Laten we niet morsen met onze tijd

Nog voor Parijs en #BrusselsLockDown schreef Griet Op De Beeck – alweer Griet – dit mooie column pareltje “Laten we niet morsen met onze tijd.”

“Ik zie het zo vaak: mensen die bang zijn voor het leven, die zich settelen in bekende routines en afspraken zoals ze nu eenmaal ooit werden gemaakt. Die proberen zo weinig mogelijk te voelen, omdat emoties te warrig en te ontregelend zijn, die zich niet te veel vragen stellen omdat al dat denken een mens alleen maar dieper naar beneden zou trekken, die voortdurend lopen te roepen hoe gelukkig ze zijn om zo ook zichzelf te overtuigen, die motto’s cultiveren als: leer tevreden zijn met wat je hebt. En die dat dan vaak ook nog eens allemaal ontkennen.

De doffe aanvaarding van het leven zoals het ‘maar’ is: wat vind ik dat verschrikkelijk jammer. Niet omdat ik geen begrip heb voor de angst, het onvermogen en de kwetsuren die mensen klein dreigen te houden, maar omdat ik zo geloof in beter, en omdat we allemaal beter verdienen dan we geneigd zijn te denken. Wie naar binnen durft te kijken, wie bereid is om zich ten gronde af te vragen waarom hij is geworden die hij is geworden, wie met die inzichten echt iets doet, wie ervoor kiest om gevoelens helemaal toe te laten, ook de lastige, die wordt uiteindelijk zo beloond… Hoe winnen we anders dat gevecht tegen de eindeloze banaliteit van de dagen? Hoe zorgen we anders dat het telt, die zo korte én lange tijd dat we rondlopen op de wereld?

Zorgen dat het telt, wat ik hier doe. Dat is iets dat me de afgelopen maanden heel erg heeft bezig gehouden. Wanneer gezondheid plots iets niet meer vanzelfsprekend is. Wanneer ik mezelf erop betrapte dat ik met meer gelatenheid dan me lief is de aankomende cruciale klimaatconferentie aan me voorbij wou laten gaan. Niet meer het nieuws wou volgen, omdat ik echt graag even de stroom vluchtelingen niet meer wou zien. Wanneer mijn kleuter langs haar neus weg vraagt “waarom we ons zo moeten haasten”.

En toen was er Parijs.

Daarom ben ik blij met de tijd die ik niet had en toch vond en die de afgelopen weken besteedde aan mensen en dingen die er voor mij echt toe doen.

Laten we niet morsen met onze tijd. En zorgen dat het telt. WP_20151105_14_03_38_Pro

 

Op mijn “blij – om” teller:

  • De dagelijkse updatecalls met mijn mutti.
  • Berichtjes. Zomaar. Onverwacht. Van verre en dichte bekenden, van nu en toen. Big smile.
  • Mini die haar geluk niet op kan nu ze in een groot bed mag slapen.
  • Het wit boeket bloemen dat ik kreeg.
  • Samen met de mini’s in de auto meebrullen met ons zelfgemaakt CD’tje (voor elk wat wils- van K3 tot Adele).
  • Mijn stapeltje boeken op nachtkastje waar ik stilaan doorgeraak en massa’s inspiratie/motivatie/feelgood uitgehaald heb (leestip: The art of asking)
  • Een paar mooie tv momenten
  • Het (beleids)werk van Femma rond combinatie arbeid-gezin dat steeds meer aandacht én navolging krijgt.
  • Door een enthousiaste, geëngageerde stagiaire opnieuw aangevuurd worden voor een nieuwe actie rond Schone Kleren – Cambodja
  • Girlsweekend en de leukste koffiebar van Antwerpen.
  • Die momenten – meestal in een klein hoekje – waarop ik me echt echt verbonden voel met één van jullie.
Volg Pitcoaching via

Geheugen voor geluk

Sinds ik mijn mini’s heb, is een deel van mijn geheugen als de Bermuda driehoek. Een mysterie. Er zit vanalles in, en soms komt het eruit. Maar evengoed kan ik twee dagen bijna gek worden door niet meer op de titel te kunnen komen van een nummer van één van mijn favoriete bands. Of moet ik bij mijn sent items gaan kijken om te weten of ik een mail van twee dagen geleden nu wel of niet al beantwoord heb. Voor alles bestaan oplossingen. Een shot cafeïne meer, wikipedia, of de geruststelling horen aan de andere kant van de lijn van een lotgenoot wiens geheugen ook een grote zeef geworden is.

Ik was dus getriggerd door de titel. “Geheugen voor geluk.” Omdat mijn soms dienst weigerende geheugen aan opkrikken toe is. En omdat ik blijkbaar een zwak heb voor zelfhulpboeken 😉

De ondertitel van dit boek luidt: ‘Neem het goede in je op voor een beter leven’. Geef toe, meer zelfhulpboek-achtig kan je amper klinken, niet? En toch. Als het er al een is, dan is dit een goed. Van de hand van neuropsychiater Rick Hanson.

Hanson beschrijft het brein als het belangrijkste orgaan en innerlijke bron van welbevinden, effectiviteit, persoonlijke groei, creativiteit en succes. Of je je boos of op je gemak voelt, gefrustreerd of voldaan, eenzaam of geliefd, hangt af van je neurale netwerk. Ons brein onthoudt van nature vooral negatieve gevoelens en ervaringen, veel meer dan positieve. Dit is tijdens de evolutie zo gegroeid. In de oertijd moest het brein namelijk zo werken om de mens voor gevaar te waarschuwen. Het is dus de aard van het beestje om vooral aandacht te besteden aan negatieve zaken.

Hanson legt heel toegankelijk uit hoe je brein werkt. En beschrijft hoe de gemoedstoestanden waarin wij ons vaak bevinden, langzaam maar zeker karaktertrekken worden. Ons brein is immers plastisch: het maakt voortdurend nieuwe verbindingen aan. En omdat wij mensen geneigd zijn bepaalde activiteiten voortdurend te herhalen, ontstaan er als het ware ‘gebaande paden’ in ons brein. Hanson stelt dat als je je veel gestresseerd voelt, ontevreden bent,… je als vanzelf een gestressed, ontevreden of negatief denkend brein ontwikkelt.

Het goede nieuws is dat wij op elk moment nieuwe (goede) gewoontes kunnen ontwikkelen. Door zelf een nieuwe neurale structuur tot stand te brengen in ons brein. Hoe? Easy as pie (op papier toch). Door de kleine, prettige momenten die er elke dag zijn, écht te koesteren, te beleven. Voorwaarde is wel dat je echt de tijd neemt om ze in je op te nemen en er voluit van geniet. Zijn proces vat hij samen in 4 stappen: “H.E.A.L” (zelfhulpboek, ik zei het toch ;-)):

  1. Have a positive experience: wees je bewust van positieve, prettige ervaringen, die zijn er overal, je moet ze willen zien. Hoe lekker je eerste tas koffie smaakt. Een goed nummer op de radio. Een warme douche. Iemand die attent voor je is.
  2. Enrich it: zoom echt in op die ervaring.
  3. Absorb it: gun jezelf even de tijd om stil te staan bij wat je ervaart en er intens van te genieten (een halve minuut is ideaal).
  4. Link to negative material (optioneel): als je meer ervaren raakt kun je zelfs dit soort positieve momenten gaan koppelen aan negatieve ervaringen uit het verleden, zodat er een nieuwe associatie ontstaat. (Dit deel heb ik nog niet toegepast, want hier spreekt hij nogal veel over innerlijke vrede -en dan haak ik wel eens af.)

De pointe van Hanson is dus dat je de veranderbaarheid van je hersenen (de zogenaamde neuroplasticiteit) snel en gemakkelijk kunt toepassen in je dagelijkse bezigheden om een blijvend gevoel van welbevinden, vertrouwen, tevredenheid en innerlijke rust op te bouwen. Je verandert dagelijkse goede ervaringen in goede neurale structuren. En je hoeft er dus niet uren voor te mediteren of yoga met luide ademhaling voor te doen. Een quick-fix, meer my cup of tea dus 🙂

Ik doe dit nu sinds een paar weken, in combinatie met ’s avonds voor het slapengaan telkens op te sommen voor welke 3 dingen ik die dag dankbaar ben, en ik vind echt dat het werkt. Het goede in je opnemen, het zien en beleven in al die kleine dingen. Zo vanzelfsprekend, zo simpel. En zo ontzettend nuttig.

Hanson’s TEDTalk vind je hier: https://www.youtube.com/watch?v=jpuDyGgIeh0

635808766888802565

Eén van de oorzaken van het sputterend geheugen is tevens één van de grootste bronnen van klein geluk – en dus van mijn opgekrikte neurale structuur 😉 #zondagsfietstochtje #mini #happymoments

Volg Pitcoaching via

Wat ik in mijn vakantie memory doosje stop

Nu augustus op z’n einde loopt en de dagen alweer korter worden (help!), probeer ik het vakantiegevoel vast te nemen, er een strikje rond te doen, en in mijn broekzak te steken om het af en toe boven te halen wanneer straks september of de eerste herfstdag me steevast een keer onderuit zal halen.

Vakantie sprokkels die ik in mijn memory doosje stop:

1/Spelen is helen. Beste anti-stress en feelgoodmiddel is gewoon even helemaal meegaan in het spel van de mini’s. Let wel op het woord “even” dat in die zin stond. 🙂 My girls=instant happiness. Maar ook: kapot vermoeiend zo weken aan een stuk. exhaustedparent

Toch. Niet vergeten als straks weer alles meer getimed zal zijn. Tijd nemen om zelf ook mee te spelen.

2/ Het genot van ’s avonds in bed nog uren te lezen. TopBoek van deze zomer: Wild van Cheryl Strayed. Waargebeurd verhaal van jonge vrouw die de Pacific Crest Trail (tocht die loopt van Canada tot Mexico) aanvat om af te rekenen met haar demonen. Trektochtrelaas, gooit me terug naar tijden toen we zelf met rugzak aangegespt dagenlange trektochten deden en ik het vanzelfsprekend vond om mijn drinkfles aan een kabbelend riviertje te vullen. Toen ik dat stuk twix net zolang opspaarde dat het bijna gededderd was om het vervolgens zo intens genietend op te eten op een punt staand super trots op mezelf op de afgelegde kilometers en tegelijkertijd vervloekend waarom waarom toch dat dat klimmen altijd zo eindeloos lijkt. Goh, wat haat en hou ik van trektochten. En Jeeez, wat een meeslepend boek. Eén ding is zeker: dit boek stuurt me weer aan om mijn lijf weer op een andere manier te doen voelen dan enkel in computer-bureau-modus en peuter-kleuter ezeltje-trek-je. cat_pilates

 

Strayed vult ook moeiteloos mijn digitale post-it’s waarop ik “notes to self” in de vorm van quotes bewaar:

“Nobody will protect you from your suffering. You can’t cry it away or eat it away or starve it away or walk it away or punch it away or even therapy it away. It’s just there, and you have to survive it. You have to endure it. You have to live through it and love it and move on and be better for it and run as far as you can in the direction of your best and happiest dreams across the bridge that was built by your own desire to heal.”

Wie zin heeft in een voorsmaakje met meer quotes van Cheryl, klik hier

(Bedankt Mieke, voor mijn leukste vakantiewandeling: de geur van mijn kindertijd gaan opsnuiven aan de Durme en de Schelde.)

3/ Ik lees dat ze van koffie houdt. Eerlijk is. Open blik. Moedert en wroet. En verdomd goed kan schrijven. Leukste blogontdekking om ook na de vakantie van te blijven genieten: https://prinsesopdekikkererwt.wordpress.com/

4/ 7 kostbare inzichten, die me hopelijk bijblijven, gelezen in Sue Johnson: houd me vast. Dr. Sue Johnson is de vrouw die de Emotion Focused Therapy (EFT) ontwikkelde. Het unieke van haar benadering is dat zij zich, anders dan de meeste relatietherapeuten, niet zozeer richt op het verbeteren van de communicatie tussen partners en het oplossen van problemen, maar op het versterken van de liefde en de verbondenheid tussen twee mensen. Heel interessant, toepasbaar in alle relaties die betekenisvol voor je zijn. Kriebel in schriftje: op die EFT misschien nog eens terugkomen in een volgend blogstukje.

5/ Freedom Fry – the wilder mile: “Cause we were born to be lovers. Maybe in another time.” Op een top in Porto met de mannen van mijn leven. Zomertune om op te zetten wanneer de eerste grijze dagen zich aandienen. En dan toch nog een glas vinho verde of rosé uitschenken. Tegen beter weten in. 🙂

6/ liefvanhiertotaltijdLukt steeds beter, maar belangrijk genoeg om in mijn doosje te steken: Wacht niet tot de volgende vakantie om tijd te besteden aan de mensen waaraan je tijd wil besteden. Maak tijd. Kies. Wees waar je bent en geniet van het moment. Bedankt lieve familie en vrienden die in het kort of lang, aan zee of in de tuin, aan telefoon of aan de toog, deze vakantie maakten tot wat ze was. Sprokkels van geluk.

Met dank ook aan Nelle Devisscher, die mijn denkbeeldig vakantiedoosje overtreft door een vakantiemoment van ons vier te vatten in hartverwarmend mooie foto’s.

En Leen, voor de wetenschap dat 20 jaar niets afdoet aan een hartconnectie. Wat ben ik blij dat jij terug in mijn leven bent.

Volg Pitcoaching via

Dit is wat ik onthou uit één hoofdstuk lezen van één boek van mijn stapel vakantielectuur

Vakantie! Lezen! Of toch pogingen tot. En van dat lezen ga je mijmeren. Mijmering één: groeien. Internet bulkt van informatie over hoe je je kind in hun groeien zo goed mogelijk kan ondersteunen. Ik heb er boeken over in mijn boekenkast. En ik krijg er (vaak ongevraagd) tips over van velen met goedbedoelde of bemoeizuchtige neigingen. “Oei, ik groei” is zo’n standaard werk dat je steevast in jonge mama’s hun boekenkast vind. Ik vond het maar niks, dat boek. Ofwel lag het aan mijn kind, maar weinig tot niets stemde overeen tussen wat ik las in het boek, en het gedrag van mijn dochter. Maar dit terzijde. Mijn kinderen zijn 3,5 en 2 en groeien als kool. helpingmybrothergrow

Echt, bijna elke week sta ik versteld van iets dat ze doen, zeggen, of de manier waarop ze in hun kleine zijn nu al groots kunnen zijn. En soms al te groot doen, inclusief oog rollen, ostentatief zuchten omdat “ma-ma-het-weer-eens-niet-be-gre-pen-heeft” en boos stellen dat ik niet naar haar feestje mag gaan.

Kinderen groeien, bijna als vanzelf. (Dankuwel ook fantastische school – dit even buiten beschouwing gelaten).

