Posts by Jessie

Play time

Posted by on feb 9, 2017 in Inspiratie | 0 comments

Nee dit is geen promo stukje voor Telenet. Al heb ik wel genoten van het gratis Play More aanbod afgelopen maand (met dank aan De Morgen). Of vooral de meisjes dan, die liever 30 keer ‘de kleine zeemeermin’ bekeken dan het uitgebreide filmaanbod verkennen. Heb dus geen abonnement genomen. Onze collectie aanvullen met iets over zeemeerminnen en ze zijn zoet 😉
Ik schreef kort geleden een melig stukje over mijn gezinsgeluk waarin roze pony’s een nogal centrale rol spelen. Hier hoort een kleine kanttekening bij. Zo samen spelen, op een stokpaard rijden (letterlijk dan) enal. Het is niet zo “that I was born to do this”. Pas op, ik ben een baby person, en hou wel van kinderen in het algemeen. Niet van alle, en niet in alle omstandigheden, maar ik wil maar zeggen, ik heb in de jeugdbeweging gezeten, leiding gedaan op kampen, jeugdwerking… Kinderen, ik kan daar wel mee om.
Maar zo helemaal mee op gaan in hun spel. Zo van het ene moment ben je nog even een werkrapport aan het lezen en notities aan het maken, en het andere moment word je geacht op commando een eenhoorntemmer te zijn die in Plopsaland shows aankondigt van K3, nee, dat is een gave die ik niet meegekregen heb. In mijn hoofd bleef ik ondertussen verder mentale notities maken bij dat rapport of al een volgende werkmail voor te bereiden.
Tot er een fase kwam dat ik geen plezier meer had. Dat kwam door moeilijke familiale omstandigheden en iets dat leek op chronische oververmoeidheid. Maar er was meer aan de hand. Ik was het precies verleerd om plezier te maken. Om te lachen, en niet altijd zo serieus taakjes af te vinken en te hollen naar een volgende To Do.
Nochtans was humor en lachen altijd een heel fundamenteel onderdeel van mijn fun-times geweest. Maar het was weg.
Ik las iets soortgelijk in het boek van Shonda Rhimes ‘the year of yes’. Buiten een beetje overgewicht heb ik in de verre verste geen gelijkenissen met deze zwarte, Amerikaanse top tv producer. Maar ze is de schrijver en producer van één van mijn favoriete tv-series ever (Borgen blijft wel op 1) en ik was dus meer dan geprikkeld om haar boek te lezen. Het is heel Amerikaans, maar haar verhaal van moeilijk uit haar comfortzone raken, triggerde me. Ze daagde zichzelf uit om een jaar lang overal ja op te zeggen waar ze in feite schrik van heeft. comfortzone

Haar Tedtalk over dit experiment vind je hier.


Maar het was vooral ook het stuk waarin ze het had over hoe ja zeggen tegen spelen met haar kinderen, voor een grote ommekeer bij haar zorgde. Ik begon het ook te doen. Telkens de meisjes vroegen om samen te spelen, ja zeggen. Niet eerst nog die was plooien. Niet nog die werkmails ondertussen checken. Geen ‘niet nu’s’ of ‘laters’, maar gewoon ja zeggen. En even spelen. Al is het maar vijf minuten. Dat had een enorm effect. Geen tweestrijd meer, geen gezucht. Gewoon.even.spelen. En ook al was ik moe, had ik er geen zin in of waren er tien meer dringende dingen. Even samen spelen en ja zeggen op een voorstel dat zij doen, dat maakte een wereld van verschil. Ik ben nog steeds niet geboren om eenhoorntemmer à l’improviste te zijn, maar ik word er wel steeds beter in. En vooral: ik ben er opnieuw plezier mee gaan beleven.
“The hum” – “ de zoem” noemt Rhimes het. In een soort van flow zitten, waarin je echt helemaal kan gaan voor jouw ding. Die hum dus. Die komt voort uit geluk. Liefde. Het is de elektriciteit die voortkomt uit de opwinding van het leven. Die komt van vertrouwen en rust, en maalt niet om andermans oordeel. Of van de ballen in de lucht, de verwachting, de druk. Die zoem dus, die wordt gevoed door spelen.
Dat er nog wat werk is aan mijn “speel-kwaliteiten”, bewijst deze foto. Zoek de eenhoorn 😉 kleiknutselwerk (De dieren die je wél herkent, hebben Luka en Noa gemaakt :-)) 

Volg Pitcoaching via
Read More

Denk dan aan vandaag*

Posted by on feb 2, 2017 in Geen categorie | 0 comments

Waarschuwing. Dit is een melige blogpost. Verzachtende omstandigheid: ondergetekende krijgt nog dosissen oxytocine in haar bloed, baby zogend gewijs. Oxytocine wordt ook wel het ‘roze wolk’ hormoon genoemd. Maar veel roze wolk is er niet aan wanneer je borstvoeding aan het geven bent, terwijl kind 1 roept dat ze kaka heeft gedaan en kind 2 op zelfde tijdstip een doos strijkparels van de tafel laat vallen. Kinderen hebben een evil sense of timing, I’m telling you. Ouder 2 zit in één of andere file en wordt samen met de strijkparels vervloekt. Oh the joys van borstvoeding tijdens de avondsspitsen 
Over dat soort roze wolk gaat dit stukje niet. Wel over die vele kleine dingetjes waar ik elke dag zo ontzettend blij van word. Mini mini die knort van contentement wanneer ze op m’n arm gewiegd wordt en kijkt alsof er geen betere plek ter wereld is. Maxi mini die op deze roze pony komt aandraven (‘het onding kan ook echt hinniken’) en vraagt: “mama, rijd je mee?” rozepony

Met haar grote vrolijke bruine ogen kan je enkel enthousiast ja zeggen. En mini 2 die mama speelt met haar poppen en ik mezelf terug hoor in haar pop-conversatie. Ze heeft zich ondertussen ook ‘omgekleed’, in zwempak met haar roze rubberlaarzen en beren-oorverwarmers. Over vestimentaire smaken valt niet te discussiëren in dit huis met vijf vrouwen.
De luxe van te voet naar de bibliotheek kunnen wandelen. Traagheid-luxe. Gekluisterd zitten aan het borstvoedingskussen, uuuren per dag, maar dan ook wat kunnen lezen. Interessante overpeinzingen als dit bijvoorbeeld.
Die andere roze golf die nu door de States – and beyond waait. Met ook humor als deze: melania

Power to the pussiehats! :-)

Weer ten volle beseffen dat mijn grootste rijkdom in ‘mijn mensen’ zit. Leuke kaartjes en berichtjes krijgen. Cadeautjes, zoals van haar, die de mooiste persoonlijke juwelen maakt.
Dus als je me op een roos stokpaard door het raam ziet rijden, maak je geen zorgen. Met mijn psychische gezondheid gaat het beter dan ooit. Leven in een roze, pony-roedel met glitters is het beste dat me ooit kon overkomen.  ;-)

Mijn kleine sprokkels van geluk, die worden mooi gevat in dit pareltje van Jonas Winterland*:
“Ik wens je immer vlotte wegen en een wind steeds in je rug
En sterke schoenen, voor onderweg
Ik wens je immer goede golven, een getij dat langzaam draait
En als je twijfelt
Of als je dwaalt
Denk dan aan vandaag
Denk dan aan vandaag
Was het ooit zo goed zoals vandaag?”

DSC_0230

Volg Pitcoaching via
Read More

2016

Posted by on nov 11, 2016 in Moed | 1 comment

Nu de herfstkleuren in volle glorie zijn, net voor de bomen vervellen tot lege takken en daarmee het einde van het jaar aangeven, blik ik al eens terug.
2016, tussen rauw en rouw, en veel schakeringen daar tussen in.
Januari. Toen het verdict viel. En we wisten dat 2016 een jaar van afscheid van één van de dierbaarsten zou worden. Al die intense contacten nog, bezoekjes die zoveel meer gingen betekenen, al waren ze vooral groots in hun eenvoud. Vertrouwdheid en ongemak. Dicht bij elkaar, nog dichter.
Het verjaardagsfeestje van de oudste mini dat het laatste samen zou worden. 4 jaar, voor altijd een mijlpaal. “Vanaf nu word ik groter, en groei ik tot aan de hemel, tot bij Karine.” Zo gaan kinderen er mee om, en hadden wij er maar wat van overgehouden.
Het afscheid. Een eerbetoon. Intens, alweer, net als die weken voordien. Familie-bijeenkomsten die sindsdien gezellig maar breekbaar zijn. Een lege plek, een gat in het hart. Wat onvervangbaar is, moet ook een (nieuwe) plaats krijgen.

Het crashke, zoals ik het noem. Het mijne dus. Toen het licht even uitging, al redelijk snel in dat nieuwe, onbehaaglijk voelende 2016. Iets teveel ballen al maanden aan een stuk omhoog aan het proberen houden. De usual ballen, zoals elk gezin dat moet doen. Maar ik kreeg er een paar bij, waar ik me geen baas over zag. Een menignoom in het hoofd van de mutti en niet goed weten waar dat ons zou brengen, een wankelend lief, een slecht slapende peuter, de race tegen de klok en het verkeer elke dag onderweg naar Brussel. De hoge drempel om misschien eens hulp te vragen. Want neuten, dat doe je niet. De berg (het afscheid) waar we voor stonden die heel erg onoverkomelijk leek. Toen gebeurde er iets vervelends, maar banaal. Mijn portefeuille en GSM werden gestolen. Twee dingen zorgden ervoor dat het in mijn hoofd even ging knetteren, waardoor daarna het licht uitging: het pasfoto’tje van de mini in de portefeuille waarvan ik de gedachte niet kon bannen dat een viezerik daar nu naar zat naar te kijken. En de sms’en van K in mijn GSM die ik kwijt zou zijn. “Ik ben niet ziek”, zei ik tegen de huisarts, waar ik dan toch eindelijk een afspraak nam met een barstend hoofd en een slepend lijf. En toen gingen de sluizen open, en stopte ik pas echt met wenen weken later. Rust hielp. En schrijven ook.

Een ontroostbaar lief. Verscheurd tussen missen van de onvervangbare en de wens om het leven verder te leven. “Genieten van de zon, ik weet niet meer hoe dat dat moet”. Dat vat de zomer voor haar samen, denk ik.
Rouwen, zo heb ik geleerd, moet of wilt ze grotendeels alleen doen. Het is een andere planeet, en er zijn soms weinig verbindingswegen naar toe. Verdriet staat nooit op zichzelf. Verdriet betekent ook slapeloze nachten, rugpijn, stressgevoelig, geen liedjes op de radio. Bij de vraag ‘hoe gaat het nu met haar?’ denk ik twee keer na. Veel mensen vinden al gauw dat het beter moet gaan…

Ondertussen staat de radio bij ons wel weer aan…

De kinderwens. Hartswens, die ik nooit echt ondanks alles, los gelaten had. De keuze voor het leven. Mini 3 is levenskracht. Een niet evidente beslissing. Sowieso. Kwam daar nog bij: de veelal ongevraagde meningen die mensen erop na houden wanneer je beslist voor een derde kind te gaan. Eén enkele opmerking die echt kwetste, maar veel gelukswensen die dat overstemden. Straks wanneer mini 3 zich aandient, zullen er weer veel emoties zijn. Dankbaarheid en kwetsbaarheid. En de wetenschap dat in elk jaar, hoe donker ook, er altijd ook iets van licht zal zijn.

dsc_00251

Volg Pitcoaching via
Read More

Over gaatjes vullen en taarten bakken. En twee uurtjes daartussen in.

Posted by on nov 6, 2016 in Geen categorie | 0 comments

Tijd. Moet je maken voor dingen die je belangrijk vindt. Ik vind schrijven belangrijk, maar ik kwam er sinds maanden niet meer toe. Ik probeer nochtans wat tijd te stelen. ’s Ochtends nog wat vroeger op. Een vijf op de wekkerradio, dat schrikt me sinds mini 2 al langer niet meer af. Dat gaatje vulde ik met wat stretch- en yoga-oefeningen, nu het uitdijende lijf teveel puft bij andere soorten ‘sport’. De gaatjes die ik soms maakte tijdens de dag, vulden zich met werk To Do’s en deadlines, nu de laatste rechte lijn richting zwangerschapsverlof was ingezet. De weekend gaatjes die vulden zich met ‘nestdrang’: bakken (als ik zwanger ben, bak ik in een tempo waar ik anders in geen jaar toe kom), en huis-dingen die in orde moeten zijn (lief wordt er gek van). En de gaatjes die er ’s avonds soms waren, die verdwenen gewoon, omdat de walvisbuik vond dat 14u non-stop in de weer welletjes was en me horizontaal deed gaan. Lezen ja, dat deed ik nog. Want wat waren er weer veel interessante dingen online te lezen, en boeken die op mijn nachtkastje lagen te lonken. Weinig puf nog om zelf te schrijven, te moe, te zwanger, en ook wel soms een beetje te overdonderd om zelf nog dingen extra te gaan verwoorden.
En kijk, zijn daar plots: 2 uurtjes zonder mini’s, zonder werkdeadline, het bakken deed ik eergisteren, en het huis is niet op orde, maar als nu mijn water breekt, staat er wel al een half rugzakje klaar (ok, toegegeven, 3kwart rugzakje, ik ben graag voorbereid ;-))
En terwijl ik wekenlang genoot van andere blogs, keer ik nog eens terug naar de mijne. Het voelt wat onwennig 😉
Waarover had ik afgelopen weken graag een stukje geschreven? Over interessante boeken die ik aan het lezen was als “Creativity Inc” en “de Slaaprevolutie” van Arianne Huffington. Of over omdenken.
Maar ook over CETA. Yep. Ik heb dagenlang verstomd gestaan van dat schouwspel. Niet van dat van de Walen, en opperhoofd Magnette. Maar van de ongelooflijk éénzijdige, tekortschietende en ‘framende’ berichtgeving van de Vlaamse media, VRT incluis. Ik, grote VRT liefhebber en trouwe Journaal kijker, was gedegouteerd van de manier waarop de VRT aanvankelijk verslaggeving deed over CETA (ze stuurden na enkele dagen wel enigszins bij). De eerste dagen waren de enige tegen stemmen die aanbod kwamen de mattentaarten bakkers uit Geraardsbergen en consoorten. With all due respect, maar dat terwijl tientallen academische experten en talloze middenveldorganisaties van allerlei strekking (milieu-, consumentenorganisaties, mutualiteiten, vakbonden, …) al maanden, jarenlang kritische analyses en standpunten verkondigden gebaseerd op stevig studiewerk en inhoud. Geert Bourgeois mocht in primetime een kwartier lang ‘Magnette-bashing’ doen en non-argumenten ventileren als ‘en nu zo op het einde na 6 jaar onderhandelen zeggen die plots ‘nee’… Die stoute Walen toch! Dat er al talloze keren door vele organisaties, en ja, ook door verschillende politici zoals Magnette, bij EU-commissaris Cecilia Malmström aangekaart was dat er ernstige problemen zijn met een dergelijk vrijhandelsakkoord, dat is teveel nuance om te brengen.
Nee, de Walen lagen dwars, en het bashen vierde weer hoogtij. Op sociale media nog nooit zoveel vrijhandelsexperten gezien.
Maar hoeveel Vlamingen zouden weten waar dat CETA nu eigenlijk voor staat? Weinigen, en daar is de EU best blij mee. CETA wordt gepresenteerd als een handelsverdrag tussen de EU en Canada, dat vrij verkeer van goederen en diensten moet mogelijk maken tussen de twee blokken. De facto een enorme uitbreiding dus van de EU-markt, en veel meer mogelijkheden om in Canada ons bier, chocolade en peren te verkopen, wie kan daar nu tegen zijn? Dat het niet alleen over vrijhandel gaat, maar vooral ook over kwaliteitsnormen en regulering, daar hoorde je de eerste dagen op de VRT niets over. Ze moesten teveel mensen aan het woord laten die het schandalig vonden dat Magnette het akkoord had voorgelegd aan het Waals parlement. Stel je voor, de verkozenen des volks mee laten beslissen over zoiets en zo de boel vertragen. Politieke spelletjes! Ja natuurlijk politieke spelletjes. Zoals zovele dossiers in de politiek, maar mag het ook nog eens over inhoud gaan, wanneer er zoveel op het spel staat? In Europa zijn onze kwaliteitsnormen behoorlijk streng. In Canada al een beetje minder, in de VS al helemaal (en laat nu net tal van Amerikaanse bedrijven ook een headquarter in Canada hebben). Jamaar, zo suste Geert Bourgeois ons allen toe, wij hebben checks en balances ingebouwd en kunnen onze regels en normen blijven opleggen voor uit Canada en de VS ingevoerde producten. Is dat zo? Hier komen we aan het meest disputabele onderdeel van CETA. Als een investeerder van oordeel is dat de productie- en kwaliteitsregelgeving van een land zijn toegang tot de markt schaadt, kan hij dat land voor een tribunaal brengen en schadevergoeding eisen. Dit systeem, bekend als ISDS (“Investor State Dispute Settlement”) staat dus boven de nationale rechtspraak, en kan een staat dwingen tot enorme boetes… die misschien dan wel 2 keer na zal denken over het blijven handhaven van allerlei normen en standaarden…
Soit, de VRT (en met hen andere media) bracht na enkele dagen ook meer gebalanceerde stukken en liet ook experten inhoudelijke argumenten brengen waar CETA wel of niet voor staat, en aan het schouwspel kwam, zoals dat gaat in de politiek, een einde.
En ik heb er nu toch mijn ei over gelegd. Over CETA schrijven in mijn 2 luttele vrije uurtjes, hoe erg kan het gesteld zijn met een mens? :-) 
Vlug nog even belangrijkere zaken doen, Sinterklaas shoppen bijvoorbeeld. En misschien nog een taartje bakken?

ecardmother

Oh by the way. Over dat interessant leesvoer online. Een klein greepje:
“We vinden kinderen ons kostbaarste goed, maar hebben ´s morgen geen tijd en ´s avonds geen energie voor hun verhalen. Is het kindperspectief relatief als het gaat over hoe wij ons werk en leven organiseren?” En hierbij aansluitend:
De hamvraag in dit debat is: welk samenlevingsmodel verkiezen we?”

En eentje in aanloop van dinsdag 8 november… (US elections…nog even nagelbijten!) Over de onmogelijke positie van vrouwen die macht proberen te veroveren.

Volg Pitcoaching via
Read More

Het was een beetje luid in m’n hoofd (hart)

Posted by on aug 31, 2016 in Geen categorie | 0 comments

Zijn het de foto’s? Hormonen? Emoties die een loopje met me nemen?

OmranHet eerste beeld dat dagen op m’n netvlies bleef hangen was Omran. Plots wereldberoemd na alweer een bombardement in de vuilste oorlog van de afgelopen jaren. Collectieve verontwaardiging. Kinderonschuld die door merg en been snijdt. Machteloosheid die geweten sust. ’s Anderendaags nieuwe waan van de dag.
Aleppo. Die helden van ambulanciers en dokters daar. Die ouders. Die kinderen.
Wanneer ’s nachts het buiten stil is, klinken mijn gedachten luider dan ik hebben wil.

 

Feest want opa wordt niet elke dag 85. De clan samen. De oudste kleindochters hebben er iets prachtigs van gemaakt. De jongste kleindochters kirren want het is feest. Iedereen zet z’n beste voetje voor.
En dan die 2 foto’s. De sisters. DSC_0027 DSC_0026

Toen al, al die jaren geleden, een twee-eenheid. En vele jaren later. Toen de ene trouwde met de man van haar leven. Stond de andere daar ook aan haar zij. Nu is zij er niet meer, en toch zo aanwezig. Elke dag, aan verschillende keukentafels. Elk uur, in vele harten.
Wanneer ’s nachts het buiten stil wordt, klinkt haar gesnik luider dan ik troosten kan.

 

Een blogstukje waar m’n oog op valt. Over hoe je als je moeder bent van kleine kinderen geen goede vriend(in) kan zijn. Leuk verwoord, herkenbaar dilemma. Ik zie ze voor me, die paar vrienden met wie het maar niet lijkt te lukken, die nieuwe combinatie.
Wanneer ’s nachts het buiten stil wordt, overweeg ik hen te bellen. Iets te zeggen. Herinnering, een toekomstbeeld. Ik doe het niet. De nostalgie klinkt luid.

 

Een doordeweekse dag. Ik scroll even langs mijn facebook tijdslijn. Tref een stukje aan van Nathalie D. waarin ik dit lees:
“Oma en opa waren voor het eerst sinds lang nog eens blijven slapen. Vanmorgen ging oma mee met mij en de meisjes naar de uniform-verkoop op school. Kleine meisjes in grote hemdjes. Ze stapte nog met 1 kruk, omdat dat toch iets makkelijker is, zolang het lijf niet helemaal is gerecupereerd na de operatie van een paar maanden geleden. Een beetje moeizaam gaat ook. En aan de andere kant was er een arm. Die van mij.
Ondertussen had opa onze klimop bijgesnoeid en zijn agendaboekje van Okra aangepast op het ritme van onze agenda.
Ouders zijn helden. Grootouders zijn dat nog meer. Ze vertrekken even later weer. En telkens denk ik dan, wat zij uitspreken als wij bij hen vertrekken: “Voorzichtig hé, en kom maar veilig thuis aan (en laat iets weten).”

Foto erbij van 2 mooie meisjes, 2 mooie grootouders. Ik lees het en mijmer even weg. Denk na over ik als ouder. Over grootouders. Denk aan wat is en niet is. Word er week van.
Even later. Krijg onverwacht een postpakket. Tref een cadeautje aan. En deze post: WP_20160831_14_42_15_Pro
Wanneer straks het buiten stil wordt, denk ik aan mijn envelopje, glimlach, en voor het eerst in alweer even, wordt het stil in mij.

Volg Pitcoaching via
Read More
Follow

Get the latest posts delivered to your mailbox: