Genoeg

De eerste gedachte die ik, net als allicht wel nog wat mensen (hoogstwaarschijnlijk jonge ouders), ’s ochtends heb is: ik heb niet lang genoeg geslapen (met dank aan mini 2 die zelf altijd met de allergrootste glimlach aan de dag begint – vroeg, echt vroeg).

En vervolgens ergens tijdens het hollen van de vergadering naar de auto om op tijd aan de school én de creche te staan, te denken: ik heb niet genoeg tijd. Of dat nu waar is of niet, de gedachte “niet genoeg” steekt regelmatig bij mij de kop op. En ik plaats daar maar zelden vraagtekens bij. Tenzij op een eerste januari, waarop alles een beetje stil lijkt te staan, en daar plots “tijd” is. Misschien is het het vooruitzicht aan een heel nieuw jaar “tijd” hebben…

De afgelopen maanden stel ik vast dat ik toch wel veel bezig geweest ben met luisteren naar, of zelf vertellen, klagen of piekeren (al naargelang welk tijdstip van de maand en dag) over waar we (dat spreekt makkelijker dan “ik”) niet genoeg van hebben. We hebben niet genoeg tijd om te sporten. We hebben niet genoeg vrije tijd. We hebben niet genoeg verdiend. We hebben niet genoeg mogelijkheden om dingen te veranderen op het werk. We hebben niet genoeg aan ons weekend. We hebben bijlange niet genoeg.

We zijn niet slank genoeg, of niet slim genoeg, of fit, of belezen of succesvol genoeg. We lijken collectief in een illusie van tekort te leven. En zijn steeds op zoek naar meer.

Hoe zou het zijn als we meer een gevoel van genoeg zouden hebben? Genoeg niet als hoeveelheid, maar als een context die wel zelf maken?

Ik wens het mezelf en eenieder die het wel wat lijkt toe, een gevoel van genoeg.

Tenslotte nog een melige afsluiter, aansluitend op dat “genoeg”, als reminder voor mezelf. Op oudejaar speelden mijn lief en ik een spelletje, waarbij we elkaar allerlei vraagjes voorlegden. Kwam daar met stip uit: ons grootste geluk, de fijnste momenten, de leukste herinneringen hadden we aan de gewone, alledaagse momenten samen met de mini’s, of met vrienden. Het zit em in het sprokkelen van kleine geluksmomenten, verwoordde mijn vriendin lobster het mooi enkele weken geleden. Sprokkelen zet ik echt bij mijn woorden voor 2015.

Over die ochtenden:

Denkt mini 2: beter-goed-gefeest

Denk ik: evennodigochtends

Volg Pitcoaching via

Gewoon ongewoon

Het boek ‘The freaks shall inherit the Earth’ van Chris Brogan gaat over ongewoon en onaangepast zijn. Over het vinden van je eigen manier van leven, en daarin succesvol zijn. Als kind, en ook nog wel als volwassene, kregen/krijgen we wel eens te horen: “doe toch normaal”. Dat weerhoudt ons ervan iets speciaals te doen.

Mijmervraag bij mijn namiddagkoffie vandaag: Wanneer heb ik nog eens iets gewoon ongewoon gedaan?                                 gewoon_ongewoon

Vijf inzichten uit Chris Brogan’s boek – #lessenvoorJess

  1. Stop met wat niet werkt: Je moet niet wachten op toestemming. Niet om met iets te stoppen, niet om met iets te beginnen.
  2. Maak je eigen definitie van succes: Wat is mijn definitie van succes? Hoe weet ik wanneer ik succes heb?
  3. Wordt verliefd op “Niet weten”. Oooooh, een lastige. “Wanneer je vooruitgang wil maken, zal je dingen moeten doen, die je nooit gedaan hebt. Je stapt in het onbekende. Je zal niet weten.” Hierbij schreeuwt er een luide stem in mij: “do not like this”. Deze lukt al beter: “Wees bereid ‘dom en verkeerd’ te lijken en leer betere vragen te stellen en hulp te vragen.”
  4. Creëer systemen: Systemen zijn een verzameling van procedures en methodes om een doel te bereiken. Zorg voor routines, die helpen ook en vooral: elimineer nodeloze beslissingen (want die kosten je mentale energie)
  5. Accepteer eigenaarschap (over alles).
Volg Pitcoaching via