Geen categorie

Rok ’n roll

Posted by on mrt 8, 2017 in Geen categorie | 0 comments

Nee, er staat geen typfout in de titel. Want die verwijst naar kleine meisjes in rokjes die aan het rollen geslaan zijn. Letterlijk. De ene op skeelers, de andere op rolschaatsen. Maxi meisje was jarig en was heel stellig: skeelers, dat wou ze. De andere haakte in “ik wil dat ook”. Maar Blondie (meisje 2), is pas jarig in juni, en zou háár rolschaatsen krijgen met haar verjaardag. Besloten de ouders die enige opvoedkunde aan de dag proberen leggen.
Drie dagen. Drie volle dagen heeft mijn pedagogische wil om Blondie het genot van het ‘uitkijken naar…’ stand gehouden. Dan stond ze ook al ’s nachts aan mijn bed als een volleerde vakbondsvrouw te onderhandelen: “als ik mijn rolschaatsen nu al krijg, zal ik tot aan mijn verjaardag brocolli eten.” Oogopslag op de wekkerradio leerde me dat het 4u ’s ochtends was. Kleine pitbull zou niet afhouden tot de buit binnen was. Ik stemde toe.
Blondie verkondigde voldaan aan de ontbijttafel dat mama vandaag haar rolschaatsen zou bestellen. Lief keek vragend op, ik wuifde het weg. Iets met vlees dat ’s nachts zwak is en dat ‘de aanhouder wint’ ook een belangrijk pedagogisch inzicht is.
En dus rollen ze nu met twee. Door het huis, want het is pokkeslecht weer. Hier zou ook, parket-technisch gezien dan, paal en perk aan gesteld moeten worden. Maar ze kirren zo tijdens dat rollen, dat ik zin kreeg om mee te doen.
Grenzen stellen op rollen: one down.

rollerblading

Volg Pitcoaching via
Read More

Denk dan aan vandaag*

Posted by on feb 2, 2017 in Geen categorie | 0 comments

Waarschuwing. Dit is een melige blogpost. Verzachtende omstandigheid: ondergetekende krijgt nog dosissen oxytocine in haar bloed, baby zogend gewijs. Oxytocine wordt ook wel het ‘roze wolk’ hormoon genoemd. Maar veel roze wolk is er niet aan wanneer je borstvoeding aan het geven bent, terwijl kind 1 roept dat ze kaka heeft gedaan en kind 2 op zelfde tijdstip een doos strijkparels van de tafel laat vallen. Kinderen hebben een evil sense of timing, I’m telling you. Ouder 2 zit in één of andere file en wordt samen met de strijkparels vervloekt. Oh the joys van borstvoeding tijdens de avondsspitsen 
Over dat soort roze wolk gaat dit stukje niet. Wel over die vele kleine dingetjes waar ik elke dag zo ontzettend blij van word. Mini mini die knort van contentement wanneer ze op m’n arm gewiegd wordt en kijkt alsof er geen betere plek ter wereld is. Maxi mini die op deze roze pony komt aandraven (‘het onding kan ook echt hinniken’) en vraagt: “mama, rijd je mee?” rozepony

Met haar grote vrolijke bruine ogen kan je enkel enthousiast ja zeggen. En mini 2 die mama speelt met haar poppen en ik mezelf terug hoor in haar pop-conversatie. Ze heeft zich ondertussen ook ‘omgekleed’, in zwempak met haar roze rubberlaarzen en beren-oorverwarmers. Over vestimentaire smaken valt niet te discussiëren in dit huis met vijf vrouwen.
De luxe van te voet naar de bibliotheek kunnen wandelen. Traagheid-luxe. Gekluisterd zitten aan het borstvoedingskussen, uuuren per dag, maar dan ook wat kunnen lezen. Interessante overpeinzingen als dit bijvoorbeeld.
Die andere roze golf die nu door de States – and beyond waait. Met ook humor als deze: melania

Power to the pussiehats! :-)

Weer ten volle beseffen dat mijn grootste rijkdom in ‘mijn mensen’ zit. Leuke kaartjes en berichtjes krijgen. Cadeautjes, zoals van haar, die de mooiste persoonlijke juwelen maakt.
Dus als je me op een roos stokpaard door het raam ziet rijden, maak je geen zorgen. Met mijn psychische gezondheid gaat het beter dan ooit. Leven in een roze, pony-roedel met glitters is het beste dat me ooit kon overkomen.  ;-)

Mijn kleine sprokkels van geluk, die worden mooi gevat in dit pareltje van Jonas Winterland*:
“Ik wens je immer vlotte wegen en een wind steeds in je rug
En sterke schoenen, voor onderweg
Ik wens je immer goede golven, een getij dat langzaam draait
En als je twijfelt
Of als je dwaalt
Denk dan aan vandaag
Denk dan aan vandaag
Was het ooit zo goed zoals vandaag?”

DSC_0230

Volg Pitcoaching via
Read More

Over gaatjes vullen en taarten bakken. En twee uurtjes daartussen in.

Posted by on nov 6, 2016 in Geen categorie | 0 comments

Tijd. Moet je maken voor dingen die je belangrijk vindt. Ik vind schrijven belangrijk, maar ik kwam er sinds maanden niet meer toe. Ik probeer nochtans wat tijd te stelen. ’s Ochtends nog wat vroeger op. Een vijf op de wekkerradio, dat schrikt me sinds mini 2 al langer niet meer af. Dat gaatje vulde ik met wat stretch- en yoga-oefeningen, nu het uitdijende lijf teveel puft bij andere soorten ‘sport’. De gaatjes die ik soms maakte tijdens de dag, vulden zich met werk To Do’s en deadlines, nu de laatste rechte lijn richting zwangerschapsverlof was ingezet. De weekend gaatjes die vulden zich met ‘nestdrang’: bakken (als ik zwanger ben, bak ik in een tempo waar ik anders in geen jaar toe kom), en huis-dingen die in orde moeten zijn (lief wordt er gek van). En de gaatjes die er ’s avonds soms waren, die verdwenen gewoon, omdat de walvisbuik vond dat 14u non-stop in de weer welletjes was en me horizontaal deed gaan. Lezen ja, dat deed ik nog. Want wat waren er weer veel interessante dingen online te lezen, en boeken die op mijn nachtkastje lagen te lonken. Weinig puf nog om zelf te schrijven, te moe, te zwanger, en ook wel soms een beetje te overdonderd om zelf nog dingen extra te gaan verwoorden.
En kijk, zijn daar plots: 2 uurtjes zonder mini’s, zonder werkdeadline, het bakken deed ik eergisteren, en het huis is niet op orde, maar als nu mijn water breekt, staat er wel al een half rugzakje klaar (ok, toegegeven, 3kwart rugzakje, ik ben graag voorbereid ;-))
En terwijl ik wekenlang genoot van andere blogs, keer ik nog eens terug naar de mijne. Het voelt wat onwennig 😉
Waarover had ik afgelopen weken graag een stukje geschreven? Over interessante boeken die ik aan het lezen was als “Creativity Inc” en “de Slaaprevolutie” van Arianne Huffington. Of over omdenken.
Maar ook over CETA. Yep. Ik heb dagenlang verstomd gestaan van dat schouwspel. Niet van dat van de Walen, en opperhoofd Magnette. Maar van de ongelooflijk éénzijdige, tekortschietende en ‘framende’ berichtgeving van de Vlaamse media, VRT incluis. Ik, grote VRT liefhebber en trouwe Journaal kijker, was gedegouteerd van de manier waarop de VRT aanvankelijk verslaggeving deed over CETA (ze stuurden na enkele dagen wel enigszins bij). De eerste dagen waren de enige tegen stemmen die aanbod kwamen de mattentaarten bakkers uit Geraardsbergen en consoorten. With all due respect, maar dat terwijl tientallen academische experten en talloze middenveldorganisaties van allerlei strekking (milieu-, consumentenorganisaties, mutualiteiten, vakbonden, …) al maanden, jarenlang kritische analyses en standpunten verkondigden gebaseerd op stevig studiewerk en inhoud. Geert Bourgeois mocht in primetime een kwartier lang ‘Magnette-bashing’ doen en non-argumenten ventileren als ‘en nu zo op het einde na 6 jaar onderhandelen zeggen die plots ‘nee’… Die stoute Walen toch! Dat er al talloze keren door vele organisaties, en ja, ook door verschillende politici zoals Magnette, bij EU-commissaris Cecilia Malmström aangekaart was dat er ernstige problemen zijn met een dergelijk vrijhandelsakkoord, dat is teveel nuance om te brengen.
Nee, de Walen lagen dwars, en het bashen vierde weer hoogtij. Op sociale media nog nooit zoveel vrijhandelsexperten gezien.
Maar hoeveel Vlamingen zouden weten waar dat CETA nu eigenlijk voor staat? Weinigen, en daar is de EU best blij mee. CETA wordt gepresenteerd als een handelsverdrag tussen de EU en Canada, dat vrij verkeer van goederen en diensten moet mogelijk maken tussen de twee blokken. De facto een enorme uitbreiding dus van de EU-markt, en veel meer mogelijkheden om in Canada ons bier, chocolade en peren te verkopen, wie kan daar nu tegen zijn? Dat het niet alleen over vrijhandel gaat, maar vooral ook over kwaliteitsnormen en regulering, daar hoorde je de eerste dagen op de VRT niets over. Ze moesten teveel mensen aan het woord laten die het schandalig vonden dat Magnette het akkoord had voorgelegd aan het Waals parlement. Stel je voor, de verkozenen des volks mee laten beslissen over zoiets en zo de boel vertragen. Politieke spelletjes! Ja natuurlijk politieke spelletjes. Zoals zovele dossiers in de politiek, maar mag het ook nog eens over inhoud gaan, wanneer er zoveel op het spel staat? In Europa zijn onze kwaliteitsnormen behoorlijk streng. In Canada al een beetje minder, in de VS al helemaal (en laat nu net tal van Amerikaanse bedrijven ook een headquarter in Canada hebben). Jamaar, zo suste Geert Bourgeois ons allen toe, wij hebben checks en balances ingebouwd en kunnen onze regels en normen blijven opleggen voor uit Canada en de VS ingevoerde producten. Is dat zo? Hier komen we aan het meest disputabele onderdeel van CETA. Als een investeerder van oordeel is dat de productie- en kwaliteitsregelgeving van een land zijn toegang tot de markt schaadt, kan hij dat land voor een tribunaal brengen en schadevergoeding eisen. Dit systeem, bekend als ISDS (“Investor State Dispute Settlement”) staat dus boven de nationale rechtspraak, en kan een staat dwingen tot enorme boetes… die misschien dan wel 2 keer na zal denken over het blijven handhaven van allerlei normen en standaarden…
Soit, de VRT (en met hen andere media) bracht na enkele dagen ook meer gebalanceerde stukken en liet ook experten inhoudelijke argumenten brengen waar CETA wel of niet voor staat, en aan het schouwspel kwam, zoals dat gaat in de politiek, een einde.
En ik heb er nu toch mijn ei over gelegd. Over CETA schrijven in mijn 2 luttele vrije uurtjes, hoe erg kan het gesteld zijn met een mens? :-) 
Vlug nog even belangrijkere zaken doen, Sinterklaas shoppen bijvoorbeeld. En misschien nog een taartje bakken?

ecardmother

Oh by the way. Over dat interessant leesvoer online. Een klein greepje:
“We vinden kinderen ons kostbaarste goed, maar hebben ´s morgen geen tijd en ´s avonds geen energie voor hun verhalen. Is het kindperspectief relatief als het gaat over hoe wij ons werk en leven organiseren?” En hierbij aansluitend:
De hamvraag in dit debat is: welk samenlevingsmodel verkiezen we?”

En eentje in aanloop van dinsdag 8 november… (US elections…nog even nagelbijten!) Over de onmogelijke positie van vrouwen die macht proberen te veroveren.

Volg Pitcoaching via
Read More

Het was een beetje luid in m’n hoofd (hart)

Posted by on aug 31, 2016 in Geen categorie | 0 comments

Zijn het de foto’s? Hormonen? Emoties die een loopje met me nemen?

OmranHet eerste beeld dat dagen op m’n netvlies bleef hangen was Omran. Plots wereldberoemd na alweer een bombardement in de vuilste oorlog van de afgelopen jaren. Collectieve verontwaardiging. Kinderonschuld die door merg en been snijdt. Machteloosheid die geweten sust. ’s Anderendaags nieuwe waan van de dag.
Aleppo. Die helden van ambulanciers en dokters daar. Die ouders. Die kinderen.
Wanneer ’s nachts het buiten stil is, klinken mijn gedachten luider dan ik hebben wil.