En ik?, vraag ik me af. Hoeveel groei ik nog, maandelijks, jaarlijks? Bij mijn kabouter 1,64cm heb ik me al neergelegd. Maar wat het andere groeien betreft, daar ben ik opnieuw heel gretig naar. Met dank aan het stapeltje vakantielectuur dat ik de afgelopen maanden verzamelde en vol overmoed op m’n nachtkastje stapelde. Alsof groeiende kinderen veel ruimte laten voor uren ongestoord leesplezier 😉 Maar goed, ik ben er in 2 bezig (keuzestress), en het smaakt naar meer. En ik heb zowaar al één hoofdstuk uit! Hoera! (wie het kleine niet eert, … ;-))

Kris Colpaert en Karlien Eeman hebben het in hun boek “Durf: 8 bouwstenen om uit je comfortzone te stappen” in het eerste hoofdstuk over groeien: “Het geheim van zelfsturing, verandering en groei draait om het herkennen van onze uitzonderlijk goede momenten en het blijven werken aan het creëren van meer dergelijke ervaringen. Het gaat er dus niet om dat je iemand anders wordt. Het gaat erom dat je meer jezelf wordt, zoals je nu al bent op je beste momenten.”

Kris en Karlien gebruiken de metafoor van het vliegtuig om het één en ander te verduidelijken hoe je dat kan doen. We hebben allemaal een automatische piloot. Dat zijn onze opvattingen en overtuigingen, inclusief die over onszelf. En het zijn die die bepalen hoe sterk we kunnen groeien. Net zoals bij een vliegtuig kan je elke keer de controle over je leven weer in handen nemen en proberen te veranderen. We moeten meer bewust zijn van onze “automatische piloot”. Die voelt natuurlijk letter comfortabel, want het is als het ware je dagelijkse routine. En een stukje routine en vertrouwdheid hebben geeft rust, en kan dus goed doen. Maar – en dat probeer ik dus te onthouden uit dat eerste hoofdstuk- om te groeien moet je wendbaar zijn. Eens een andere richting inslaan. Die andere dus, uit je comfortzone. Hoe ik dat meer kan doen, dat gaan die 8 bouwstenen me dus leren. Zelfs met vragenlijstjes en schema’s 🙂 Keep you posted!

comfortzone

 

Volg Pitcoaching via

Wat ik leerde van Porto *

1/ Ga niet af op het eerste zicht.

Toegegeven, het was geen liefde op het eerste zicht. Terwijl een hittegolf in België iedereen lam sloeg, oogde Porto grijs. Er viel net geen regen uit de lucht. En dat leek me maar best, gezien de vele vervallen huizen met gaten zo groot als ik in hun dak. DSCF7381

Tegen valavond brak de zon door. Blauwe hemel, weerkaatsing van zon op de Douro aan wiens oever we een tot aperitief uitnodigend terras hadden bevolkt. Lag het aan de Porto-tonic, aan het muziekje dat speelde, of ons kwebbelend gezelschap, maar zowaar: het grijze, neerslachtige gevoel ebde weg en op de terugweg naar onze air b ’n b, zag ik plots het ene leuke winkeltje na het andere, mooi streetart en volzittende sfeervolle restaurantjes. Op dag 2 trokken we erop uit met de fiets met de enthousiaste Porto lover Angelo, en Porto en z’n wirwar van hellende straatjes en bijhorende vissersdorpjes charmeerden ons meer en meer. Ja, de crisis heeft hier erg toegeslaan. Ja, veel mensen hebben hier echt afgezien, en dat merk je aan de stad. Maar ja, Porto leeft en onderneemt. En neemt je ondertussen helemaal in. DSCF7415

2/ Opportuniteiten zijn er altijd en overal. Je moet ze willen zien. En nemen.

Voortgaand op m’n eerste punt. Wanneer een stad of gemeenschap hard getroffen wordt, dan zijn het mensen als Angelo (onze fietsgids) en Anna en Joanna (de eigenaars van ons appartement ‘chateau appartments’) die lef hebben en niet bij de pakken blijven zitten. Die proberen. Een plan maken. Die van een moeilijkheid een opportuniteit maken en zelf iets uit de grond stampen. Ik heb veel ontzag voor mensen die (blijven) innoveren en pioniers zijn. Daar wil ik meteen voor tekenen, om daar een beetje meer van te hebben.

3/ Sharing is caring

Zo’n initiatieven moeten het hebben van de mond aan mond reclame, van goeie ratings en commentaar online. Van het community gevoel. Sharing is caring. Door hun gastvriendelijkheid, hun inzet (online) te waarderen, hen verder een steuntje in de rug te geven. (Bedankt reisgenoot Sieg om dat voor ons weer te doen) Maar ook: al die ontzettend leuke tips, weetjes, informatie die je dezer dagen via blogs en allerlei online vindt. Door mensen tijd ingestoken, met zorg gemaakt… en gratis ter beschikking gesteld. Ik word daar oprecht blij van.

En dus: http://www.booking.com/hotel/pt/chateau-apartments.nl.html en http://www.bluedragon.pt/

4/ Met passie gemaakt, dat smaakt

We zijn in Porto bijna elke avond heel lekker gaan eten. De twee die er echt boven uitschieten, doen dat omdat ze hun zaak met passie runnen. Het eerste, MO, hanteert, jawel, concept van food sharing. Pure smaken, eenvoudige gerechten, maar wat een feest. Ja, ook dankzij het gezelschap. Maar evenveel door het concept en de setting. Het tweede, “Flor dos congregados”, ideaal als laatste avondmaal in Porto, straalde zoveel liefde voor eigen streek en lokale producten uit, dat we niet anders konden dan onze reis af te sluiten met de conclusie: “Porto, het was geen liefde op het eerste zicht, maar hard to get geeft zeer veel voldoening” 🙂

 

*de stad, niet de drank.

Hoewel.

DSCF7444

Volg Pitcoaching via

Girafs leren

Ooit al eens als een giraf gepraat? Of een Jakhals? Al gehoord van deze 2 “concepten”? Ja? Dan ben je net als ik allicht fan van de “Geweldloze Communicatie methodiek”. Nee? Seriously, dan is het een aanrader.

Vandaag is het 4 maanden geleden dat Marshall Rosenberg overleed. Sommige mensen verleggen een steen. Sommigen zijn op zichzelf een hele dam. En dan heb je mensen van de grootorde van Rosenberg. Die het leven veranderden van (honderd) duizenden mensen. Die een verschil maakten met hoofdletter V. Rosenberg is de grondlegger van de communicatie methodiek – levenswijze bij uitbreiding- van “geweldloze communicatie”. Toegegeven, de term bekt niet echt lekker, en klinkt nogal mei ’68. Wollig of niet, eens je kennis hebt gemaakt met de kern van deze techniek, luister je nooit meer op dezelfde manier naar conversaties. De methodiek zelf helemaal feilloos toepassen is een ander paar mouwen – work in progress, al zeg ik het zelf 😉 Maar ik zeg het stellig: elke dag meer giraf worden is een sterke ambitie.

De 4 grondslagen van Geweldloze Communicatie gaan als volgt: modelgeweldlozecommunicatie

Stap 1: Beschrijf de feiten

En Hopla, welkom bij de fase waar het merendeel onder ons (bibi on top) tegen de muur lopen. Want wat is een feit, en wat is je perceptie? We gaan er nogal vaak van uit dat onze interpretatie van iets of iemands gedrag feilloos is. Maar iemand die er kwaad uitziet, kan gewoon een uur in de file hebben gestaan. Terwijl ze haar meeneem koffie vergeten is thuis, en haar als banaan meegenomen ontbijt gededderd in haar handtas net teruggevonden heeft. (pakweg denkend aan mezelf vorige donderdag). Dus, mantra in je kop: “niet oordelen, niet oordelen, niet oordelen.”

Geef de ander ruimte om duidelijk te maken wat zijn of haar standpunt is. “Jij lijkt me kwaad, klopt dat?”. Geef ruimte, en ontvang informatie.

Stap 2: Beschrijf jouw gevoel

Dat je de ander ruimte geeft om haar of zijn standpunt te verduidelijken, wil niet zeggen dat je daar niets bij mag of kan voelen. Pfiew, licence to express my emotions 🙂 Maar wel: schuif de schuld niet in de schoenen van een ander. Mijn gevoel is het gevolg van mijn interpretatie, dát is wat ik in het achterhoofd moet houden, én meenemen in mijn communicatie. “Dat is nu de derde keer deze week dat je te laat bent, ik ben eigenlijk een beetje teleurgesteld.” Daarmee geef je de ander de kans om met jouw gevoel mee te leven, in plaats van zich meteen te moeten verdedigen. Vertel hoe jij de situatie ervaart, en je zal vaak begrip krijgen. Note to self: gewoon veelzeggend zwijgen en je blik boekdelen laten spreken, is NIET hetzelfde als communiceren over hoe je iets ervaart.

Stap 3: Zeg wat je behoefte is

Achter elk gevoel dat je ergens bij hebt, zit een behoefte. Benoem die, zodat de ander begrijpt waarom je je zo voelt. Als jij je behoeften verwoordt, zal de ander dat ook doen. En het is pas door elkaars behoeften te horen, en te kennen, dat er ruimte komt om conflicten, meningsverschillen, op te lossen. This is the magic key. anvc_how-it-helps-to-identify-needs_en

Stap 4: Maak een verzoek

Stel iets voor, geef een suggestie van wat zou kunnen helpen om jouw behoefte te vervullen. Concreet. To the point. Aandachtspuntje: een verzoek is geen eis. Je kan iets vragen, je krijgt het daarom nog niet. Hoe daarmee omgaan, is voer voor een ander blogpostje 😉

 

4 stappen. En 2 basisregels. Je neemt verantwoordelijkheid op. Geweldloze communicatie begint bij het inzien dat jijzelf reageert op een interpretatie van feiten. Jij bent degene die uit het “kringetjes lopen” stapt en aangeeft wat deze situatie met je doet en welke noden jij hebt. En tenslotte: Authenticiteit. Voer het gesprek op een eerlijke manier.

Wat hebben die giraf en die jakhals hier nu mee te maken? Het zijn 2 symbolen die Rosenberg gekozen heeft voor 2 types van communiceren.

De jakhals interpreteert, veroordeelt, generaliseert, etiketteert, bekritiseert en eist. De giraf, je raadt het al, pakt het helemaal anders aan. Girafs leren dus, da’s niet van de poes 😉

anvc_tell-me-your-needs_en

 

 

 

Volg Pitcoaching via

Echte vragen

#krantenknipsel #koffieleesmoment #echtevragen #Grietistop

Griet Op De Beeck (De Morgen 28/02/15) “Bang”

Ik zag ze staan, in groepjes, de school was net uit. De jongens praatten en lachten, ze toonden elkaar iets op hun telefoon, de meisjes babbelden, gingen met een hand door hun haar, giechelden luider dan giechelen normaal klinkt. Allemaal trokken ze gezichten in gewenste plooien. Allemaal veel hoog te houden en nog meer te verliezen. Eentje mocht er niet bij horen. Hij neuriede een liedje, heel stil, als om zichzelf te troosten.

Ik ken de verhalen van en over jongeren.

Bang om al te goede resultaten te halen en voor nerd te worden versleten. Bang om bijles te krijgen en af te gaan als dommerik. Bang om de enige te zijn die nog niet getongkust heeft. Bang om te tongkussen met de verkeerde. Bang om te tongkussen. Bang voor de foute kleren, het foute kapsel, de foute vrienden. Ouders of achtergronden om je over te schamen. Gênante foto’s op facebook. Wat een hel. Terwijl je nog zoekt naar wie je bent, mag je het al op voorhand niet meer zijn. En dan moet het echte leven eigenlijk nog beginnen.

In dat latere leven gaat het niet per se veel beter. Ook dan blijft het vaak zo moeilijk om onszelf open en bloot en eerlijk te tonen. En al helemaal als het om onze kwetsbaarheden draait. Zelfs tegenover mensen die we waarderen, zwijgen we, of praten we over niks, wat eigenlijk ongeveer hetzelfde is, omdat we bang zijn om tekort te schieten. Het blijft zo moeilijk om aan onszelf toe te geven dat er iets schuurt, of dat het echt niet meer gaat. Om daadwerkelijk om hulp te vragen, in onze omgeving, of van mensen die daarvoor hebben doorgeleerd. Om stil te staan bij de vraag waarom het moeilijk voelt, allemaal, en waar dat dan vandaan zou kunnen komen.

Ik las onlangs bij Sylvia Plath: ‘So many people are shut up tight inside themselves, like boxes. Yet they would open up, unfolding quite wonderfully, if only you were interested in them.’

Het valt mij vaak op hoe weinig vragen we elkaar stellen, echte vragen, bedoel ik, die blijk geven van oprechte interesse in wie de ander is en wat er speelt achter alle beschaafde façades, zelfs diegene die we goed kennen. Het valt mij op hoe weinig inspanningen we doen om de ander, al was het maar heel even, met een blik of een gebaar op straat, echt te zien. En dat is eigenlijk niet zo raar, als we dat zelfs vaak met onszelf niet goed geregeld krijgen. Als we niet naar onszelf durven te kijken in de spiegels die alles helder laten zien. Als we niet in onze eigen doosjes tot aan de bodem durven te reiken.

Dus in plaats van naar anderen te wijzen, laten we misschien daar al mee beginnen: met mildheid aan de dag te leggen tegenover onszelf en dat wat niet goed gaat, om van daaruit de kracht te vinden om in te grijpen, beter te weten, recht te trekken wat ooit scheef is gegroeid. Wie dat kan, zal ook op alle juiste manieren anderen tegemoet treden. Dat was altijd al belangrijk, en vandaag nog meer dan ooit tevoren. Laten we proberen.

Alle stukjes van Griet Op De Beeck in De Morgen zijn terug te vinden op http://www.grietopdebeeck.be/

Volg Pitcoaching via

Boekenlijstje

Door de column van dit weekend van Griet Op De Beeck (die ik hier voor je neerschreef), moest ik aan haar boek denken. En van het één kwam het ander.

Er zijn boeken die je leven veranderen. Dat klinkt misschien pathetisch, maar het is in mijn geval niet gelogen.                                                                                                                                                                    books

De schaamte voorbij van Anja Meulenbelt is zo’n boek dat me niet alleen van m’n sokken blies, het heeft me ook de kracht gegeven om m’n coming out te doen. Ook al stond ik er ogenschijnlijk stoer en onverstoord bij, vanbinnen raasde er een tornado door me heen. Het autobiografische verhaal van Meulenbelt stond dan wel mijlenver van mijn leefwereld als 19 jarige eind jaren ’90, maar de intensiteit spatte van de bladzijden en had me genoeg aangestoken om een aantal ongemakkelijke momenten door te staan. Wat ik toen niet wist is dat je in feite je leven lang je coming out blijft doen, maar goed, de kaap van de moeilijkste eerste keren was genomen. Het boek heeft me ook “genezen” van m’n twijfels over feminisme, heeft me meer doen begrijpen van de klassenstrijd dan eender welke cursus in mijn pol&soc opleiding en ik ben door dat boek rode wijn beginnen drinken. Kortom, het boek betekende het begin van mijn verderfelijk leven 😉 Niet toevallig heb ik het boek aangeprezen gekregen van mijn leerkracht Nederlands/feministische linkse pièce unique met wie ik nog steeds menig flessen wijn soldaat maak.

Het hoofdpersonage uit Connie Palmen’s “De Vriendschap”, Kit, heeft jarenlang in mijn broekzak gezeten. Letterlijk omdat ik zinnen uit het boek overschreef op papiertjes die in mijn portefeuille, in mijn tas, een beetje overal verspreid zaten. Maar ook figuurlijk. Kit’s struggle met zichzelf, met haar familie, met haar demonen – in zo’n treffende woorden gevat- en haar zoektocht naar wat balans in haar leven, ja, dat was confronterend en gaf me handvaten om zelf meer grip te krijgen op mijn eigen struggle. Wist ik toen veel dat een zoektocht naar meer balans een never ending story is 😉

En tenslotte dus Griet Op De Beeck’s recente Kom hier dat ik u kus. Alleen de titel al vind ik fenomenaal. Maar ik heb ook nachten echt wakker gelegen van dat boek. Aan het ‘malen’. Over de onmacht om relaties met sommige mensen te veranderen, daar waar geen ruimte is om dingen echt te benoemen. Over het gewicht van onuitgesproken verwachtingen. En weer dat besef van onze grootste kwetsbaarheid: er staan en graag gezien willen worden. Het boek kwam heel erg binnen. Op De Beeck schrijft echt alsof ze in je hoofd kan kijken. Ik ben door het boek vooral ook bezig geweest met welke sfeer en ruimte ik wil creëren voor mijn kinderen om in op te groeien. Ik ben ervan overtuigd dat wie ik ben en hoe ik in de wereld sta, veel bepalender voor de toekomst van mijn kinderen is dan wat ik over opvoeding weet. Het enorme belang van een sterk gevoel van eigenwaarde, dat is voor mij de slotsom van Op De Beeck’s boek, en dat is iets dat ik elke dag wil proberen mee te geven aan mijn mini’s. Dat ze perfect imperfect zijn zoals ze zijn.

Omdat ik hou van lijstjes:                                      partofread

Mijn absolute top 10 van life changing boeken:

1/ De Vriendschap – Connie Palmen

2/ De schaamte voorbij – Anja Meulenbelt

3/ Sprakeloos – Tom Lanoye

4/ De Nomade – Christine Lafaille

5/ De kracht van kwetsbaarheid – Brene Brown

6/ De som der dagen – Isabel Allende

7/ Kroniek van liefde en oorlog – Gioconda Belli

8/ I.M. – Connie Palmen

9/ Things the grandchildren should know – Mark Oliver Everett

10/ Kom hier dat ik u kus – Griet Op De Beeck

Welke zijn de jouwe?

Volg Pitcoaching via

Terwijl

Een column. Een A4tje woorden, niets meer. En dat die toch zo in je hoofd kunnen wonen. En je ze zo meeneemt, die flarden zinnen, onder de douche, in de auto. Het gevoel dat ze uitstralen, de boodschap die blijft hangen. Alsof ze je zelf aanspreekt, bij een kop koffie. Zo schrijft Griet Op De Beeck.

Hieronder haar pareltje van 24 januari 2015:

Terwijl (Griet Op De Beeck)

Terwijl de berichtgeving stilaan het gevoel creëert dat er achter elke hoek een terrorist klaar staat om toe te slaan. Terwijl de regering ondertussen meer dan twintigduizend kwetsbare jonge, ongeschoolde mensen hun inkomen afneemt, zonder zich blijkbaar af te vragen of investeren in net zo’n groep geen zinvollere bestrijding van extremisme zou zijn dan het leger de straat op te sturen. Terwijl kinderen bang worden gemaakt door schooluitstapjes af te gelasten, en Pegida schaamteloos vruchten plukt van al wat gebeurd is, reis ik door Vlaanderen en Nederland om lezingen te geven en kom ik zoveel verschillende mensen tegen. Zoals onlangs die vrouw die nog niet lang transgender was, of het misschien technisch gesproken zelfs nog niet helemaal was.

Ik zag hoe ze zich wat onwennig in haar lijf bewoog, hoe ze die blik nog had van iemand die het gewend is om zich al op voorhand te excuseren voor wat zij niet eens fout deed. Dat valt me wel eens op bij transgenders: het is niet omdat er een formele oplossing voor hun verdriet bestaat – ze kunnen de vrouw of man worden die ze eigenlijk al zo lang waren – dat alle verdriet zomaar verdwijnt. Wat na een lijdensweg van jaren ook niet vreemd is, maar wat in hun ogen geen aandacht meer lijkt te verdienen. Ha nee, ze hebben nu toch wat ze wilden? De vrouw keek naar mij, lang, en zei: “Ik wou je even spreken, maar ik weet eigenlijk niet waarom, of waarover dan precies.” Er zaten tranen klaar die ze met man en macht binnen probeerde te houden. Ik heb vooral geprobeerd om haar het gevoel te geven dat alles mocht en kon: triest zijn, het niet weten.

Uiteindelijk concludeerde ze helemaal zelf: “Ik ga, denk ik, eens proberen om wat zachter te zijn voor mezelf.” Ze wenste mij nog veel succes met alles en vertrok. Ze liep met een rechtere rug naar de uitgang dan toen ze op mijn tafeltje afstapte, dat viel mij op.

Een man van rond de veertig stond zenuwachtig zijn gewicht van het ene been naar het andere te verplaatsen. Terwijl ik zijn exemplaar van Kom hier dat ik u kus aannam, zei hij: “Ik heb al sinds mijn tiende geen ouders meer, daarom was uw roman wel…” Hij maakte de zin niet af, ik voelde dat er zo nog zouden komen. “Zoveel alleen dat ik ben geweest.” Hij kerfde met de nagel van zijn vinger in zijn andere hand terwijl hij sprak. “De plekken waar ik heb gezeten waren… echt niet…” Hij beet zo hard op zijn lip dat ik vreesde dat het zou gaan bloeden. “U zegt dat u gelooft dat mensen zelfs van de moeilijkste verledens kunnen herstellen, maar denkt u dat ook van mij?” Hij maakte zijn ogen groot. Het was een onmogelijke vraag natuurlijk, alleen al omdat ik zo weinig van hem wist. Ik heb geantwoord: “Ik denk dat u mij die vraag niet zou stellen als u niet zelf dacht dat u dat zou lukken.” Er brak iets van een glimlach door, heel stil.

En die jonge vrouw die mij haar boek overhandigde: “Burcu heet ik”, zei ze. Ze begon gelijk te spellen. “Het betekent kwetsbaar.” Ze glimlachte wat breder dan gangbaar is. “Mooi”, zeg ik. “We moeten sterk zijn” – ze kijkt naar haar schoenen – “zelfs al gaan er allemaal dingen mis bij mij.” Ik kijk alleen maar. Mensen hebben soms geen vragen nodig, alleen maar toestemming om te zeggen wat ze zo graag kwijt willen. “Ik heb het verteld aan mijn ouders en sindsdien praten ze niet meer tegen mij, en mijn broers ook niet.” Ik durfde niet goed te vragen of ze nog zussen had. Dat me dat heftig leek, heb ik geantwoord, en of er andere mensen aren die wel nog met haar praatten. Ze knikte fel. “En er zijn boeken om te lezen”, gooide ze er achteraan, met een schater die mij liet geloven dat ook met haar alles goed zou komen.

Ik dacht: laten we niet vergeten om evenzeer te blijven vertellen over al het mooie wat ons raakt. Laten we proberen om het mooie te zien, ook in dat wat ons misschien vreemd is. Late we beseffen at we zelf kunnen betekenen, veranderen, teweegbrengen, doen. Nu meer dan ooit. Ja.

(De Morgen, 24/01/15)

Volg Pitcoaching via

Ik ga (meer) roeien

rozsavage

Dit is Roz Savage, de eerste vrouw die in haar eentje drie oceanen bevaren heeft. Met een roeiboot.

Ik ben geïntrigeerd door haar verhaal. Lees het zelf even hier, in het Engels leest het nog zo aanstekelijk. In het kort komt het hier op neer: Roz was 33 en had het helemaal gemaakt: topfunctie, met dito salaris, toploft, top sportkar. Maar ergens knaagde het. Het gevoel niet “echt” te leven. Ze maakte 2 doodsbrieven. Eén die realistisch weergaf wat ze al in het leven gerealiseerd had. En één waarin ze zich volledig liet gaan en haar wildste dromen neerschreef als realisaties.

“What really brought it home to me was that I wasn’t on the right path was when I wrote two versions of my own obituary. I imagined I was at the end of my life, looking back. The first version was the one that I wanted and the second one was where I was headed for. I wanted a life of meaning and adventure and personal challenge, but what I was headed for was a life of quiet desperation. Secure, but being stifled by that security.”

Ze nam ontslag, verkocht huis en kar en besloot om de drie oceanen te gaan bevaren. Met een roeiboot dus.

Nee, ik overweeg niet om het haar na te doen.

Ik haat roeien.

En ik ben bang van oceanen.

Maar wat een verhaal.

Wat een moed. Wat een topwijf.

Wat ik wel wil doen is meer van de levenslessen die Roz’ roei-avontuur haar bijbrachten, ter harte nemen. (Ze schreef haar verhaal neer onder de aanstekelijke titel: stop drifting, start rowing.)

Hier zijn er enkelen: #lessenvoorJess (om meer te “roeien”)

  • Verspil geen mentale energie met jezelf af te vragen of je het wel kan doen. Doe het gewoon. Wie weet verras je jezelf wel.
  • Stel jezelf duidelijke doelstellingen. Negeer wat anderen daarover te zeggen hebben. Blijf trouw aan jezelf en meet succes enkel op basis van je eigen criteria.
  • De enige constante in het leven is verandering. Het is zoals het is. Ook slechte dagen of moeilijke dingen leren je iets.
  • Het leven kan magisch zijn, maar met magie alleen raak je niet ver. Je hebt discipline, vastberadenheid en toewijding nodig om te geraken waar je wil geraken.
  • Hopen kan pijnlijk zijn. Want je kan teveel verlangen, en dan raak je snel ontgoocheld. Wees optimistisch realistisch.
  • Maak beslissingen op basis van je geloof in iets, niet uit schrik voor iets. Maak je geen zorgen over het nemen van een foute beslissing. Hoe je een beslissing uitvoert, heeft veel meer impact dan het nemen van de beslissing zelf.
  • Wees je eigen beste vriend. Hoe meer je leunt op anderen, hoe minder controle je hebt over je eigen (lots)bestemming.
  • Zorg dat je trots kan zijn. Beeld je je doodsbrief in, en voer dan veranderingen door die ervoor zorgen dat je je leven echt ten volle leeft.
Volg Pitcoaching via