to do this”. Pas op, ik ben een baby person, en hou wel van kinderen in het algemeen. Niet van alle, en niet in alle omstandigheden, maar ik wil maar zeggen, ik heb in de jeugdbeweging gezeten, leiding gedaan op kampen, jeugdwerking… Kinderen, ik kan daar wel mee om.
Maar zo helemaal mee op gaan in hun spel. Zo van het ene moment ben je nog even een werkrapport aan het lezen en notities aan het maken, en het andere moment word je geacht op commando een eenhoorntemmer te zijn die in Plopsaland shows aankondigt van K3, nee, dat is een gave die ik niet meegekregen heb. In mijn hoofd bleef ik ondertussen verder mentale notities maken bij dat rapport of al een volgende werkmail voor te bereiden.
Tot er een fase kwam dat ik geen plezier meer had. Dat kwam door moeilijke familiale omstandigheden en iets dat leek op chronische oververmoeidheid. Maar er was meer aan de hand. Ik was het precies verleerd om plezier te maken. Om te lachen, en niet altijd zo serieus taakjes af te vinken en te hollen naar een volgende To Do.
Nochtans was humor en lachen altijd een heel fundamenteel onderdeel van mijn fun-times geweest. Maar het was weg.
Ik las iets soortgelijk in het boek van Shonda Rhimes ‘the year of yes’. Buiten een beetje overgewicht heb ik in de verre verste geen gelijkenissen met deze zwarte, Amerikaanse top tv producer. Maar ze is de schrijver en producer van één van mijn favoriete tv-series ever (Borgen blijft wel op 1) en ik was dus meer dan geprikkeld om haar boek te lezen. Het is heel Amerikaans, maar haar verhaal van moeilijk uit haar comfortzone raken, triggerde me. Ze daagde zichzelf uit om een jaar lang overal ja op te zeggen waar ze in feite schrik van heeft. comfortzone

Haar Tedtalk over dit experiment vind je hier.

Maar het was vooral ook het stuk waarin ze het had over hoe ja zeggen tegen spelen met haar kinderen, voor een grote ommekeer bij haar zorgde. Ik begon het ook te doen. Telkens de meisjes vroegen om samen te spelen, ja zeggen. Niet eerst nog die was plooien. Niet nog die werkmails ondertussen checken. Geen ‘niet nu’s’ of ‘laters’, maar gewoon ja zeggen. En even spelen. Al is het maar vijf minuten. Dat had een enorm effect. Geen tweestrijd meer, geen gezucht. Gewoon.even.spelen. En ook al was ik moe, had ik er geen zin in of waren er tien meer dringende dingen. Even samen spelen en ja zeggen op een voorstel dat zij doen, dat maakte een wereld van verschil. Ik ben nog steeds niet geboren om eenhoorntemmer à l’improviste te zijn, maar ik word er wel steeds beter in. En vooral: ik ben er opnieuw plezier mee gaan beleven.
“The hum” – “ de zoem” noemt Rhimes het. In een soort van flow zitten, waarin je echt helemaal kan gaan voor jouw ding. Die hum dus. Die komt voort uit geluk. Liefde. Het is de elektriciteit die voortkomt uit de opwinding van het leven. Die komt van vertrouwen en rust, en maalt niet om andermans oordeel. Of van de ballen in de lucht, de verwachting, de druk. Die zoem dus, die wordt gevoed door spelen.
Dat er nog wat werk is aan mijn “speel-kwaliteiten”, bewijst deze foto. Zoek de eenhoorn 😉 kleiknutselwerk (De dieren die je wél herkent, hebben Luka en Noa gemaakt :-)) 

Volg Pitcoaching via

Denk dan aan vandaag*

Waarschuwing. Dit is een melige blogpost. Verzachtende omstandigheid: ondergetekende krijgt nog dosissen oxytocine in haar bloed, baby zogend gewijs. Oxytocine wordt ook wel het ‘roze wolk’ hormoon genoemd. Maar veel roze wolk is er niet aan wanneer je borstvoeding aan het geven bent, terwijl kind 1 roept dat ze kaka heeft gedaan en kind 2 op zelfde tijdstip een doos strijkparels van de tafel laat vallen. Kinderen hebben een evil sense of timing, I’m telling you. Ouder 2 zit in één of andere file en wordt samen met de strijkparels vervloekt. Oh the joys van borstvoeding tijdens de avondsspitsen 
Over dat soort roze wolk gaat dit stukje niet. Wel over die vele kleine dingetjes waar ik elke dag zo ontzettend blij van word. Mini mini die knort van contentement wanneer ze op m’n arm gewiegd wordt en kijkt alsof er geen betere plek ter wereld is. Maxi mini die op deze roze pony komt aandraven (‘het onding kan ook echt hinniken’) en vraagt: “mama, rijd je mee?” rozepony

Met haar grote vrolijke bruine ogen kan je enkel enthousiast ja zeggen. En mini 2 die mama speelt met haar poppen en ik mezelf terug hoor in haar pop-conversatie. Ze heeft zich ondertussen ook ‘omgekleed’, in zwempak met haar roze rubberlaarzen en beren-oorverwarmers. Over vestimentaire smaken valt niet te discussiëren in dit huis met vijf vrouwen.
De luxe van te voet naar de bibliotheek kunnen wandelen. Traagheid-luxe. Gekluisterd zitten aan het borstvoedingskussen, uuuren per dag, maar dan ook wat kunnen lezen. Interessante overpeinzingen als dit bijvoorbeeld.
Die andere roze golf die nu door de States – and beyond waait. Met ook humor als deze: melania

Power to the pussiehats! 🙂

Weer ten volle beseffen dat mijn grootste rijkdom in ‘mijn mensen’ zit. Leuke kaartjes en berichtjes krijgen. Cadeautjes, zoals van haar, die de mooiste persoonlijke juwelen maakt.
Dus als je me op een roos stokpaard door het raam ziet rijden, maak je geen zorgen. Met mijn psychische gezondheid gaat het beter dan ooit. Leven in een roze, pony-roedel met glitters is het beste dat me ooit kon overkomen.  ;-)

Mijn kleine sprokkels van geluk, die worden mooi gevat in dit pareltje van Jonas Winterland*:
“Ik wens je immer vlotte wegen en een wind steeds in je rug
En sterke schoenen, voor onderweg
Ik wens je immer goede golven, een getij dat langzaam draait
En als je twijfelt
Of als je dwaalt
Denk dan aan vandaag
Denk dan aan vandaag
Was het ooit zo goed zoals vandaag?”

DSC_0230

Volg Pitcoaching via