Leven met de dood

Als ik erop terug kijk, ben ik altijd al met de dood bezig geweest. Toen ik op de lagere school zat, was ik ervan overtuigd dat ik dood zou zijn voor het middelbaar. Toen ik in het eerste middelbaar zat, vertelde ik mijn klastitularis dat ik zelf wou doodgaan voor mijn meme dood zou gaan, omdat ik anders teveel verdriet zou hebben. Zeven jaar later stierf ze, en ik dacht: “hoe ga ik het ooit aan kunnen als mijn mama sterft?”

Een verkeersongeval, een zelfmoord. Ook leeftijdsgenoten gingen dood, en ik had weinig tools om verwoord te krijgen wat er in me omging. Twee jaar geleden nam de dood ons mijn lief’s zus en soulmate af. Rouw, rauw. En ook voorgoed de illusie kwijt dat het leven af te dwingen valt. Men spreekt over ‘verlies verwerken’, maar het is alleen maar werken. Werken aan verder leven, met een ‘zonder’. En ook werken tegen de angst dat dit op elk moment met éénieder onder ons kan gebeuren. Dood hoort bij het leven. Maar sinds ik kinderen heb, komt elke veel te vroege dood nog veel harder binnen. De spoedarts met drie kinderen op de fiets, de leeftijdsgenoot cabaretière, de zangeres die de soundtrack van mijn jeugd kleurde.
Ik projecteer dan. Mijn kinderen. Ik als moeder. De irreële, monstergrote angst van elke moeder er plots niet meer te zijn om haar welpen te koesteren, te troosten, te beschermen.
Telkens als een dood mij treft, al zijn het onbekenden, moet ik even stil gaan zitten. Weer die angst in de ogen kijken. Ze me niet laten verteren. En doorgaan met leven. Echt gretig, en dankbaar leven.
’s Avonds voor het slapen gaan, vertel ik ook mezelf een verhaal. Over de kostbaarheid van dit leven, en dan tel ik al mijn blessings. Over hoe kort het leven kan zijn, zodat ik weer heel goed voel wat en wie mijn prioriteiten zijn. Over dat het niet allemaal altijd aangenaam is, dat het ook gek is dat te verwachten. En over de kracht van daden. Mijn eigen daden. Over de kracht van liefdevol zijn. Dju, wat is dat niet makkelijk. Liefdevol leven. Elke dag weer. Dat heb ik in handen. Het andere niet.

Volg Pitcoaching via

Auteur: Jessie

Houdt van PIT. Verhalen. Onderweg zijn. Koffie. Haar dochters. Golven. Wijn. Hiking. Tennis. Muziek. Reizen. Felblauwe lucht. Cycling. Woorden. Kleine sprokkels van geluk. #pitcoaching #pitverhalen

Geef een reactie