Ingeborg in da house

Waarschuwing. Wat volgt is een melig blogstukje. Ingeborg-style. U weze gewaarschuwd. 
Vrijdagochtend, 7h40. Ik sta in pyama –waar ongetwijfeld snot aanhangt van de jongste – te dansen met mini mini op de arm op de tonen van Clouseau ‘Toen tussen jou en mij’. De mini, al een week geveld door een virale infectie (vat vol snot, ontstoken oren en ogen), in combinatie met mond en klauwzeer (trolletje lookalike met overal korsten ), is alleen enigszins troostbaar wanneer gebeiteld op mijn arm.
Nu zijn mijn armspieren wel al langer in olympische vorm– drie moederskindjes weet je wel-, met dank ook aan de lumbago van het lief-die-niet-kan-heffen, maar ook olympische ledematen hebben hun grenzen.

Ik vertoef in een zone. Een zone bevolkt door moeders die jarenlang onderbroken nachten opstapelen, in combinatie met you know, ‘life’, gekenmerkt door een vorm van ‘kapotigheid’ waarvan je de intensiteit niet kan uitleggen aan mensen met een enigszins normaal slaappatroon (het weze u gegund by the way).
In die zone vertoef ik dus. Maar dan speelt plots dat melig nummertje op de radio, die ik luid opendraai, en ik begin met mijn snotkanon te dansen. Zij schatert, ik klaar op. Ik voel energie stromen door mijn lijf. Ik kijk naar haar en vind haar op dat eigenste moment het mooiste schepsel van de hele wereld. #happymoment.

Ondertussen zijn maxi mini en mini 2 ook in extase – want straks is het hún moment. De show voor alle grootouders op school. Onze buurvrouw heeft moeite gedaan, en voorzag ons van deze twee mooie retro-kleedjes, verspreid over Leuven voor ons bij elkaar gesprokkeld. (dank u buurvrouw). Two of a kind. Ik kijk naar hen en denk: “dat die nu mijn meisjes zijn, seg.” Op dat moment met stip de mooiste meisjes van de hele wereld. #smeltmoment.

Mijn ouders – ondertussen meer dan 30 jaar gescheiden- kwamen allen samen speciaal met de trein om op tijd te zijn voor de show. Mijn schoonzus was – alweer- paraat om mijn schoonmoeder uit het verre Limburg naar het feest te brengen. Iedereen had zich mooi gemaakt, en was er. Kleutergeluk, (groot)oudertrots. Tomatensoep en pistolés en samen aan de keukentafel nabespreken. #content

Wanneer iedereen slaapt, begint zich deze blogpost in mijn hoofd te vormen.
#Gratitude. Ik zei het al. Ingeborg. Volgens mijn besties ben ik klaar voor Ibiza:
Maar nu eerst mediteren, om toch te kunnen slapen. Straks moet mijn olympische arm weer paraat zijn.

Volg Pitcoaching via

Auteur: Jessie

Houdt van PIT. Verhalen. Onderweg zijn. Koffie. Haar dochters. Golven. Wijn. Hiking. Tennis. Muziek. Reizen. Felblauwe lucht. Cycling. Woorden. Kleine sprokkels van geluk. #pitcoaching #pitverhalen

Geef een reactie