Mijn vernieuwde witte enveloppe

Rond Kerst las ik dit mooi verhaal van een witte enveloppe. De “witte enveloppe” gedachte – echt iets betekenisvol doen voor anderen – liet me niet meer los. Er was – vakantie en de tijd van het jaar enzo- wat tijd voor zelfreflectie. Wat doe ik voor goeds, zo maar, voor anderen? Waar staat het met mijn engagement? Waaraan wil ik nog of opnieuw bijdragen?
Ik ben 38 jaar. Het moet ongeveer 25 jaar geleden zijn dat ik m’n eerste stapjes zette in m’n ‘engagement’. Als 13jarige was ik gechoqueerd dat het Vlaams Blok een optocht organiseerde die langs mijn middelbare school zou passeren. Ik riep mede leerlingen op mee op straat te komen, A4prints dragend van de ‘hand in hand’ poster die ik illegaal bij de nonnen was gaan kopiëren. Snel volgde de eerste desillusie: Het Vlaams Blok trok ongestoord door de straten van Sint-Niklaas, en ik zat vast in de strafstudie voor het ‘opruien van mede leerlingen’ om de school te verlaten tijdens schooluren.
Ik werd puber en ook heviger in mijn politieke overtuigingen. Ik studeerde af, met een andersglobaliseringsvuur dat aangewakkerd was op de Universitat autonoma de Barcelona. Ik deed radio interviews op manifestaties, ging naar het Wereld Sociaal Forum in Brazilië, en verslond boeken van Naomi Klein en Noreena Hertz. Ik ging bij de vakbond werken, maakte campagnes en enkele tv-documentaires rond Noord-Zuid thema’s, en werd programmabeheerder van ontwikkelingssamenwerkingsprogramma’s in Bangladesh en Cambodja. Ik bezocht tientallen kledingfabrieken in Azië, ging bij kledingarbeidsters thuis en ging in Cambodja op bezoek bij een gearresteerde vakbondsleider. Het veranderde me als mens. Diepe indrukken. Diep verdriet om zoveel onrecht. Onmacht, maar ook drive om verder te doen. Ik werd heen en weer geslingerd tussen de idealen die ik koesterde en de desillusies waar ik op botste in m’n werk. Stelde me veel vragen bij de onbenullige druppels die ik slechts op de steeds heter wordende plaat kon aanbrengen. Ik was ervan overtuigd dat de redding van de planeet alleen kon gebeuren als iedereen in zag waarvoor gestreden moest worden, en we dat dan ook en masse, in harmonie, zouden doen.
Terzelfdertijd kwam ik in m’n directe omgeving steeds meer mensen tegen die er andere meningen dan ik op nahielden over de dingen die me nauw aan het hart lagen. Of nog erger: geen mening. Het putte me uit. Frustratie is de achilleshiel van idealisten.
Hoe meer ik mensen probeerde te overtuigen van de noodzaak dat de wereld anders moest, hoe minder dit leek te lukken. Ik werd er ongelukkig van en besliste mijn mond te houden over wat ik dacht over ‘the state of the world’. Zwijgen voor de goede vrede, ook om er bij te blijven horen. Het was daar, dat de ontgoocheling het haalde van het engagement.
Ik had bezinning nodig.
Er moest veel ontgoocheling weggespoeld raken. In de andersglobaliseringsbeweging, die er niet in slaagde het tij te keren. In de vakbond, die er niet in slaagt zichzelf heruit te vinden. In mensen uit mijn directe omgeving, waarop ik verwachtingen had geprojecteerd.
Maar het meeste in mezelf. Want door steevast te kijken naar wat een ander (niet) deed, had ik het perfecte excuus gevonden om zelf te gaan slabakken. Was het vuur een waakvlammetje geworden.
Tot ik gaandeweg weer vonkjes begon te voelen.
Geïnspireerd door voorbeelden en activiteiten van (nieuwe) mensen die mijn pad kruisen en die het ‘think globally, act locally’ tastbaar voor me maken, en me goesting geven. Door te focussen op alle kleine daden die je kan doen, heel concreet zelf.

Door mijn aankoopgedrag opnieuw onder de loep te nemen en bij te sturen: die bedrijven en initiatieven steunen die pioniers zijn, hun nek uitsteken en duurzaamheid vooropstellen. Elke cent die ik uitgeef, zie ik als een politieke stem, en wil ik dus bewust(er) besteden. Maar ook heel andere, kleine dingen, waar ik vroeger niet echt mee bezig was. Een straatencounter organiseren, de ouderwerking op school. Tijd geven aan mensen, een hand aanreiken. Ik was bijvoorbeeld erg ontroerd bij het lezen van dit verhaaltje van zo’n kleine daad.

Ik voel weer energie rond engagement opnemen, en dat komt omdat ik me nu focus op bij wie en waar er energie te vinden is. Ik heb weer zin erover te praten. Aangestoken door het vuur van voor mij dé vrouw die een wervend, inclusief verhaal en model brengt van een economie voor de 21ste eeuw, Kate Raworth. En dat ook nog wat op een plezante manier brengt. Zij was het die me die avond in Gent, naar huis stuurde met een vernieuwde drive:
Don’t be an optimist if it makes you want to chill out. Don’t be a pessimist if it makes you wanna give up. Be an activist and do what you can.”

Volg Pitcoaching via

Auteur: Jessie

Houdt van PIT. Verhalen. Onderweg zijn. Koffie. Haar dochters. Golven. Wijn. Hiking. Tennis. Muziek. Reizen. Felblauwe lucht. Cycling. Woorden. Kleine sprokkels van geluk. #pitcoaching #pitverhalen

Geef een reactie