 

Feest want opa wordt niet elke dag 85. De clan samen. De oudste kleindochters hebben er iets prachtigs van gemaakt. De jongste kleindochters kirren want het is feest. Iedereen zet z’n beste voetje voor.
En dan die 2 foto’s. De sisters. DSC_0027 DSC_0026

Toen al, al die jaren geleden, een twee-eenheid. En vele jaren later. Toen de ene trouwde met de man van haar leven. Stond de andere daar ook aan haar zij. Nu is zij er niet meer, en toch zo aanwezig. Elke dag, aan verschillende keukentafels. Elk uur, in vele harten.
Wanneer ’s nachts het buiten stil wordt, klinkt haar gesnik luider dan ik troosten kan.

 

Een blogstukje waar m’n oog op valt. Over hoe je als je moeder bent van kleine kinderen geen goede vriend(in) kan zijn. Leuk verwoord, herkenbaar dilemma. Ik zie ze voor me, die paar vrienden met wie het maar niet lijkt te lukken, die nieuwe combinatie.
Wanneer ’s nachts het buiten stil wordt, overweeg ik hen te bellen. Iets te zeggen. Herinnering, een toekomstbeeld. Ik doe het niet. De nostalgie klinkt luid.

 

Een doordeweekse dag. Ik scroll even langs mijn facebook tijdslijn. Tref een stukje aan van Nathalie D. waarin ik dit lees:
“Oma en opa waren voor het eerst sinds lang nog eens blijven slapen. Vanmorgen ging oma mee met mij en de meisjes naar de uniform-verkoop op school. Kleine meisjes in grote hemdjes. Ze stapte nog met 1 kruk, omdat dat toch iets makkelijker is, zolang het lijf niet helemaal is gerecupereerd na de operatie van een paar maanden geleden. Een beetje moeizaam gaat ook. En aan de andere kant was er een arm. Die van mij.
Ondertussen had opa onze klimop bijgesnoeid en zijn agendaboekje van Okra aangepast op het ritme van onze agenda.
Ouders zijn helden. Grootouders zijn dat nog meer. Ze vertrekken even later weer. En telkens denk ik dan, wat zij uitspreken als wij bij hen vertrekken: “Voorzichtig hé, en kom maar veilig thuis aan (en laat iets weten).”

Foto erbij van 2 mooie meisjes, 2 mooie grootouders. Ik lees het en mijmer even weg. Denk na over ik als ouder. Over grootouders. Denk aan wat is en niet is. Word er week van.
Even later. Krijg onverwacht een postpakket. Tref een cadeautje aan. En deze post: WP_20160831_14_42_15_Pro
Wanneer straks het buiten stil wordt, denk ik aan mijn envelopje, glimlach, en voor het eerst in alweer even, wordt het stil in mij.

Volg Pitcoaching via
Read More

Golven

Posted by on aug 3, 2016 in Geen categorie | 1 comment

Aan zee. Theater aan zee, Oostende op z’n best. Uren slijten in het Leopoldspark, espresso machiato in nieuw ontdekte koffiebars, ijsjes op het strand of iets lekker van bij bakkerij Van den Berghe op de dijk. Een GT in een beach bar, in zwangere tijden gereduceerd tot een tonic.
Luka die maar blijft schelpen verzamelen. Ze zijn zooooooooooooooooooo mooi. En Noa die maar achter meeuwen blijft aanhollen. Kirren en lopen naar de golfjes. Koud, meer dan mijn tenen krijgen ze niet. De mini girls zijn dapperder. Zee in, dit jaar ook ontdekking van geneugten van een bodyboard. En van zelfgemaakte bloemen die gekocht/verkocht kunnen worden met schelpjes (dankje Cara & Andres voor de boetiek en de opstart :-)) Mijn boek waarin zandkorrels zich tussen de pagina’s nestelen. Steeds diezelfde pagina, want er moet gesmeerd, gekeken, ‘niet te ver weglopen’ geroepen worden, pipi gedaan, dorst, een zandkasteel gebouwd worden, opnieuw toilet (the joys of being pregnant), een pijntje verzorgd, kleren aan en uit. Halfweg de middag en al bijna ko.
Maar toch. Zeelucht knapt op. Maakt hoofd leegt, geeft altijd ruimte voor (nieuwe) dromen. Golven, ik kan er uren naar kijken. Golven…mijn flip.
Toen we op wereldreis gingen en plots in plaats van dagtripjes aan zee, weken en maanden aan een stuk in ‘kustgebied’ vertoefden, wou ik leren surfen. Dat magische surfen, dat één zijn met de golven, daar wou ik deel van uit maken.
Het werd die eerste keren een harde, koude, natte, schurende en bij tijden erg frustrerende les in evenwicht zoeken (en niet vinden), in kracht- en conditietraining (die er beiden niet voldoende waren), in voelen wat de immense kracht van water is en in je plaats kennen (meestal liggend op een plank in plaats van gezwind er bovenop staand).
Een verstuikte enkel, blauwe kin, geschuurde knieën, verlamde armen en 1 liter zeesop binnen later had mijn romantisch beeld van surfen een grote knauw gekregen, en mijn ego nog een groter.
En toen pakte ik mijn eerste echte lange golf. Eentje die zo helemaal uitrolde met mij er zo fel als een gieter bovenop. Ik was in Margaret River, een iconisch surfdorp aan de West-kust van Australië en leefde even de Australische droom: camping, barbie, stubbie, surfen, no worries mate. DSC_0251
Ik ging later nog op surfvakantie naar Costa Rica en Portugal, maar bleef een belabberde surfer. Veel peddelen (soms te vroeg en soms te laat), veel nosedives, niet de juiste take-off plaats vinden, veel in het sop en niet in de swell zitten. Maar toch. In Costa Rica heb ik één keer in een kleine ‘tube’ gezeten, het moment dat de je de golf uitsurft voor die zich achter je in een tunneltje sluit. En ik heb een fantastische dag beleefd met mijn 2 beste vriendinnen aan een Braziliaanse surf praia. Ik blijf gefascineerd door golven en in het diepst van mijn gedachten word ik ooit nog een surfchick. Het romantische beeld van hun way of life, de puurheid, het non-conformisme… zo ver van mijn gestructureerd, burgerlijk werk-gezin-huis leventje. Het is een beetje escapisme waar ik een handje van weg heb, maar het is ook nog iets anders.
Golven zijn mijn metafoor geworden. Het leven proberen nemen als een golf. Surfen mijn symbool. Ik gebruik de beelden in mijn hoofd om me rustig te maken, sterk, om los te laten. Ik omring me met kleine surf hebbedingetjes omdat ze me blij maken. En ik droom over surfspots omdat het me een drive geeft, omdat ik graag droom over reizen , en ik weet binnen een aantal jaar er te staan, glurend naar de golven, naar de surf.
Maar me laten meevoeren door de betovering van golven, dat doe ik ook nu, zelfs aan de Belgische kust. Elke zee heeft iets mysterieus, aanlokkelijk, bangelijk. Er valt zoveel te leren, te ontdekken over de zee, over golven. Hoe ontstaan golven waar je op kan surfen? Daarover heb ik zitten lezen/leren (deze vakantie: William Finnegan, primitieve dagen). Voor wie ’t wil weten, een korte samenvatting: Een storm op zee woelt het water aan de zeespiegel om en dat wekt rimpelingen op, chop genoemd, eerst kleinere en dan grotere onsamenhangende golfjes. Bij genoeg wind klonteren die samen tot zware zeegang. Waar surfers aan verre kusten op liggen te wachten, dat is de energie die aan de storm is ontsnapt en in de vorm van golftreinen uitstraalt naar kalmere wateren. Golftreinen zijn groepen golven die samen verder reizen, in een steeds hechtere samenhang. Elke golf is een kolom rondcirkelende energie, grotendeels onder het wateroppervlak. Alle golftreinen die een storm produceert, vormen samen wat surfers een swell noemen. Zo’n swell kan duizenden kilometers afleggen. Hoe zwaarder de storm, hoe verder zo’n swell kan reizen. Tijdens die reis raakt die swell steeds strakker georganiseerd: de afstand tussen de golven binnen zo’n trein – het zogenaamde interval- neemt toe. Wanneer de golven van zo’n swell in de buurt komen van een kustlijn, dan begint de voet van de golf contact te maken met de zeebodem. Golftreinen worden sets: golven die hoger zijn en langere intervallen hebben dan de golven die meer lokaal aan de kust zijn ontstaan. De naderende golven reageren op de vorm van de zeebodem. Hierdoor neemt het zichtbare deel van de golf toe, de rondcirkelende energie wordt opgedrukt tot hoger boven het wateroppervlak. Uiteindelijk wordt de golf instabiel en begint dan aanstalten te maken om naar voren om te slaan – te breken. Maar hoe en waar een golf precies zal breken, wordt mee bepaald door tal van factoren, zoals de wind, de vorm van de zeebodem, de golfrichting en soms nog stromingen.
Surfers zoeken dus naar golven die breken op een manier dat er een moment is dat je de golf kan ‘pakken’ (een take-off point), de golf een surfbare wand heeft en de golf niet in zijn geheel over de volle breedte omslaat (close-out), maar geleidelijk breekt in een bepaalde richting (naar rechts noemen ze dat dan een righthander, links een lefthander). Op die plek en op dat korte moment is het dan mogelijk om bijna parallel met de kustlijn, een lijn te surfen over de wand van de golf, vlak voordat deze breekt.
Je moet dus heel goed golven kunnen beoordelen om te kunnen surfen, los van de techniek. Dat is iets dat jaren duurt, en daarom dat surfen iets is dat je enkel echt onder knie kan hebben als je opgroeit met de zee en al haar facetten, en je dagen, weken, jaren in het water vertoeft. En je van jongs af aan je de techniek en de mysteries van de golven je eigen maakt.
Ik kan er dus mee leven dat ik nooit een echte surfer zal zijn, maar een wannabe. Een over surfen boeken lezende, surfhebbedingetjes verzamelende, klungelige voor altijd surfchick in wording :-)

WP_20160801_12_27_47_Pro

Eerste prospectie van de zee…

WP_20160730_08_47_57_Pro Daily surf reminder

WP_20160730_09_46_04_Pro

Schelpen-bloemengirl en surfchickwannabe                   

WP_20160730_09_49_35_Pro

Surfchick in wording  

Volg Pitcoaching via
Read More

Die politici van ons

Posted by on apr 28, 2016 in Geen categorie | 0 comments

Het goede nieuws is dat ik me terug erger. Aan sommige politieke uitspraken of aan non-beleid zoals dit. Wat ik er goed aan vind, is dat ik me terug betrokken voel, aangesproken. Mijn leefwereld is terug wat aan het vergroten, er sijpelen weer andere dingen in door die niet alleen meer te maken hebben met de grote K-ziekte, met de capriolen van 2 mini’s of andere familiale aangelegenheden.

Het slechte nieuws is dat ik me terug erger. Verontwaardigd zijn zet je wel in beweging, doet je een zinvolle petitie als deze tekenen (teken je mee?), of je aansluiten bij een organisatie of zaak waarvan je denkt dat die wel oprecht de zaken eerlijker, duurzamer of beter wil maken.

Maar veel beter ga je je daardoor niet voelen. Want het is wel massaal, al die major issues die als een vervelende mug elke dag aan je geweten blijven zeuren.

Klimaat, vluchtelingen, gezinnen met kinderen die in dit hondsweer op straat moeten slapen. En hoog opgeleide, goed betaalde verkozen politici die beleid zouden kunnen voeren om onze maatschappij duurzamer en beter te maken, maar alleen maar het tegenovergestelde lijken te doen.

Soms maakt me dat heel erg moedeloos. Ik werk binnen de sector van ontwikkelingssamenwerking. Dus qua major issues die aangepakt of opgelost zouden moeten worden, ben ik wel wat gewoon. Ik heb gaandeweg geleerd om niet meer telkens naar het globale plaatje te kijken. Als je de hoop koestert dat alles op een dag beter zal zijn, blijf je in het kamp zitten waar de klappen vallen. Waar er weinig hoop en leute is. Door mijn focus te verkleinen, in mijn geval Cambodja – kledingsector – kledingbedrijven aanzetten duurzamer te produceren-, zie ik makkelijker hier en daar wel eens een positieve wending, een stap vooruit.

En in plaats van mij te ergeren aan in mijn ogen korte termijn en soms hardvochtig regeringsbeleid, kan ik als ik wil ook hier weer mijn focus verleggen. Want we zijn echt wel met velen. Die tussen werk en soep en de patatten en zorgen dat er ook wel wat leute is, op één of andere manier iets proberen doen. Als leerkracht, pleegouder, bio-koper, pendelaar, vrijwilliger, EVA-promoter of whatever.  Het is alleen zo verdomd erg dat al die inzet en goeie bedoelingen niet exponentieel vergroot en versterkt worden door een beleid dat de bakens uittekent voor een samenleving met minder grote zorgen waarin straks onze mini’s maxi’s zullen zijn.

poltiek

Volg Pitcoaching via
Read More
Follow

Get the latest posts delivered to your mailbox: