personal branding

De beste versie van mezelf in 10 punten

Posted by on sep 6, 2015 in personal branding | 2 comments

“If I waited for perfection, I would never write a word.” (Margaret Atwood)

K. To schreef als reactie bij een blogpost die ik las “Vergelijk jezelf niet met anderen. Je zal altijd mensen tegenkomen die IETS beter doen dan jezelf. Vergelijk jezelf alleen met de IK die je wil zijn, jouw visie van de beste versie van jezelf, rekening houdend met wat je wilt en niet wil, de beperkingen die je leven heeft en de mensen die je in je leven wil.”

Ik vind K. To heel wijs.

Ik schreef haar woorden op. Omdat “mezelf niet vergelijken met anderen” één van de belangrijkste lessen is die ik de afgelopen jaren moest leren. En een lesje dat ik mezelf af en toe nog eens dien te herhalen. Maar vooral omdat ik haar zinnetje “jouw visie van de beste versie van jezelf” zo aanstekelijk vond. Ik heb mijn visie van de beste versie van mezelf eens in een handig 10 punten plan gegooid. Omdat het nooit kwaad kan die achter de hand te houden. 😉

De beste versie van mezelf:

  1. Vergelijkt zichzelf niet met anderen
  2. Holt zichzelf niet voorbij, maar staat ook niet stil. Kortom, heeft een variabel tempo, waarbij er tijd genomen wordt (om dingen relax te doen), en tijd gegeven wordt (aan mensen en zaken die haar dierbaar zijn) takeanapandgetoverit
  3. Is lief en attent voor anderen, zonder te hoeven pleasen
  4. Denkt niet altijd aan wat anderen van iets vinden, gaat dus haar eigen weg, intuïtief, maar houdt wel rekening met anderen, omdat ze dat belangrijk vindt
  5. Moet niet altijd zoveel van zichzelf, maar toch genoeg om haar uit haar comfortzone te halen en te durven  moeteruit_moederin
  6. Is wakker, aandachtig, met haar gedachten en gevoel daar waar ze is en waarmee ze bezig is
  7. Staat sterk genoeg in haar schoenen, met genoeg zelfvertrouwen en kracht om haar niet uit haar lood te laten slaan; durft dus ook moeilijke zaken benoemen, nee zeggen en hulp vragen wanneer ze het in haar eentje niet trekt
  8. Is energiek, drinkt veel water, eet gezond en beweegt veel (maar weet ook dat er dit soort dagen zijn: answer is wine)
  9. Laat zich inspireren en groeit door positieve, krachtige mensen met pit 😉
  10. Is dankbaar, eert het kleine, sprokkelt geluk samen met haar kompanen hetmooistehebjealgemaakt

PS: wil je meer lezen van K. To? Dat kan hier https://ktoblogt.wordpress.com/

Volg Pitcoaching via
Read More

Durf te vragen

Posted by on apr 11, 2015 in personal branding | 2 comments

#dtv – a small step on social media, a hugh step for… bibi. Mijn God, wat blijft dat moeilijk zeg. Hulp vragen, of gewoon al iemand anders vragen iets (al dan niet klein) voor jou te doen. Ik heb er net een maand opzitten waarin ik geprobeerd heb heel bewust steeds de drempel over te gaan en gewoon te vragen en te blijven doorvragen, daar waar ik voorheen eerst vijf keer zou overwegen of ik het wel zou vragen om het dan vervolgens niet te doen. Dat is geen recent fenomeen. Ik liet mijn bomma bellen naar de bibliotheek om mijn boeken te verlengen – zelfs toen ik 14 was. Niet uit luiheid, maar omdat ik dat ongemakkelijk vond, vragen of mijn boeken verlengd mochten worden. Ik schakel nog steeds mensen in om in mijn naam telefoontjes te doen – als daarin iets aan een ander gevraagd moet worden. En ik reed in mijn leven zonder GPS makkelijk 10 keer rond dezelfde rotonde omdat ik mezelf er niet toe kreeg mijn raampje naar beneden te doen en de weg te vragen.

Ja, zo belachelijk ver ging dat dus. Ondertussen is dat al gigantisch verbeterd. Onvoorstelbaar hoe een mens zijn grenzen verlegd eens je kinderen hebt. Pipi doen in de colruyt? OK, even naar de personeelswc vragen. Kaka in zwembad gedaan? Even de redder vragen kaka te verwijderen. Een veel te lange wachtrij en een voorttikkende klok die bijna crèche sluitingsuur nadert? Even dwingend vragen en de hele rij voorbijsteken om snel af te rekenen. Ik kan je verzekeren dat dat grote overwinningen waren in mijn “hekelaanhulpvragen-bestaan”.

Wat heb ik geleerd na een maand doorvragen?*

1/ Iemand om hulp vragen blijft moeilijk. Maar er zijn gradaties. Iets voor een ander vragen gaat best makkelijk, daar heb ik geen problemen mee. Daardoor heb ik geëxperimenteerd om iets te vragen voor “hem/haar en mij”, ik heb er dus iemand bijgelapt als ik eigenlijk iets vroeg voor mezelf. Ging ook beter. Beetje gesjoemeld dus, maar het was kwestie van gedemarreerd te raken.

2/ Op dagen dat je je fit en energiek voelt, en eigenlijk denkt dat je alles aankan (en dus geen hulp nodig hebt), is het eigenlijk makkelijker om hulp te vragen, dan op momenten dat je je moe, kwetsbaar of alleen voelt. Voor grote dingen die je kan plannen, is het dus beter te anticiperen en hulp te vragen wanneer je je sterk voelt.

3/ Met een lach, een goeiemorgen, een vriendelijk woord raak je al heel ver. Als je een (klein) “noodsituatieke” aan de hand hebt, zijn mensen echt wel meteen bereid te helpen. Zo was ik zonder handtas, en dus zonder geld en zonder GSM, in een betaalparking gereden. Ik heb een wildvreemde dus geld moeten vragen om gewoon weg met mijn auto weer naar huis te kunnen gaan. Het vriendelijke meisje die vroeg of ze me nog wat extra geld moest meegeven “voor moest er nog iets zijn onderweg”, wel, die maakte echt mijn dag :-)

4/ Er is een groot verschil tussen iets klein, praktisch vragen aan onbekenden, en echt hulp in de vorm van uren tijdsbesteding, een gunst, … vragen aan vrienden/familie/collega’s. Dit is denk ik, omdat je weet dat iedereen het druk heeft, tijd tekort en eigen dingen aan zijn of haar hoofd. Die drempel blijft ontzettend hoog. Het ingebouwde “je eigen boontjes doppen” zit er goed in gebakken. Maar ook omgekeerd, bij er even over na te denken, heb ik me voorgenomen om te proberen dit ook weer zelf meer te doen. Even laten weten aan anderen dat ik wel eens met dit of dat kan helpen,… zelf het aanbod doen, dat heb ik de afgelopen jaren misschien ook niet meer zo vaak gedaan. En wat voelt dat zalig, om zo’n aanbod te krijgen. Anderen die initiatief nemen, dingen in handen pakken en iets voor je regelen. Kleine dingen die een groot gevoel geven.

5/ Nee durven zeggen is even belangrijk als hulp durven vragen. Bij beiden is het kwestie van giving and taking. De eeuwige balans die me blijft achtervolgen als uitdaging 😉

In elk geval, durven vragen, en blijven doorvragen vergt zelfvertrouwen. Geloven in je zelf, je eigen kunnen, en de wetenschap dat je iets vraagt in volle respect van anderen hun grenzen en mogelijkheden. Maar dat je opportuniteiten niet uit de weg wil gaan. Dat is wat ik tegen mezelf voortaan zeg als ik weer die ongemakkelijkheid voel bovenkomen en dat stemmetje dat zegt “val anderen daarmee toch niet lastig”.

imagesLZ3ZGMVK

*Opdrachtje dat ik aannam na een oproep door Johan D’Haeseleer, expert in productiviteit en timemanagement (zie www.extratijd.be)

Volg Pitcoaching via
Read More

Brief aan 16jarige Jess

Posted by on feb 7, 2015 in personal branding | 0 comments

Ik weet dat je er nu allerminst oren naar hebt, want je hebt het ontzettend druk met kwaad zijn op de wereld, met de levensbelangrijke vraag of Dylan nu voor Brenda of Kelly gaat kiezen, met tennissen en met het stiekem luisteren naar je CD van Laura Pausini.

Je hebt teveel aan je hoofd met het vervloeken van dat Hamse hol waarin je opgroeit, met het leegkopen van de Witte Uil en het zoeken in de kast naar honingkoeken.

Meer in het algemeen, met het uitzoeken wat je op deze verdomde aardkloot aan moet.

Niet veel Jess. Niet zo heel veel. Laat ik me even nader verklaren.

Het klinkt misschien wat fatalistisch, maar dat is het niet. Het is een weloverwogen en goedbedoeld tipje dat ik je mee wil geven. Omdat het het verstikkende gevoel dat je nu –als zestienjarige- zo overhoop haalt, een beetje zal verlichten. Het hoeft heus allemaal niet ingewikkeld te zijn, of moeilijk te gaan. Er komen jaren aan, waarin alles plots zoveel lichter zal zijn, en losser, en vlotter, en vrolijker, en makkelijker. Echt, dat wil ik je maar zeggen. Dat er een einde komt aan dat wroeten en ploeteren. Of toch zo goed als 😉

Maar goed. Nu zit je er nog volop in. En ook dat is goed. Want je strijdllust, je goesting for life, je drang om uit te breken en je eigen weg te maken, die is allemaal gekiemd in die tienerwroetjaren. Dus ploeter nog even voort. En wentel je gerust nog even verder in je duizenden tegenstrijdige gedachten en gevoelens terwijl je achtereenvolgens Knuffelrock, The Levellers en Tour of Duty grijs draait. Het mag allemaal wat complex en tegenstrijdig zijn. Het mag allemaal een beetje op z’n Jess zijn…

WP_20150207_08_00_55_Pro Jess 16

Omdat ik je graag zie, geef ik je hierbij wat geleerde lessen mee die ik je als 35 jarige snel gun:

Niet alles is zwart-wit, Jess. Ik weet dat je daar nu niet in kan komen. Het is goed of fout. Links of rechts. Steffi Graff of Monica Seles. ’t Is ’t één of ’t ander, en wie niet met mij is, is tegen mij. Of vice versa 😉 Na 87 keer tegen de muur lopen en op avonden met teveel wijn hoogoplopende discussies gevoerd te hebben, kan ik je zeggen: ja, er is een tussenweg. Ja, er is grijs. Je gaat zelfs nog goed worden in compromissen sluiten en in begrip opbrengen voor “de andere kant”. Je gaat hoofdschuddend staan kijken naar een politica die je de roepster zal noemen en denken: met minder roepen ga je meer bereiken. Maar eerst ga je nog die schaamtelijke avond moeten meemaken waarop je Gwendolyn Rutten verwijt een geit te zijn. Jammer, maar ook dat overleef je wel.

Laat snel los wie je denkt te moeten zijn voor anderen. Ik weet dat je heel erg je best doet om door iedereen graag gezien te worden, maar helaas pindakaas, dat is verloren moeite. Gebruik die tijd en energie liever om jezelf echt graag te zien, daar moet je niet zolang mee wachten. Als kind blaakte je van zelfvertrouwen, stal je de show met verhalen vertellen vooraan in de klas. Een haantje de voorste, een leider. En toen kreeg je zoveel figuurlijke klappen en kreeg je voortdurend ingepeperd dat je niet zo druk moest zijn, en je niet zo in de aandacht moest werken, dat alle deurtjes dicht gingen, en toen speelde je wel nog de clown, maar was je diep van binnen erg verdrietig. Misschien moet je maar niet zolang meer met al die opgekropte emoties en woede en verdriet blijven zitten. Waarom zou je niet eens zeggen wat je echt denkt, en voelt, en wilt? Wat jij echt wilt en nodig hebt? Maar ik weet het, het voelt veel veiliger om gewoon alles lekker vol te beginnen plannen met activiteiten en uitstapjes en studeren en … bezig zijn. Alles lekker volplannen en weglopen van wat je het meest nodig hebt. Ja, daar ga je ontzettend goed in worden. Maar kijk, zestienjarige Jess, ik kan je nu zeggen dat er ook nog een andere Jess in jou schuilt. Eentje die wel gemoedsrust heeft, en kan genieten van rustig thuis zijn. Die zelfs een heel klein beetje om zal kunnen gaan met traagheid. Niet teveel, niet overdrijven, maar toch. Die kiest voor quality in plaats van quantity. En jawel, hier komt ie, ik weet dat je me niet gaat geloven. Maar er zit een Jess in je, die ook nee gaat kunnen en durven zeggen. Neen, dat wil ik niet. Neen, dat doe ik nu niet. En die zelfs afleert om daarvoor verantwoording af te leggen.

Wat misschien ook nog meegenomen is, is te weten dat je ook gaat inzien dat er niet maar één goede manier is om iets te doen of te bereiken. Niet iedereen kijkt op dezelfde manier naar de wereld als jij, laat staan dat iedereen de overtuiging deelt dat ie een aandeel heeft in het beter maken van de wereld. Blijf je daar niet te lang ongelukkig over voelen. Doe je ding, en laat de rest het zijne doen. Be the change you want to see in the world. Maar probeer niet om anderen te veranderen. Dat lukt toch niet, en je hebt niet altijd gelijk. Word niet betweterig, of afgunstig. Daar heb je niet echt aanleg voor, maar toch, het zal soms om de hoek loeren. Laat je niet vangen. Er gaan altijd mensen zijn die slimmer, grappiger, gevatter zijn. En die veel meer in het leven bereiken dan jij. Maar, en dit is echt een belangrijke,

Weet je wat? Op je 35ste heb jij al het mooiste gemaakt dat je in je leven zal maken. 2 guitige, vrolijke, hartveroverende, wonderlijke, lieve en pittige meisjes. Een torenhoog cliché, Jess. Maar who cares. Je gaat elke dag wakker worden en lachen bij het zien van hun ondeugende kopjes.

Dat bedoelde ik dus Jess, toen ik mijn brief begon. Je denkt dat je de wereld moet bedwingen. Maar het zijn hoogstens je demonen.

Gun jezelf dus wat tijd. Wees een beetje mild. Laat af en toe los. En print deze gouden raad nu al in je kop: als je teveel gedronken hebt, drink een halve liter water voor je in bed gaat (Oh, en stuur geen sms’en over boa’s). Het gaat je wat koppijn uitsparen. En die zorgen, zet die ook maar uit je kop. Het leven is echt oprecht mooi. Het is maar hoe je ernaar kijkt.

Heel veel liefs,

35 jarige Jess

Volg Pitcoaching via
Read More
Follow

Get the latest posts delivered to your mailbox: