Motivatie

Pyama

Posted by on mrt 1, 2015 in Motivatie | 0 comments

“Is dat een pyama?” Nee schat, dat is een pulleke dat mama aandoet om naar het werk te gaan. Frons aan de overkant. Er is duidelijk (alweer) een vestimentair meningsverschil tussen mij en mijn driejarige dochter. “Dat is niet om naar het werk te gaan.” En ze huppelt stellig verder in haar rokje.

Het is één ding dat mijn dochter en ik verschillen van smaak. Het is iets anders wanneer je echt een blik van afkeuring krijgt, alvorens je jezelf weer in de rush van de dag stort. Ik had – enige pluspunt aan file – een beetje tijd om over het voorval na te denken tijdens de autorit naar het werk. Ik merk dat ik mezelf nu ook nog eens met de ogen van mijn dochter begin te screenen. Niet alleen op vestimentair vlak. Het komt misschien doordat wij niet helemaal een doorsnee gezin zijn. Luka heeft 2 mama’s en dus sta je er wel bij stil hoe dit voor je dochter is, welke vragen ze zich hierover stelt, welke vragen ze krijgt, hoe ze daarmee omgaat. En dus ook hoe wij daarmee omgaan. Ga je bewust op voorhand uitleg geven? Enkel antwoorden als er vragen komen? Dingen benadrukken, of net niet? Uiteraard sta je daar even bij stil. Maar eigenlijk ook niet meer dan dat. Het is eigenlijk not an issue. Misschien komt dat nog als ze groter worden, maar nu nee, het is geen issue. Nooit gedacht content te zijn met de bevestiging een doorsnee gezin te zijn, maar kijk 😉

Maar terug dus naar de outfit. En de afkeuring van dochterlief. Voor haar zijn kleedjes heilig. Thuis loopt ze het liefst van al met haar rode Spaanse hakkenschoentjes. Ze wijst naar advertenties in magazines met vrouwen met lang haar, make-up en uitgebreide juwelencollectie en zegt: “dat wil ik ook mama!”. Voor mijn dochter is een broek dragen bijna een straf. Ze houdt van roos, van speldjes in haar haar en vindt dingen zoals parfum en mascara de max. Dat type meisje dus. En die heeft mij dus als moeder. Voor wie een kleedje dragen dan wel geen straf is, maar echt veel goesting om net dat te kiezen als ik voor de kleerkast sta, is er weinig. Ik hou van casual en als ik mooie opgemaakte vrouwen zie in tijdschriften kan ik alleen maar denken: “amai, dat moet ongemakkelijk zitten.”

En dus heb ik er al een aantal keer over nagedacht. Over onze nogal uiteenlopende vestimentaire stijl. En of ik niet wat meer moeite moet doen. Om zo een type vrouw te zijn die Luka mooi vindt. Ik hoor je al lachen. Nee, ik ambieer niet om Joy Anna Thielemans te zijn. Maar het feit dat little miss fashion haar opmerking bleef hangen, en ik er zo over bleef nadenken, betekent wel dat ik er gevoelig voor ben. En hoe je er voor komt, heeft voor mij ook een stuk te maken met hoe je in de wereld staat. De juiste maten of de laatste mode interesseren me niet echt (hoewel), maar verzorgd zijn en uitstraling des te meer. En een energieke, zelfzekere uitstraling gecombineerd met een beetje vrouwelijkheid. Ja, dat wens ik mezelf heel erg toe. En dus moet ik daar maar zelf ook wat meer moeite voor doen. En een beetje moedig zijn, uit mijn comfortzone stappen. Little miss fashion had het dan wel niet bij het juiste eind vond ik, die ochtend, want dat pulleke was nieuw, modieus en best wel vrouwelijk (al zeg ik het zelf), maar ze raakte wel (weer) een gevoelige snaar.

Dus keek ik deze week ’s ochtends soms anders in mijn kleerkast, en in de spiegel. En ook naar haar. Bewust over hoe ongelooflijk mooi en krachtig en kwetsbaar en helemaal zichzelf ze is in haar kleedjes. En hoe blij ik word als zij kirt van plezier als ik haar een nieuw staartje heb gemaakt.

Maar ik ben toch stiekem ook heel content dat little miss fashion toch ook heel graag jacketjes met kap draagt. Weliswaar op een rokje :-)

Schoon duo, wij samen :-)

20140802_125653 Mini en maxi in kleedje. Uil denkt er het zijne van.

Volg Pitcoaching via
Read More

Tijd

Posted by on feb 20, 2015 in Motivatie | 0 comments

Het is weekend!

Dat vooruitzicht alleen al maakt me vrolijk zodra ik wakker word op vrijdagochtend. Gewoon dat het vrijdag is kan me blij maken. Ik heb nog een lijstje met kleine dingen die me blij maken. Sinds enkele maanden lijst ik ’s avonds in bed, onder de dons en met kersenpitten aan mijn voeten, op wat me de voorbije dag heeft blij gemaakt. Dat heeft echt een heel positief effect op mij. Ongelooflijk hoeveel kleine dingen je telkens kan oplijsten, zelfs al had je een baaldag. Sinds ik dat doe, werkt dat ook door overdag. Ik ben veel meer geneigd om het halfvolle dan het halflege glas te zien. Probeer het eens uit. Elke avond voor het slapengaan je “heeft me blij gemaakt top 3 van de dag” maken.

hapinessiseverywhere

Een greep uit mijn lijstje kleine fijne dingen:

  • Vogels horen fluiten als ik wakker word;
  • Thuiskomen en twee aanstormende blije gezichtjes te zien;
  • Een onverwacht smsje – zomaar;
  • Een topschijf in de auto, volumeknop helemaal open en mee brullen;
  • Het zien en ruiken van meiklokjes;
  • Vers bruin brood met choco;
  • Binnenstappen in een koffiebar en het vooruitzicht van een espresso machiatto en een stuk cheesecake;
  • Weten op pagina 10 dat je een topboek in de hand hebt en nog minstens 200 pagina’s te gaan;
  • Langer dan dat hoeft onder een warme douche blijven staan;
  • De grootste knuffel krijgen ’s ochtends aan de schoolpoort;
  • Samen in de badkamer tandenpoetsen;
  • Je mama die zegt “ik was net aan jou aan het denken” wanneer je haar belt;
  • Zelfgemaakte tiramisu;
  • De geur van gravel;
  • Een Hamse Wuiten zien vliegen (rode ibissen komen hier jammer genoeg niet voor)
  • Heel luid moeten lachen met een uitspraak van de mini’s;
  • Douchen na een tennismatch van driesets-die je won;
  • Enkele van mijn favoriete websites en blogs bezoeken;
  • Leuke feedback krijgen;
  • Samen naar tekenfilmpjes kijken met de mini’s;
  • Op ons terras zitten in wat we onze “pauline en paulette” stoeltjes noemen met een aperitief;
  • Naar de lucht staren die ’s avonds fantastisch rood kleurt;
  • Aan iets herinnerd worden van vroeger dat je zelf helemaal vergeten was;
  • Vers gewassen lakens op bed;
  • Iemand die tijd voor je maakt;

 Echt, dat laatste vind ik zo iets kostbaar.

Tijd

Ik blijf het iets intrigerend vinden. Hoe “tijd” dominant is in ons leven. Hoe ik er zelf mee omga, steeds meer bewuster eigenlijk. En ook hoe anderen ermee omgaan. Vanmorgen nog eens te horen gekregen. “Ik heb daar geen tijd voor.” Zucht. Het “druk hebben” is echt so overrated. Ik heb me er een tijd aan geërgerd, aan het “geen tijd hebben” van mensen. Aan het “geen tijd hebben” van mezelf. Het is immers gewoon een dikke fabel. Die we onszelf (en anderen) graag vertellen.

Tijd hebben we allemaal evenveel. Het komt erop neer waaraan je je tijd besteedt. Dat is een keuze. Die je elke dag zelf maakt. Tijd vinden is immers tijd maken. Je maakt tijd voor wat je belangrijk vindt. Er is overal tijd te “vinden”. Door te stoppen met naar zinloze tv te kijken. Door te stoppen met de overload aan “nieuws” te volgen en lezen. Door niet overal ja op te zeggen. Door je dag niet voor 100% op voorhand al vol te plannen. Door weg te gaan op vergaderingen waar de rest van de agendapunten niet meer van belang zijn voor jou. Of door zelf vergaderingen te houden die maar maximum een uur duren. Door jezelf niet te verliezen bij het blijven doorklikken op internet en facebook. Door een uurtje te stelen tijdens je middagpauze. Door een uur vroeger op te staan.

En vooral, door even stil te staan bij wat jouw persoonlijke missie en passies zijn, en te stoppen met zo veel mogelijk dat daar niet toe bijdraagt.

Daar is de extra tijd te vinden. Te winnen. Die je dan kan steken in jouw mensen, in de dingen die er echt toe doen. Tijd is er overal. We hebben het niet te druk. We hebben gewoon niet altijd de focus of het commitment om onze tijd juist te besteden. Maar nu is het dus weekend. Twee dagen tijd om te proberen juiste keuzes te maken… en te genieten van nog meer kleine dingen :-)

Leuke slideshow over op een andere manier naar tijd kijken (Timespiration boek van Cyriel Kortleven): http://www.slideshare.net/cyrielkortleven/timespiration-cyriel-kortleven

Volg Pitcoaching via
Read More

Pay it forward

Posted by on jan 21, 2015 in Motivatie | 1 comment

Jullie kennen de film wel. Pay it forward. Klein hartveroverend jongetje. Topacteurs als Kevin Spacey en Helen Hunt. In een film die een simpel maar prachtig concept vertolkt. Een kettingreactie op touw zetten van mensen die “iets goeds” doen voor een ander. Echt iets betekenisvol krijgen van zomaar een vreemde, en dat dan op jouw beurt ook weer doen voor iemand anders, zo zet de ketting zich verder. Het zou zo uit een vervlogen zingevingsboekje kunnen komen met die zweverige ondertoon. Maar de film was jaren geleden een groot succes.

payitforwardHet is gewoon ook iets ongelooflijk fijn, zo’n pay it forward concept. Wat als we af en toe gewoon proberen om zo’n ketting nog eens op te starten? Als “leutigheid” in deze grijze winterdagen. Als opkikker in de stroom van triest wereldnieuws. Om onszelf wakker te houden dat we elke dag in kleine dingen soms echt een verschil kunnen maken voor iemand anders.

Ik zag de oproep voor een pay it forward project deze ochtend op de facebookpagina van een oud-leerkracht van me. 20 jaar later blijft die me nog inspireren 😉 Nee, serieus, ik twijfelde even. Ik hou niet van kettingbrieven. En een stem in mij zei “yeah right, alsof dat het nu gaat doen”. Maar toen moest ik denken aan vorige week. Had ik zonder checken een koffie besteld en bleek ik geen portefeuille bij te hebben. En toen ik vervolgens beschaamd de koffie wou teruggeven, betaalde een onbekende jongen mijn ochtendkoffie. Lang geleden dat ik zo stond te glunderen op het perron.

En dus doe ik mee. En lanceer ik zelf hier ook de oproep. Pay it forward. Laten we gewoon eens wat meer iets klein doen voor een ander. Zomaar. En wanneer het kan, iets groter. Zoals in de film, waarbij Trevor iets op poten wou zetten om de wereld beter te maken. Are you ready to do the world a favour?

 

De 5 eerste personen die me laten weten dat ze mee willen doen krijgen van mij in de loop van de komende maanden nog iets extra. Iets klein fijn, een verrassing 😉 Laat het me hier of op de pitverhalen facebookpagina weten, en je hoort er nog van! Wil je mee helpen om de ketting verder te zetten? Zet dan ook een oproep op je facebookpagina. Wie weet slagen we erin om echt een ketting van kleine, leuke, hartverwarmende “daadjes” op te starten. Even gewoon ons cynisme aan de kant parkeren :-) 

 

Volg Pitcoaching via
Read More

Kleine gelukservaring

Posted by on jan 18, 2015 in Motivatie | 0 comments

Ik heb sinds hij enkele interviews heeft gegeven naar aanleiding van zijn nieuwste boek over “liefde” psychiater Dirk De Wachter “ontdekt”. Zijn kijk op de liefde vind ik interessant, maar meer nog heeft zijn analyse over “geluk” mij even stil doen staan. Hij houdt een pleidooi voor malcontentement, gewoonheid en verbinding. Die drie woorden samen in een zin zou normaal al genoeg zijn voor mij om af te haken. Maar De Wachter had me bij m’n nekvel.

Het gaat over het algemeen niet zo goed met ons. Steeds meer mensen kampen met depressie, één op de tien Vlamingen riskeert een burn-out en maar liefst één op de drie Vlamingen geeft aan zich psychisch niet goed te voelen. Onze welbevindingscijfers staan heel duidelijk in het rood. Onder hoogspanning.

Het grootste probleem zit volgens de systeemtherapeut in onze focus op geluk. “De jacht op geluk is een existentiële vergissing”, zegt hij. “Met geluk als doel in het leven te stellen, begint de miserie juist. Mensen willen vandaag niet alleen non-stop gelukkig zijn, ze willen ook dat die ervaring steeds dieper en intenser wordt.” Die constante jacht op geluk, zorgt er volgens De Wachter paradoxaal genoeg net voor dat het geluk buiten beeld valt.” Wie zich richt op kicks en genot, verliest zijn zin in het leven. De ervaring van geluk, zit hem net in het ervaren van kleine dingen. In het content zijn met de ‘gewonigheid’ van het leven.” (Voila, dit soort melige zinnen maakt dat ik nog eens een foto van een konijn kan posten -een kleine gelukservaring als het ware ;-)) konijn

 

 

 

De échte zin in het leven ligt volgens De Wachter in de verbinding die we met anderen aangaan.

Dat is ook de bottomline van Brené Brown’s boek “de kracht van kwetsbaarheid”: “De capaciteit om met elkaar verbonden te zijn, is waarom we hier zijn: menselijk contact is het enige dat het leven zin geeft en bijgevolg ook het enige waar we geluk uit halen.” Ze heeft er als sociaal onderzoeker 10 jaar lang onderzoek naar gedaan, dus ik meen haar te geloven. Ook omdat ze het zo authentiek en grappig uit kan leggen.

“In een hyperconcurrerende samenleving waarin iedereen op zijn eigen eilandje zijn eigen doelen nastreeft, wordt het leggen van echt menselijk contact moeilijk”, stelt De Wachter nog. Ik zit er zelf wat mee gewrongen als ik dit lees. Want op zich ben ik een grote voorstander van doelen nastreven. Maar ik begrijp wel waar hij naartoe wil verwijzend naar een professionele context waarin collega’s ook concurrenten kunnen zijn. En concurrentie komt al lang niet meer enkel voor in een werkcontext. We vergelijken en meten ons geluk ook af aan hoe anderen het doen op vlak van liefde, reizen, feestjes, facebookstatus.

We hebben allemaal honderden vrienden analoog of digitaal. Maar hebben we daar inderdaad echt “echt” contact mee? Ik overloop even in gedachten mijn praatjes en afspraken van de afgelopen weken en ik kan de echte gesprekken over echte gevoelens of onderwerpen die er echt toe doen op één hand tellen. Ik gebruik fun en luchtige intermezzo’s zelf als middel om snel ergens vanonder te muizen. Toegegeven, mijn hoofd staat er niet altijd naar om Grote Onderwerpen aan te snijden of een diepernstige conversatie te voeren. Maar als ik er zo bij stil sta, en ik blik even terug. Ja, dan mag het wel een beetje meer zijn.

Waarom vinden we het zo moeilijk om echt te vertellen wat er in ons omgaat? Zijn we dat verleerd? Zijn we bang voor reacties, of willen we de ander niet lastig vallen? Zijn echte gesprekken ook de dupe van ons chronisch tijdsgebrek?

Vertel het me eens, de volgende keer dat we elkaar treffen, ik beloof dat ik er niet vanonder muis 😉

blogignoreyou

Volg Pitcoaching via
Read More

Konijnenadviesbureau

Posted by on jan 11, 2015 in Motivatie | 0 comments

Damn, I wish I thought of that!” Hoeveel keer denk ik dat niet. Ook nu weer. Ding is, ik heb eraan gedacht. Veel. Maar nooit echt helemaal serieus. Marilleke Vrancken wel. En nu is zij de eerste, en voorlopig enige, gediplomeerde konijnentrainer en adviseur in België. For real.

IK VIND DAT DE MAX.

Hier-is-een-konijn-met-een-rugzak

Konijnenadviesbureau. Ik vind dat even cool klinken als Merlina. Ik zou mijn zaak zo willen noemen zelfs als ik confituur zou verkopen.

Maar het is dus echt een konijnenadviesbureau. Marilleke is eigenlijk industrieel ingenieur. Maar ze bleek veel liever met haar konijnen bezig te zijn. Ze volgde haar hart, schoolde zich bij, en jumpte. Deed iets wat niemand haar had voorgedaan in België.

Ik heb daar veel bewondering voor.

Ik kan me wel iets voorstellen bij de gesprekken tijdens familiefeesten. “En Marilleke, al een goeie job gevonden nu je afgestudeerd bent als industrieel ingenieur?” “Nee, ik ga me bijscholen tot konijnentrainer.” Stilte.

Buiten de kantjes kleuren. Je hart volgen. Durven anders doen en zijn. Je niet aantrekken wat anderen van je denken of zeggen.

Ik heb daar veel bewondering voor.

Ik was een konijnenfluisteraar in het diepst van mijn gedachten.

Maar vooral ook een broekschijter 😉 rabbitcrap

 

Naughty rabbit? Not a problem! https://www.facebook.com/KonijnenadviesbureauHopster

 

 

Volg Pitcoaching via
Read More

Waar is Matt?

Posted by on jan 1, 2015 in Motivatie | 0 comments

Het filmpje van “Where the hell is Matt” is het briljante resultaat van een simpele ingeving, een onnozel dansje en het lef er iets mee te doen. Word ik altijd heel erg vrolijk van. En geeft me goesting om ook weer on the road te gaan.

 

Volg Pitcoaching via
Read More
Follow

Get the latest posts delivered to your mailbox: