Orlando

Posted by on jun 14, 2016 in Moed | 1 comment

Het is wat bevreemdend wanneer tussen de bergwandeling en zwembeurt met dochter door het nieuws hier in Zwitersland doorsijpelt van de shooting in een gay nachtclub in Orlando. Een haat daad, al dan niet religieus geïnspireerd.

Het is ondertussen al even geleden dat ik zelf nog een stapje zette in de gay nightlife – kleine koters, weet je wel- maar die mensen daar hadden evengoed mijn vrienden kunnen zijn of ik 10 jaar geleden. Niet dat het daarom me meer raakt dan pakweg de Bataclan of de aanslagen in Zaventem, maar toch. Die mensen werden bewust als doelwit gekozen omdat ze anders zijn, holebi, net als ik.

En dat tikkeltje anders zijn, dat draag je toch altijd mee, hoe ‘gelijk’ we ook ondertussen gelukkig mogen en kunnen zijn van de wetgever en menig andere.

Er is al een gigantische weg afgelegd en het lijkt misschien dat ‘onze’ strijd gestreden is, maar als holebi blijf je willens nillens bijna elke dag geconfronteerd worden simpel weg met het feit dat het meestal nog geen vanzelfsprekendheid is dat een koppel evengoed kan bestaan uit twee mannen, twee vrouwen of uit een man en een vrouw.

Administratieve formulieren die niet aangepast zijn, standaard vragen krijgen over echtgenoot, hotelkamers met twee enkele bedden, vragende blikken bij het proberen achterhalen van de gezinssamenstelling,… en dat zijn dan de onschuldige, uiteraard niet slecht bedoelde kleine akkefietjes die je elke dag geruisloos en met de glimlach aanpast.

Anders is het wanneer mensen moedwillig over je echtgenoot blijven praten wanneer je net hebt verduidelijkt dat er een echtgenote in het spel is, of je nog steeds ook bijna twintig jaar na je coming out nog af en toe dronkemanspraat te verduren krijgt van ‘jij hebt gewoon eens een goeie beurt nodig van een echte vent’. Ook dat laat je meestal voor de goeie vrede maar over je heen gaan.

Maar het wordt echt tegen de borst stuitend of kwetsend wanneer er grove of voze dingen gezegd worden die ik link aan mijn kinderen. Ik heb ooit de stommiteit begaan me te verdiepen in reacties op een radio programma dat een mooie uitzending gemaakt had over kinderen van holebi-ouders. Ik heb toen 3 dagen niet kunnen eten.

En zelf zijn er ook wel een paar boertige quotes in mijn geheugen gegrift van zelfs geen onbekende mensen toen ik onlangs aankondigde dat er een derde kindje verwacht wordt in ons gezin.

Dus nee, de strijd is nog lang niet gestreden. De strijd om nog meer harten te veroveren, van zowel allochtone als autochtone gemeenschap, de strijd om het ‘anders’ zijn nog verder te ‘normaliseren’, de strijd tegen vooroordelen, onwetendheid en als we dan toch bezig zijn voor mijn part dan ook tegen de grofheid en lompigheid als het even kan.

Op mij mogen ze schimpen. Zelfs toen ik een pint bier over me heen kreeg van iemand die het niet zo had op vrouwen die van vrouwen houden, voelde ik me maar heel kort van streek. Omdat ik meteen moest denken aan mijn close homo vrienden, die al veel meer en andere dingen meegemaakt hebben, en ik me door hen gesterkt en zelfzeker weet. Maar ook omdat ik het geluk heb gehad over een stel vriendinnen en vrienden te beschikken wiens vriendschap onvoorwaardelijk bleek. Lesbisch of niet, dramaqueen of niet, doordrammer of niet, who cares. Het zijn vooral zij die me in die eerste weken, maanden na mijn coming out en op al die cruciale momenten in mijn leven daarna, hebben doen voelen dat ik perfect ben met al mijn gebreken, net als zij.

Maar van mijn kinderen moeten ze afblijven. Hun grove bek houden. Als ik denk aan mijn kinderen voel ik de verontwaardiging en ook wel kwaadheid boven borrelen voor al die schampere opmerkingen die ik zelf te horen kreeg, maar veel meer nog voor al die feiten van gaybashing en homo haat die jammer genoeg nog veel te veel voor komen, ook bij ons ja. En dan ben ik blij en trots dat er topkerels zijn als Sven die in hun pen kruipen, en op tv nog maar eens gaan uitleggen en duiden dat er meer durf nodig is. Ook in het onderwijs, ook in de islamwereld, ook in de katholieke kerk.

En dan neem ik me zelf weer voor om bij een volgende opmerking niet meer mijn mond te houden, maar die boer met zijn domme opmerking lik op stuk te geven.

Tuurlijk gaan onze dochters vragen krijgen over hun lesbische mama’s. Niet de hele tijd, en niet door iedereen, maar toch. Als ze nieuwe vriendjes maken, op vaderdag, als we inchecken in een hotel. Op tal van formulieren die ook nog niet zullen aangepast zijn wanneer zij groot genoeg zijn om die zelf in te vullen… Tuurlijk kan ik hen niet beloven om vervelende vragen ongedaan te maken. Ik kan hen wel leren dat het allemaal niet zoveel voorstelt. Dat ze ondertussen zelf genoeg ontzettend toffe, warme, fijne homo-mannen kennen om beter te weten, dat we hen hebben laten uitgroeien tot zelfzekere meisjes die zich kunnen wapenen tegen domme, belachelijke opmerkingen.

En ik hoop dat ik ga kunnen zeggen dat ze zich niet teveel zorgen moeten maken. Dat er zoveel verontwaardiging en reacties zijn op voorvallen als Orlando dat er duizenden bondgenoten zijn in onze queeste naar meer love & peace.

Ik hoop het. Ik hoop het.

orlando2

A handwritten note is left following a candlelit vigil in memory of the victims of the gay nightclub mass shooting in Orlando, outside St Georges Hall in Liverpool, northern England, June 13, 2016. REUTERS/Phil Nobe

A handwritten note is left following a candlelit vigil in memory of the victims of the gay nightclub mass shooting in Orlando, outside St Georges Hall in Liverpool, northern England, June 13, 2016. REUTERS/Phil Nobe

Read More

Snaveltjespraat

Posted by on jun 2, 2016 in Inspiratie | 0 comments

“Mama, kijk eens in hoe een klein bolletje ik mij kan maken?” “Mag ik dan, als de baby uit jouw buik is, ook nog eens opnieuw in jouw buik met mijn snaveltje aan jouw snaveltje?”

Ik ben nog nooit zo vertederd geweest door een taalfoutje. Ze is 4, mijn dochter, en hoewel ze navel bedoelt, is haar woordkeuze ook sprekend. Haar snavel staat nooit stil, en ze vindt het alleen maar logisch dat haar snavel gericht is op ons, met honderden vragen, vaststellingen, tegensprekingen, “waarom’s” en “eigenlijk’s”. Er is geen ontkomen aan, dus probeer ik geduldig te luisteren, te antwoorden, mee te gaan in haar kinderlogica en na te denken over kwesties als ‘waarom wordt een regenworm niet nat vanbinnen?’ en moeilijkere items als ‘als die baby in jouw buik zit, hoe is die daar dan in geraakt?’.

Ik ben vertederd door de verspreking, maar ook gewoon ontroerd door de manier waarop kinderen nog praten. Snaveltjespraat.

Wat een schril contrast met hoe er in de ‘grote mensen wereld’ gepraat wordt. Door elkaar, liefst nog tegen elkaar. Luid, overtreffende trap, schelden, polariseren. Hard, bikkelhard.

Politici blijven ook wel uitspraken doen waarvan je achterover valt, de boom en het kappen bijvoorbeeld, en dan ben ik blij dat er veel verontwaardiging is, en kijk ik ook altijd uit naar goeie ouwe Lectrr:

bosklassen  bosbeleid

En in het oog van de storm, en van kritiek, zijn ook de vele vakbondsacties. Ik heb al vaker de ondankbare taak op me genomen om de vakbond te verdedigen, of tenminste de waarden die ze oogt te verdedigen of belangen die ze oogt voorop te stellen. Het is niet alleen ontzettend ondankbaar, ook vaak onmogelijk. Mensen zitten immers vast in eigen overtuigingen, loopgraven, en er is nog weinig bereidheid om echt naar elkaar te luisteren, overeenstemming te vinden. Zo ook bij wat heethoofden binnen de vakbonden, waar roepen en schelden en polariseren ook al blijkbaar de ordewoorden zijn. Zij maken wat een groeiend draagvlak werd voor meer sociaal protest tegen een Thatcheriaanse regering, kapot, zoals extreme meningen en daden altijd veel kapot maken. En ik word daar niet alleen heel ontgoocheld, maar ook steeds meer ongerust over. vakbondslogica

Want mensen haken af, verliezen alle interesse en hoop in politiek én maatschappelijk middenveld. Waar is dat wervend, positief, innovatief verhaal dat verbindt, mensen samen brengt, oplossingen voorstelt en ons mee vooruit neemt? Hallo Beweging.net? Sinds jullie naamslancering nooit meer iets van jullie gehoord. Hart boven hard? Prachtig, hartverwarmend, maar slagen we erin om ook mensen die niet meteen gelinkt zijn aan één of andere socio-culturele organisatie, mee te krijgen in dit verhaal? Weet het niet, kan het alleen maar hopen. Net zoals ik hoop dat die vele collega’s binnen die vakbonden en andere organisaties die wél voor een positief alternatief gaan, hun stem sterker mag gaan klinken dan de roepers. Dat hun, ons, mijn, jouw verhaal gehoord, gedeeld, beklonken wordt.

We hebben verhalen nodig. Positieve, krachtige verhalen-vertellers. Die verwonderen, en weer doen geloven. Die ontroeren en ons in beweging brengen. En die vind ik steeds meer online. Bij blogstukjes als deze, of dit, of dat.

En bij de snaveltjes van die dochter(s) van mij.

IMG_20160512_095048660 (Medium)

Read More

Jij zegt het, Connie.

Posted by on mei 16, 2016 in Inspiratie | 1 comment

Connie Palmen wint met ‘Jij zegt het’ de Libris prijs. Ik heb zitten juichen alsof ik zelf een prijs gewonnen had. Heel, heel ergens voelt dat ook zo. Want Connie, die is ‘van mij’.

Het verhaal van Connie en ik, begon zo’n 20 jaar geleden. Ik was 17 en las voor het eerst ‘De Vriendschap’. BAM. Ik las het boek nog tientallen keren in alle jaren daarna, het werd mijn bijbel.

Een simpel paragraafje als dit bijvoorbeeld: “We zijn elkaars lot, zegt Ara. Je bent een verkozen lot, zeg ik. De enige personen die een lot zijn, dat is familie. Alle andere mensen met wie je je buiten de bloedverwanten die je hebt in je leven verbindt, zijn geen lot, maar een keuze.”- staat als een marker in mijn levensvisie. Kiezen voor mensen, maken van echt contact.

Connie werd een rode draad in mijn leven. Ik las I.M toen ik nog niet kon vatten hoe verscheurend een liefde, en een definitief afscheid kon zijn. Toen ik zelf afscheid nam van mijn eerste lange relatie, gaf m’n toenmalige kersverse ex me Palmen’s boek ‘Geheel de Uwe’ cadeau. Groots van haar toen wel, dat klein cadeau. Toevallig (echt waar), hielden Connie en ik er jarenlang hetzelfde kapsel op na. Een beetje wild, alle kanten opstekend. Als ik door een werkelijke of ingebeelde mokerslag even ‘plat’ was, kreeg ik van mijn BFF’s de instructie ‘zet uw haar Connie Palmen’. En toen ik weer eens aan het doordrammen was of dramaqueen gewijs bij diezelfde BFF’s ging uithuilen, susten ze me met ‘Ponnie Calm’ nu. Om maar te zeggen, Connie werd er nogal eens bijgesleurd. :-)

‘Echt contact is niet de bedoeling’ was een volgende voltreffer. Die verhalenbundel plakte ik vol post-it’s en ik schreef talloze paragrafen over in schriftjes en brieven.

“Ik hou van haring, maar hij mag niet te koud zijn en niet te warm. Op sommige dagen hou ik helemaal niet van haring, ook al is hij niet te koud en niet te warm en dan weet ik niet waarom op die dag de haring me tegenstaat. Dit heb ik met meerdere dingen waarvan ik hou. Om onverklaarbare redenen hou ik er soms niet van. Ik hou veel te veel van wat slecht is. Ik hou van veel drinken, veel roken, van hard autorijden en soms vind ik het heerlijk om mij te laten vallen voordat ik over mijn schouder gekeken heb om te zien of er iemand staat die mij op zal vangen. Maar ik hou niet van dronkenschap, kanker, ongelukken met dodelijke afloop of van alweer een gat in mijn hoofd, dat niet. Ik hou er werkelijk zeer veel van om veel van iemand te houden en ik houd ook van de verschillen tussen die liefdes en om erover na te denken hoe het zit met die liefde voor net die ene, voor een stel anderen, voor familie, vrienden, voor voorbijgangers en blijvers, voor eten en drinken, voor kennis en voor het schrijven en voor het raadsel waarom ik soms niet hou van alles waarvan ik hou.” (Uit ‘als een weke krijger’)

“Zonder jou ben ik minder waard”, een iconisch zinnetje uit ‘De Vriendschap’, integreerde ik als slot in een uit de hand gelopen brief (het werd een boek) aan mijn oudste dochter.

“Liefste Luka, bij jou klop ik met mezelf. Er is geen blik die ik beter verdraag dan de jouwe en die heeft mij gelukkig gemaakt. Het is prettig en geruststellend als je naar me kijkt en ik het idee heb dat je vol bent van kennis, over mij…. Zonder jou ben ik minder waard.”

Het leven is niet mild geweest voor Connie. Ze verloor ook haar tweede echtgenoot, Hans Van Mierlo. Daarover schreef ze het verstilde ‘logboek van een onbarmhartig jaar’. Ik zou dat boek nu anders lezen, nu ik zelf weet hoe het voelt als je iemand erg dierbaar verliest en dat soms een beetje aanvoelt als een geamputeerd lichaamsdeel, maar dat durf ik (nog) niet. Dat boek net nu lezen.

Ik weet niet of we vriendinnen zouden zijn. Of ik haar echt zou ‘mogen’. ‘Echt contact is niet de bedoeling’ is een titel die haar –denk ik- op het lijf geschreven is, en daar zou ik wat op afknappen. But then again. Wat zeg je ook tegen je allergrootste schrijfheld? Ook alleen maar een titel.

‘Jij zegt het’, Connie. Jij zegt het.

conniepalmen www.conniepalmen.nl

 

 

Read More

Die politici van ons

Posted by on apr 28, 2016 in Geen categorie | 0 comments

Het goede nieuws is dat ik me terug erger. Aan sommige politieke uitspraken of aan non-beleid zoals dit. Wat ik er goed aan vind, is dat ik me terug betrokken voel, aangesproken. Mijn leefwereld is terug wat aan het vergroten, er sijpelen weer andere dingen in door die niet alleen meer te maken hebben met de grote K-ziekte, met de capriolen van 2 mini’s of andere familiale aangelegenheden.

Het slechte nieuws is dat ik me terug erger. Verontwaardigd zijn zet je wel in beweging, doet je een zinvolle petitie als deze tekenen (teken je mee?), of je aansluiten bij een organisatie of zaak waarvan je denkt dat die wel oprecht de zaken eerlijker, duurzamer of beter wil maken.

Maar veel beter ga je je daardoor niet voelen. Want het is wel massaal, al die major issues die als een vervelende mug elke dag aan je geweten blijven zeuren.

Klimaat, vluchtelingen, gezinnen met kinderen die in dit hondsweer op straat moeten slapen. En hoog opgeleide, goed betaalde verkozen politici die beleid zouden kunnen voeren om onze maatschappij duurzamer en beter te maken, maar alleen maar het tegenovergestelde lijken te doen.

Soms maakt me dat heel erg moedeloos. Ik werk binnen de sector van ontwikkelingssamenwerking. Dus qua major issues die aangepakt of opgelost zouden moeten worden, ben ik wel wat gewoon. Ik heb gaandeweg geleerd om niet meer telkens naar het globale plaatje te kijken. Als je de hoop koestert dat alles op een dag beter zal zijn, blijf je in het kamp zitten waar de klappen vallen. Waar er weinig hoop en leute is. Door mijn focus te verkleinen, in mijn geval Cambodja – kledingsector – kledingbedrijven aanzetten duurzamer te produceren-, zie ik makkelijker hier en daar wel eens een positieve wending, een stap vooruit.

En in plaats van mij te ergeren aan in mijn ogen korte termijn en soms hardvochtig regeringsbeleid, kan ik als ik wil ook hier weer mijn focus verleggen. Want we zijn echt wel met velen. Die tussen werk en soep en de patatten en zorgen dat er ook wel wat leute is, op één of andere manier iets proberen doen. Als leerkracht, pleegouder, bio-koper, pendelaar, vrijwilliger, EVA-promoter of whatever.  Het is alleen zo verdomd erg dat al die inzet en goeie bedoelingen niet exponentieel vergroot en versterkt worden door een beleid dat de bakens uittekent voor een samenleving met minder grote zorgen waarin straks onze mini’s maxi’s zullen zijn.

poltiek

Read More

Dansen in de regen

Posted by on apr 19, 2016 in Geen categorie | 0 comments

Ik heb in mijn schriftje geschreven gelijk zot. Ik heb gebabbeld met mensen die opgeleid zijn om met mensen met verdriet te babbelen. Ik heb gestaard, geweend, foto’s bekeken, nogmaals bekeken, gezucht, gelachen, verteld, geluisterd, geslapen, verdwenen onder een deken en gezwegen toen er plots ook geen woorden meer waren. Dat allemaal in de tijdsspanne tussen mijn laatste blogpost en nu. Iets op de blog zetten voelde niet juist aan. En iets schrijven dat mogelijks gelezen werd door anderen, dat lukte niet.

Deze ochtend zei ik tegen mezelf: ik stap eens uit mijn cocon.

Dat had ik letterlijk al zaterdag gedaan, door voor het eerst in leek wel eeuwen, terug eens te gaan tennissen. Ik werd van het plein gemept, en stijf was een grotesk understatement voor de dagen nadien, maar wat genoot ik van dat anderhalf uur verdwijnen in een focus van bal-net-lopen-zweten-vloeken-genieten. Geen hoofd, geen woorden, geen gat in m’n hart. Enkel dat gele balletje (dat net iets teveel als een baseball drie dorpen verder zoefde, maar soit) en ik. Hardlopen

Gek hoe een sociaal dier als ik toch vooral graag in “een pijp” kruipt wanneer er veel emoties zijn. Die zal ik de komende maanden en jaren wel nog geregeld opzoeken, maar gisteren herinnerde een wijze vrouw me aan deze mooie quote: “Life isn’t about waiting for the storm to pass, it’s about learning how to dance in the rain.”

(Ik plak die natuurlijk weer in m’n keukenkast) :-)

Ik moest bij die quote denken aan deze videoclip, en dat bracht me via een trip down to memory lane bij mijn fantastische vriendinnetjes van het middelbaar, onze honderd dagen, en hoe we ondertussen na het moeten al tienduizend dagen zijn, nog steeds even verknocht zijn aan elkaar, en soit, ik werd daar instant vrolijk van. Ik voelde dus weer vrolijkheid, en ik stond ervan verbaasd dat dat me zo opviel. Rouw is een sluimerend roofdier dat je stiekem bekruipt en dingen wegneemt zonder dat je er oog in hebt.

Naast weer gaan tennissen, staan ook deze dingen op mijn verlanglijstje voor de komende weken: die BBQ vanonder het stof halen bij de eerste zonnepiek, de efteling, lunchen met vrienden, brunchen met vrienden, blueberry pancakes maken (voor de jarige dit weekend), een reisje boeken, mijn lief vriendelijk commanderen dat ze het kippenhok moet renoveren (ieder zijn specialiteiten) voor nieuwe kippen en eens gaan shoppen met de mutti (dat is eigenlijk ook een lange lunch, maar ik kan het hier niet altijd over eten hebben). En verder wil ik iets doen aan de schoenen-fetisj van mijn vierjarige dochter. En meer bepaald haar obsessie met hakken. En het feit dat ik ze niet draag. Nu ik toch leer dansen in de regen… zou ik ze hiermee kunnen paaien? zwemvliezen-met-hak 

Read More

Stil, stil

Posted by on mrt 1, 2016 in Inspiratie, Moed | 4 comments

“Hier, lees dit boek maar” zei ze schijnbaar achteloos terwijl ze me ‘Dit lichaam van mij’ van Kristian Gidlund over de keukentafel heen in mijn handen stopte.

In ons leven samen is er sinds enkele weken echter weinig schijn, en nog minder achteloosheid. Er zijn periodes in iemands leven dat emoties zo uitvergroot zijn dat kleine gebaren en kleine woorden groots zijn. Troost. Comfort. Verbondenheid.

Maar ik kan het voorlopig niet. Een boek lezen over een strijd tegen kanker. Waarvan de afloop zich in je hoofd nestelt, net zoals kanker as such dat doet. Van bij het wakker worden, tot bij het slapengaan. En daar tussendoor.

Dat boek dus. Dat zij fenomenaal vindt. En haar misschien wel helpen gaat. “Lees gewoon al deze paragraaf eens : hoe mooi, en waar”.

“Misschien krijgen we slechts de tijd die ons op aarde is toebedeeld. Daarom zie ik het nu nog scherper: werk niet teveel. Laat je gevoelens niet in je borst blijven. Praat. Maak nooit ruzie over geld. Durf nee te zeggen. Durf ja te zeggen. Het paradijs kan een plek op aarde zijn. Het avontuur wacht, als jullie maar willen.”

Ik lees de paragraaf die ze aangestreept heeft nog een keer. En nog een keer. En denk aan die goeie vriendin die ik deze ochtend grieperig aan telefoon hoorde, toch aan het werk. Want de vluchtelingencrisis waar zij voor druppels op een hete plaat zorgt, raast onverwijld door. “Zorg je wel goed voor jezelf?, vraag ik” Ze lacht. “Ik heb vanmiddag een sollicitatiegesprek”, zegt ze. Dus er komt binnen x aantal maanden iemand mee voor extra druppels op de hete plaat zorgen. “Mmmmm”, mijmeren we even voor we elkaar een goeie dag toewensen.

“Werk niet teveel”, lees ik. En ik denk ook aan de collega’s die in de sector van ontwikkelingssamenwerking werken, al dweilend met de kraan open, terwijl heel binnenkort de regering met een hakbijl ook daar veel verzette bergen ongedaan zal maken.

Maar het meest denk ik aan ons. Aan ons praten, die afgelopen weken, maanden. Dat doen we niet slecht. Aan dat nee durven zeggen, waaraan gewerkt is. Aan dat ja durven zeggen.

Aan het paradijs dat schijnbaar achteloos samen aan een keukentafel kan zijn.

Ons avontuur.

WP_20151107_17_13_17_Pro (Zicht vanuit ons keukenraam.)

 

Read More

Het wordt beter (of niet)

Posted by on feb 17, 2016 in Geen categorie, Moed | 0 comments

Soms zijn er periodes dat alles een beetje aan het wankelen gaat. In je hoofd tenminste. Zekerheden worden onzeker, overtuigingen worden twijfels en muizenissen worden doembeelden. Positieve mindset? Weg. Zelfvertrouwen? Niet te bespeuren.

Dat is bevangend, en ook wel beangstigend. Weet ik uit eigen (recente) ervaring. Ik werd bang dat ik mezelf niet meer bij elkaar gepakt zou krijgen, en de dingen weer wat op een rijtje.

Geef het wat tijd, zei een wijze vrouw uit Kastel. Zet je zelf niet zo onder druk, zei het lief. En de vriendinnen zorgden voor het terug herinneren van eerder opgedane lifewisdom. Genre Grey’s Anatomy quotes :-)

Om wat ruimte in mijn ontploffend hoofd en hart te krijgen, begon ik terug oldskool in een schriftje te schrijven. Tussendoor kriebelde ik ook wat op post-it’s, en kleefde die als reminder aan mijn keuken- en badkamerkastjes. (Weliswaar aan de binnenkant om het Bonder Zonder Naam gehalte van mijn keuken niet te hoog te maken) Ik babbelde vaak met de wijze vrouw uit Kastel, las boeken, en ging langs bij een therapeut.

En volgens de aard van het beestje, begon ik dingen op te lijsten, die ik beter wil onthouden of nog liever: beter wil doen.

Dit zijn mijn keukenkast wijsheden anno februari 2016: (Mijn 12 Geboden)

  • Wees jezelf (en wees eerlijk tegenover jezelf)
  • Gedraag je zoals je je wil voelen (energiek en positief)
  • Laat het plan- en dwangmatige los (laat het los, Jess :-))
  • Doe wat er moet gebeuren (en doe het lastige eerst)
  • Praat tegen jezelf zoals je tegen je loved ones praat (en koester zo een beetje je zelfvertrouwen)
  • Geniet van het nu, het proces; haast je niet, geef en neem tijd (geduld, remember)
  • Wees luchthartig – have fun
  • Wees dankbaar, koester en beleef momenten van klein geluk (som ze op)
  • Aanvaard wat is en wat je niet kan veranderen (laat ook verdriet toe)
  • Vergelijk je niet met anderen, leer van anderen (groei en zet door)
  • Vraag hulp wanneer je vastzit, verder wil, nood hebt aan iets
  • Ga om met je angsten

En hoe meer post-it’s ik verzamelde, hoe beter het werd. Of niet (leerde ik via een post-it) 😉

itgetsbetter

Read More
Follow

Get the latest posts delivered to your mailbox: