Wat ik leerde van Porto *

1/ Ga niet af op het eerste zicht.

Toegegeven, het was geen liefde op het eerste zicht. Terwijl een hittegolf in België iedereen lam sloeg, oogde Porto grijs. Er viel net geen regen uit de lucht. En dat leek me maar best, gezien de vele vervallen huizen met gaten zo groot als ik in hun dak. DSCF7381

Tegen valavond brak de zon door. Blauwe hemel, weerkaatsing van zon op de Douro aan wiens oever we een tot aperitief uitnodigend terras hadden bevolkt. Lag het aan de Porto-tonic, aan het muziekje dat speelde, of ons kwebbelend gezelschap, maar zowaar: het grijze, neerslachtige gevoel ebde weg en op de terugweg naar onze air b ’n b, zag ik plots het ene leuke winkeltje na het andere, mooi streetart en volzittende sfeervolle restaurantjes. Op dag 2 trokken we erop uit met de fiets met de enthousiaste Porto lover Angelo, en Porto en z’n wirwar van hellende straatjes en bijhorende vissersdorpjes charmeerden ons meer en meer. Ja, de crisis heeft hier erg toegeslaan. Ja, veel mensen hebben hier echt afgezien, en dat merk je aan de stad. Maar ja, Porto leeft en onderneemt. En neemt je ondertussen helemaal in. DSCF7415

2/ Opportuniteiten zijn er altijd en overal. Je moet ze willen zien. En nemen.

Voortgaand op m’n eerste punt. Wanneer een stad of gemeenschap hard getroffen wordt, dan zijn het mensen als Angelo (onze fietsgids) en Anna en Joanna (de eigenaars van ons appartement ‘chateau appartments’) die lef hebben en niet bij de pakken blijven zitten. Die proberen. Een plan maken. Die van een moeilijkheid een opportuniteit maken en zelf iets uit de grond stampen. Ik heb veel ontzag voor mensen die (blijven) innoveren en pioniers zijn. Daar wil ik meteen voor tekenen, om daar een beetje meer van te hebben.

3/ Sharing is caring

Zo’n initiatieven moeten het hebben van de mond aan mond reclame, van goeie ratings en commentaar online. Van het community gevoel. Sharing is caring. Door hun gastvriendelijkheid, hun inzet (online) te waarderen, hen verder een steuntje in de rug te geven. (Bedankt reisgenoot Sieg om dat voor ons weer te doen) Maar ook: al die ontzettend leuke tips, weetjes, informatie die je dezer dagen via blogs en allerlei online vindt. Door mensen tijd ingestoken, met zorg gemaakt… en gratis ter beschikking gesteld. Ik word daar oprecht blij van.

En dus: http://www.booking.com/hotel/pt/chateau-apartments.nl.html en http://www.bluedragon.pt/

4/ Met passie gemaakt, dat smaakt

We zijn in Porto bijna elke avond heel lekker gaan eten. De twee die er echt boven uitschieten, doen dat omdat ze hun zaak met passie runnen. Het eerste, MO, hanteert, jawel, concept van food sharing. Pure smaken, eenvoudige gerechten, maar wat een feest. Ja, ook dankzij het gezelschap. Maar evenveel door het concept en de setting. Het tweede, “Flor dos congregados”, ideaal als laatste avondmaal in Porto, straalde zoveel liefde voor eigen streek en lokale producten uit, dat we niet anders konden dan onze reis af te sluiten met de conclusie: “Porto, het was geen liefde op het eerste zicht, maar hard to get geeft zeer veel voldoening” 🙂

 

*de stad, niet de drank.

Hoewel.

DSCF7444

Volg Pitcoaching via

Blik

Deze keer was Nepal aan de beurt. Na de aardbeving, de media (zond)vloed. Ik vind het niet meer dan logisch dat de wereldpers bericht over een natuurramp en het vele menselijke en sociale verlies. Het beetje cynicus in merkte op een onbewaakt moment echter op dat een land zich al eens een natuurramp zou toewensen bij gebrek aan media-aandacht…

Nepal is een land dat me nauw aan het hart ligt. Eén van de plekken waar de natuur het meest indruk op me gemaakt heeft. Eén van die plaatsen waar je magie voelt en proeft. Eén van die plaatsen waar je mensen treft, lokaal en internationaal, met een gedeeld stukje state of mind.

Misschien net daarom dat het me nu zo treft, dat ik me nu zo erger. Aan al die pers die daar neerstrijkt, elk op zoek naar de beste beelden van het puin. Aan sommige pers – veelal zij die er niet neerstrijken- op zoek naar verhalen van Belgen in Nepal. Vlaamse toeristen, Vlaamse bergbeklimmers, een Vlaamse fotografe, het Belgische B-fast-team,… die verhalen, getuigenissen worden gretig gedrukt naast de best gescoorde foto’s van het puin. Nergens in dit herken ik “mijn Nepal”.

Hoe (ver)eng(d) is onze media geworden als er zo weinig ruimte is om locals aan het woord te laten? Nepali aan het woord en hun werk, hun inzet, hun twijfels, hun angsten, hun dromen, hun wederopbouw, hun kracht. Hoe schraal en navelstaarderig is onze media dat ze een aardbeving nodig hebben om dit land te ontdekken, en het zijn 5 minutes of fame te geven? I know, dat is een journalistieke oerwet, en ja, ik heb zelf een journalistieke opleiding genoten waarin me haarfijn uitgelegd werd waarom dat zo is. Maar toch. Vandaag vloek ik er toch nog eens op. Op de beperkte blik van sommige pers.

En op die van mezelf. Want ook ik liep de afgelopen weken met een beperkte blik rond. Veel te veel gericht op To Do’s van het werk. Te veel op een halfleeg glas. En dus wordt het tijd om mijn eigen blik ook weer te verleggen. Even naar deze machtige, prachtige bergtop staren, eens heel diep in en uitademen, en dan komt dat wel 😉

Mount-Everest

Een Nepalese organisatie waar ik mijn petje af voor doe: http://www.gefont.org/

Toch een Belg aan het woord, en toch een glimp van het echte Nepal horen en zien? Dat kan. 🙂 Lees Bruno’s blog: http://brunodeceuk.blogspot.be/

Volg Pitcoaching via

#wijoverdrijvenniet

Charlie Mag is uitgegroeid tot een digitaal (vrouwen)blad met ballen. Echte verhalen van echte mensen die in reguliere media amper aanbod komen. Relevante onderwerpen die voer zijn van debat. Die discussie opleveren. En iets op de agenda zetten. Zo ook weer dit weekend. Opener van het journaal: de #wijoverdrijvenniet virale storm die onstond na (alweer) een persoonlijk, sterk stuk op Charliemag.be.

Deze keer over ongewenste handtastelijkheden en intimidatie en lik op stuk op Marc Didden’s column over “truttebollen” die zagen wanneer ze nagefloten worden door bouwvakkers en de feminisme-slinger laten doorslaan.

Het stuk kreeg vele honderden reacties, allemaal meisjes en vrouwen die hun eigen ervaringen deelden. Slechts enkele van de zovele incidenten die ze hebben meegemaakt. Mannen reageerden gelukkig ook. Ontsteld over de dingen die ze lazen. Het stuk maakte echt iets los. Er kwam een groot stuk in de weekendkrant van De Standaard, #wijoverdrijvenniet bleef trending op twitter, het journaal opende ermee.

Zelf heb ik er de laatste jaren niet meer echt bij stilgestaan. Maar net als al die anderen, kan ik me zonder moeite tientallen voorvallen voor de geest halen. Dat mannen over de grens van fatsoen zijn gegaan, en dat je als meisje/jonge vrouw toch wel heel vaak je ongemakkelijk of ronduit onveilig voelt ’s nachts alleen op straat wanneer een loser schunnige opmerkingen maakt.

Ik vond het dus een kei relevant stuk, en nog relevanter dat het aandacht kreeg. Zijn we dat allemaal niet teveel als “normaal” gaan zien, en zou er niet meer mogen ingezet worden op sensibilisering om klachten in te dienen, op procedures dat die klachten ook leiden tot iets, en op preventie door meer met (jonge) mannen in debat te gaan dat sommige zaken gewoon echt niet door de beugel kunnen?

Nu zijn ze nog klein, maar hoe ga ik me straks voelen als mijn meisjes hun vleugels beginnen uitslaan?

Zo jammer dan ook dat dit debat, over een kwetsbaar onderwerp, meteen ook weer tot polarisatie moet leiden. Op CharlieMag.be kwamen er enkele vrouwen snel op de proppen met stellingen dat zij nog nooooit zoiets hadden meegemaakt. Dat het toch wel van de pot gerukt was om mannen zo te stigmatiseren. Op De Morgen.be kwam er een vrije tribune van een jonge vrouw die zich evenmin aangesproken voelt, die vindt dat er nu net wel heel erg overdreven wordt met die #wijoverdrijvenniet en dat er een groot verschil is tussen nageroepen worden en aanranding. Ik denk dat al die tegenstemmen zinnige dingen zeggen. Maar niemand in het debat met de persoonlijke getuigenissen heeft ooit beweerd dat alle mannen perverten zijn, dat alle vrouwen per definitie “slachtoffer” zijn en dat nageroepen worden op dezelfde manier bestraft zou moeten worden als aanranding.

Mag het dan ook gewoon eens alstublieft een sereen debat blijven? Over een onderwerp dat sowieso al gevoelig ligt, en waarin het fijn zou zijn als vrouwen, als meisjes, elkaar gewoon eens voluit steunen en niet wederom een catfight starten over wie het nu bij het juiste eind heeft? Kunnen we gewoon eens allen samen verrukt zijn dat er –hoera- een vrouwenblad opstaat, uit de grond gestampt en gerund door vrouwen- met geen blad voor de mond en de ambitie om een verschil te maken? Zonder photoshoppen, zonder cynisme, zonder beperkende kpi-cijfers. Met veel goesting, gezond verstand en de kracht van kwetsbaarheid.

Kunnen we ook eens proberen om getuigenissen, verhalen van mensen, van vrouwen én mannen, te laten zijn wat ze zijn en er gewoon eens naar luisteren?

Het lijkt of we dat collectief verleerd zijn. Eens luisteren. Een beetje mildheid. En vooral: het lef om als we zelf iets meemaken en zien, te reageren. Ik denk dat dat me nog het meest een wrang gevoel naliet bij al deze verhalen. In veel gevallen waren er andere mensen bij, en niemand die reageerde of kwam helpen.

Kunnen we proberen om hierin allemaal wat moediger te zijn? Het zal nodig zijn, want #wijoverdrijvenniet.

Volg Pitcoaching via

Charlie

Ik heb het me afgevraagd. Hoe lang het zou duren voor ik er tegen zou botsen. Tegen de spiegel die deze blog op één of andere manier zou kunnen zijn. Een blog waarop stukjes verzameld worden over “moed”. En dan beseffen dat je het vaak zelf niet genoeg hebt.

Vandaag dus. Kwam die eerste confrontatie. Ik wou eigenlijk niets schrijven over Charlie Hebdo. Over die gruwel van Parijs. Omdat de échte woordenmensen, journalisten, analisten, columnisten, artiesten dat 1000 keer beter kunnen. Omdat er zoveel juiste woorden al in honderden kranten wereldwijd zijn neergepend. Omdat er juist geen juiste woorden zijn.

Maar dat was niet de echte reden. Ik wou het gevoel niet toelaten. Ik wil niet naar de beelden kijken, de gruwel zien, de schoten horen, de angst voelen opkruipen in m’n keel. Ik wil al die meningen vol afschuw niet lezen. Ik wil me afsluiten. Doen alsof ook dit niet gebeurd is. Want het voelt zo verdomme akelig als ik aan Charlie Hebdo denk terwijl ik mijn twee kleine meisjes een toren zie bouwen met hun blokkendoos.

Maar Lief spreekt over mooie uitingen van emoties, over tal van cartoons die gedeeld worden op sociale media. Zij zegt stellig “ik ben ook Charlie” en wijzigt haar facebookcoverfoto. En stilaan laat ik het toch toe, om naar de verontwaardiging te kijken, de gedeelde emoties te zien op mijn facebook nieuwspagina.

jesuisCharlie

Wow. Al die beelden van die pennen in de lucht. Van die bordjes “Je suis Charlie”. Van die snoeiharde minuten stilte. Van die duizenden en duizenden mensen. Mooi en toch ook zo pijnlijk dat er dergelijke drama’s moeten gebeuren om zo’n verbondenheid te zien. En een heel klein stemmetje vraagt zich af waarom dit soort verontwaardiging, dit soort massale mondiale afkeer niet ook kan voor bijvoorbeeld de 46 vakbondsleiders die vorig jaar in Guatemala in koelen bloede vermoord werden. Dat lees je goed. 46. Ook zij vochten voor een ideaal, voor vrijheid van vereniging, voor een betere democratie. Toen er enkele weken geleden 146 kinderen en leerkrachten in Pakistan in een school afgeslacht werden, hebben wereldleiders dit ook veroordeeld.

charlie2Maar de verenigde krachten van “zij krijgen ons niet klein”, van “wij zullen doorgaan”, dat is nu met Parijs, met deze 12 cartoonisten en journalisten toch ongezien. Dat vind ik ongelooflijk mooi en krachtig. Ik wou alleen dat dit gevoel ook kon voor plaatsen en mensen die verder af van ons staan dan the city next door.

Ik had de moed dus niet om het gevoel toe te laten. Maar ben blij dat ik het dan toch heb gedaan. Niet de gruwel, niet de afschuw. Wel wat zich ontspon tussen mensen die verenigd in hun gevoel een pen in de lucht hielden. Je suis Charlie. Vandaag en morgen, en als het moet en kan liefst langer.

Ik stop de mini’s vanavond nog een keer extra in. Dons, een fort van dons.

Volg Pitcoaching via

Ik ga (meer) roeien

rozsavage

Dit is Roz Savage, de eerste vrouw die in haar eentje drie oceanen bevaren heeft. Met een roeiboot.

Ik ben geïntrigeerd door haar verhaal. Lees het zelf even hier, in het Engels leest het nog zo aanstekelijk. In het kort komt het hier op neer: Roz was 33 en had het helemaal gemaakt: topfunctie, met dito salaris, toploft, top sportkar. Maar ergens knaagde het. Het gevoel niet “echt” te leven. Ze maakte 2 doodsbrieven. Eén die realistisch weergaf wat ze al in het leven gerealiseerd had. En één waarin ze zich volledig liet gaan en haar wildste dromen neerschreef als realisaties.

“What really brought it home to me was that I wasn’t on the right path was when I wrote two versions of my own obituary. I imagined I was at the end of my life, looking back. The first version was the one that I wanted and the second one was where I was headed for. I wanted a life of meaning and adventure and personal challenge, but what I was headed for was a life of quiet desperation. Secure, but being stifled by that security.”

Ze nam ontslag, verkocht huis en kar en besloot om de drie oceanen te gaan bevaren. Met een roeiboot dus.

Nee, ik overweeg niet om het haar na te doen.

Ik haat roeien.

En ik ben bang van oceanen.

Maar wat een verhaal.

Wat een moed. Wat een topwijf.

Wat ik wel wil doen is meer van de levenslessen die Roz’ roei-avontuur haar bijbrachten, ter harte nemen. (Ze schreef haar verhaal neer onder de aanstekelijke titel: stop drifting, start rowing.)

Hier zijn er enkelen: #lessenvoorJess (om meer te “roeien”)

  • Verspil geen mentale energie met jezelf af te vragen of je het wel kan doen. Doe het gewoon. Wie weet verras je jezelf wel.
  • Stel jezelf duidelijke doelstellingen. Negeer wat anderen daarover te zeggen hebben. Blijf trouw aan jezelf en meet succes enkel op basis van je eigen criteria.
  • De enige constante in het leven is verandering. Het is zoals het is. Ook slechte dagen of moeilijke dingen leren je iets.
  • Het leven kan magisch zijn, maar met magie alleen raak je niet ver. Je hebt discipline, vastberadenheid en toewijding nodig om te geraken waar je wil geraken.
  • Hopen kan pijnlijk zijn. Want je kan teveel verlangen, en dan raak je snel ontgoocheld. Wees optimistisch realistisch.
  • Maak beslissingen op basis van je geloof in iets, niet uit schrik voor iets. Maak je geen zorgen over het nemen van een foute beslissing. Hoe je een beslissing uitvoert, heeft veel meer impact dan het nemen van de beslissing zelf.
  • Wees je eigen beste vriend. Hoe meer je leunt op anderen, hoe minder controle je hebt over je eigen (lots)bestemming.
  • Zorg dat je trots kan zijn. Beeld je je doodsbrief in, en voer dan veranderingen door die ervoor zorgen dat je je leven echt ten volle leeft.
Volg Pitcoaching via

Bucketlist

Bronnie Ware is een Australische thuisverpleegster in palliatieve zorgen. Ze schreef het boek “Als ik het leven over mocht doen.” Hierin vertelt ze over de 5 belangrijkste levenslessen die ze leerde van haar jarenlang zorgen voor en praten met terminale mensen. Ook hier botste ik op de thema’s die ik centraal wil stellen op deze blog (oa moed en geluk). Dit zijn de 5 zaken die Ware het meest te horen kreeg bij mensen die terugblikten op hun leven:

1. Moed om het leven te leiden dat ik wou Wanneer mensen terugkijken op hun leven zien ze dat ze een aantal van hun dromen niet gerealiseerd hebben. Door de keuzes die ze maakten of niet maakten. Schrijf je dromen op. Maak een bucketlist, waaruit je elk jaar één of meerdere zaken kiest die je dit jaar zeker wil doen. Door ze op te schrijven en als ster in te plannen voor dit jaar, is de kans groter dat je je er werkelijk aan zet.

2. Dat ik niet zo hard had gewerkt Elke mannelijke patient van Bronnie benoemde dit. Ze hadden graag extra tijd doorgebracht met hun kinderen of hun geliefde. De vrouwelijke patiënten haalden dit minder aan als een punt van spijt. Maar ik denk dat vrouwen nu en ook vroeger ook wel degelijk worstelen met de balans werk-privé. Zo bleek toch heel duidelijk uit het artikel op Charlie Mag waarin Ilse Ceulemans het eerlijke relaas vertelde van de keuze om halftijds te gaan werken om een kwalitatiever gezinsleven te hebben. Het artikel ging viraal en veroorzaakte heel wat (media)debat.

Trouwens, voor wie beslist om wat minder hard te werken in 2015 en er wat meer tijd om te lezen vrij zou komen, is Charlie Magazine een leuke aanrader 🙂

3. Moed om mijn gevoelens uit te drukken De patiënten die Ware verzorgde, beklaagden zich dat ze zo veel van hun gevoelens hadden onderdrukt voor anderen. Angst voor de reacties van anderen. Schaamte. Wie hierrond baanbrekend werk verricht heeft, is Brene Brown. Een sublieme TedTalk van haar over schaamte was voor mij een eye-opener.

4. Ik wou dat ik met mijn vrienden contact bleef houden Er is dikwijls grote spijt over het niet geven van voldoende aandacht en tijd aan vrienden. We hebben het allemaal druk druk druk, en dit gaat blijkbaar ten koste van vriendschappen.

5. Ik wou dat ik mezelf toe had gelaten om gelukkiger te zijn Een verrassend gemeenschappelijke thema voor alle personen die Ware begeleidde. Ze bleven vastzitten in oude gewoontes en oude patronen. De angst voor verandering maakte dat ze anderen en zichzelf wijsmaakten dat ze tevreden waren. Doelen hebben blijkt een goede zaak te zijn om gelukkig te zijn. Het doel om nog gelukkiger te zijn en een aantal van de dromen uit je bucketlist te realiseren. Een bucketlist is niets meer dan een lijstje waarop je alle dromen (klein en groot)  verzamelt die je zeker in je leven nog wil realiseren. Blijf er niet alleen maar over dromen, maar maak er een doel, en dus actie van. Want een doel is een droom met een plan. En best ook nog een deadline 😉
bucketlistBucketlist.org is een leuke site voor als je digitaal je bucketlist wil starten. Het is ook beschikbaar als app voor op je smartphone.

Volg Pitcoaching via

Blijf hongerig. Blijf dwaas

Dat waren de laatste woorden uit de speech van Steve Jobs naar aanleiding van de opening van het academisch jaar van de Stanford universiteit in 2005. Een beklijvende speech die ik pas ontdekte naar aanleiding van zijn overlijden. Met daarin ook deze paragraaf:

“Jullie tijd is beperkt, dus verspil het niet door iemand anders leven te leven. Laat je niet strikken door dogma’s – leven met het resultaat van andermans denken. Laat jouw eigen stem niet verdrinken door het lawaai van anderen. En het belangrijkste: heb de moed om je hart en intuïtie te volgen. Zij weten wat je wilt worden. De rest is bijzaak.”

Volg Pitcoaching via