Kleine gelukservaring

Ik heb sinds hij enkele interviews heeft gegeven naar aanleiding van zijn nieuwste boek over “liefde” psychiater Dirk De Wachter “ontdekt”. Zijn kijk op de liefde vind ik interessant, maar meer nog heeft zijn analyse over “geluk” mij even stil doen staan. Hij houdt een pleidooi voor malcontentement, gewoonheid en verbinding. Die drie woorden samen in een zin zou normaal al genoeg zijn voor mij om af te haken. Maar De Wachter had me bij m’n nekvel.

Het gaat over het algemeen niet zo goed met ons. Steeds meer mensen kampen met depressie, één op de tien Vlamingen riskeert een burn-out en maar liefst één op de drie Vlamingen geeft aan zich psychisch niet goed te voelen. Onze welbevindingscijfers staan heel duidelijk in het rood. Onder hoogspanning.

Het grootste probleem zit volgens de systeemtherapeut in onze focus op geluk. “De jacht op geluk is een existentiële vergissing”, zegt hij. “Met geluk als doel in het leven te stellen, begint de miserie juist. Mensen willen vandaag niet alleen non-stop gelukkig zijn, ze willen ook dat die ervaring steeds dieper en intenser wordt.” Die constante jacht op geluk, zorgt er volgens De Wachter paradoxaal genoeg net voor dat het geluk buiten beeld valt.” Wie zich richt op kicks en genot, verliest zijn zin in het leven. De ervaring van geluk, zit hem net in het ervaren van kleine dingen. In het content zijn met de ‘gewonigheid’ van het leven.” (Voila, dit soort melige zinnen maakt dat ik nog eens een foto van een konijn kan posten -een kleine gelukservaring als het ware ;-)) konijn

 

 

 

De échte zin in het leven ligt volgens De Wachter in de verbinding die we met anderen aangaan.

Dat is ook de bottomline van Brené Brown’s boek “de kracht van kwetsbaarheid”: “De capaciteit om met elkaar verbonden te zijn, is waarom we hier zijn: menselijk contact is het enige dat het leven zin geeft en bijgevolg ook het enige waar we geluk uit halen.” Ze heeft er als sociaal onderzoeker 10 jaar lang onderzoek naar gedaan, dus ik meen haar te geloven. Ook omdat ze het zo authentiek en grappig uit kan leggen.

“In een hyperconcurrerende samenleving waarin iedereen op zijn eigen eilandje zijn eigen doelen nastreeft, wordt het leggen van echt menselijk contact moeilijk”, stelt De Wachter nog. Ik zit er zelf wat mee gewrongen als ik dit lees. Want op zich ben ik een grote voorstander van doelen nastreven. Maar ik begrijp wel waar hij naartoe wil verwijzend naar een professionele context waarin collega’s ook concurrenten kunnen zijn. En concurrentie komt al lang niet meer enkel voor in een werkcontext. We vergelijken en meten ons geluk ook af aan hoe anderen het doen op vlak van liefde, reizen, feestjes, facebookstatus.

We hebben allemaal honderden vrienden analoog of digitaal. Maar hebben we daar inderdaad echt “echt” contact mee? Ik overloop even in gedachten mijn praatjes en afspraken van de afgelopen weken en ik kan de echte gesprekken over echte gevoelens of onderwerpen die er echt toe doen op één hand tellen. Ik gebruik fun en luchtige intermezzo’s zelf als middel om snel ergens vanonder te muizen. Toegegeven, mijn hoofd staat er niet altijd naar om Grote Onderwerpen aan te snijden of een diepernstige conversatie te voeren. Maar als ik er zo bij stil sta, en ik blik even terug. Ja, dan mag het wel een beetje meer zijn.

Waarom vinden we het zo moeilijk om echt te vertellen wat er in ons omgaat? Zijn we dat verleerd? Zijn we bang voor reacties, of willen we de ander niet lastig vallen? Zijn echte gesprekken ook de dupe van ons chronisch tijdsgebrek?

Vertel het me eens, de volgende keer dat we elkaar treffen, ik beloof dat ik er niet vanonder muis 😉

blogignoreyou

Goede voornemens

 

voornemens

Het jaar ook begonnen met goede voornemens? Of is dat niet aan jou besteed omdat je weet dat die tegen Valentijnsdag al als sneeuw voor de zon verdwenen zijn? Ik hou er wel van. Van het vooruitzicht van een heel nieuw jaar aan mogelijkheden om nieuwe dingen te doen, anders te doen, meer of minder te doen. Ik had het in een vorig stukje al over “sterren” vastleggen voor een nieuw jaar. Da’s eigenlijk een jeanettenterm voor voornemens 😉

Leuk dus om te lezen dat voornemens, en dus eigenlijk jezelf doelen stellen, een ijkpunt lijkt te zijn bij gelukkige mensen. Allez juister, niet de doelen stellen op zich, maar het realiseren ervan. Klinkt heel aannemelijk. De vrouwenbladen staan er allicht vol van in deze eerste maand van het jaar. Maar ik vond het wel boeiend te lezen wat de wetenschappelijk onderzochte beste manier is om gemaakte voornemens, alias mijn sterren, waar te maken.

Doelstellingen zetten, en die ook halen, is door de universiteit van Stanford wetenschappelijk onderzocht. Wat is er nu precies nodig om echt persoonlijke doelen te verwezenlijken? Psychologe Kelly McGonical heeft het toegelicht in een TedTalk.

Een eerste to do punt dat ze meegeeft, is meteen een leuke, namelijk oplijsten wat de 5 belangrijkste dingen in je leven zijn. Vervolgens vraag je je best even af of jouw tijdsbesteding en jouw verplichtingen in lijn met deze 5 zaken staan. Als je even je voorbije maanden evalueert, heb je al snel zicht of die in lijn liggen met je top 5. Als dat niet het geval is, wil je je misschien hier wel een doel rond stellen. Tijd maken voor de belangrijke zaken in het leven…

Leren nee zeggen kan ook al helpen, dat levert soms ook wat tijd op. Vond (en vind) ik zelf een heel lastige, want het zadelt je soms met een kanjer van een schuldgevoel op (da’s een blogstukje op zich waard ;-)), maar ik doe het wel steeds vaker en het levert echt wel op.

Dit zijn de 4 must’s die uit McGonical haar onderzoek naar boven komen:

Kies ten eerste een doelstelling die je echt nauw aan het hart ligt. Zorg dat je je doelstelling specifiek genoeg maakt. Daarom kan het helpen om bij je eerste gedachte steeds verder te graven naar het waarom dat er achter steekt. “Ik wil stoppen met roken” Waarom? “Ik wil een goede gezondheid”. Waarom? “Ik wil lang genoeg leven om mijn kleinkinderen te zien opgroeien.” Als je op die vraag nog eens het waarom antwoord geeft, heb je een motivatie die sterk genoeg is om je doel te ondersteunen.

Een tweede voorwaarde is dat je focust op het proces, niet op het resultaat. Het is verleidelijk om enkel te denken aan het magische eindpunt waarop je je doel bereikt hebt en het allemaal beter zal zijn, maar feit is dat niemand echt controle heeft op hoe iets loopt, en we een resultaat hoe erg we het ook willen, niet kunnen afdwingen. We moeten het zelf bereiken, één stap per keer.

onestepatatime(Als ik haar dat zo enkele keren hoor herhalen “one step at a time”, moet ik aan mezelf denken enkele jaren terug, toen ik dit zinnetje non-stop opdreunde bij de 20km van Brussel, al van bij kilometer 8 ofzo…op zo’n momenten duurt dat toch bitter lang, die one step at a time. Maar het klopt wel, je haalt die eindmeet wel, ook al hebben ondertussen duizenden mensen je ingehaald…)

Het beste dat je kan doen is je elke dag afvragen wat vandaag de kleinste bijdrage is die je kan doen dat je verder op weg helpt naar jouw doel. Als je elke dag consequent kleine dingen anders doet, zal dat uiteindelijk leiden tot het gewijzigde gedrag dat je voor ogen had. Al kan het een andere vorm krijgen dan je aanvankelijk gedacht had. (Ha, dat vind ik precies zo’n psychologen addertje onder het gras die “andere vorm”, maar ik onthou “consequent kleine dingen doen” en vind dit precies wel een goeie quote om aan m’n baas te geven ;-))

Heel belangrijk is hoe je je doel verwoordt. Hierbij is het cruciaal dat je benoemt wat je anders of nieuw in je leven wil, en niet wat je wil vermijden, of waar je mee wil stoppen. En tenslotte moet je voorbereid zijn op falen. Maar dat niet als een ramp te zien. Ik herhaal even voor mezelf: DAT NIET ALS EEN RAMP TE ZIEN. nietalsrampzien

Hervallen of een weekje overslaan, het hoort er gewoon bij. Weest niet te streng voor jezelf, zie het niet als het einde van je voornemen, maar als een kans om het volgende keer wel weer goed te doen. Best van al plan je “hervallen” in, en ook wat je daar dan vervolgs aan gaat doen. Leuk, vanaf nu zet ik dus op m’n wekelijkse To Do lijstje ook af en toe eens “deze week herval ik eens” 🙂

Onze hersenen werken blijkbaar het best bij voorziene omstandigheden. “Ok, als ik dit eens voorheb, dan zal ik daarna…” helpt om in je voornemensproces te blijven, en niet de boel meteen op te doeken bij je eerste knieval. En wanneer het echt lastig wordt, en de hindernissen te groot lijken te worden, herinner jezelf dan aan het waarom van het doel dat je je stelde. En zo eindigt mijn stukje toch nog een beetje als zou het in de Libelle staan ;-).

 

Wie er trouwens niet genoeg van kan krijgen, een grote aanrader is de gids tot het waarmaken van je nieuwjaarsvoornemens van Chris Bailey, een productiviteitsexpert.

“That (wo)man on that mountain didn’t just fall there.” woman_sitting_on_mountain_top

 

Konijnenadviesbureau

Damn, I wish I thought of that!” Hoeveel keer denk ik dat niet. Ook nu weer. Ding is, ik heb eraan gedacht. Veel. Maar nooit echt helemaal serieus. Marilleke Vrancken wel. En nu is zij de eerste, en voorlopig enige, gediplomeerde konijnentrainer en adviseur in België. For real.

IK VIND DAT DE MAX.

Hier-is-een-konijn-met-een-rugzak

Konijnenadviesbureau. Ik vind dat even cool klinken als Merlina. Ik zou mijn zaak zo willen noemen zelfs als ik confituur zou verkopen.

Maar het is dus echt een konijnenadviesbureau. Marilleke is eigenlijk industrieel ingenieur. Maar ze bleek veel liever met haar konijnen bezig te zijn. Ze volgde haar hart, schoolde zich bij, en jumpte. Deed iets wat niemand haar had voorgedaan in België.

Ik heb daar veel bewondering voor.

Ik kan me wel iets voorstellen bij de gesprekken tijdens familiefeesten. “En Marilleke, al een goeie job gevonden nu je afgestudeerd bent als industrieel ingenieur?” “Nee, ik ga me bijscholen tot konijnentrainer.” Stilte.

Buiten de kantjes kleuren. Je hart volgen. Durven anders doen en zijn. Je niet aantrekken wat anderen van je denken of zeggen.

Ik heb daar veel bewondering voor.

Ik was een konijnenfluisteraar in het diepst van mijn gedachten.

Maar vooral ook een broekschijter 😉 rabbitcrap

 

Naughty rabbit? Not a problem! https://www.facebook.com/KonijnenadviesbureauHopster

 

 

Charlie

Ik heb het me afgevraagd. Hoe lang het zou duren voor ik er tegen zou botsen. Tegen de spiegel die deze blog op één of andere manier zou kunnen zijn. Een blog waarop stukjes verzameld worden over “moed”. En dan beseffen dat je het vaak zelf niet genoeg hebt.

Vandaag dus. Kwam die eerste confrontatie. Ik wou eigenlijk niets schrijven over Charlie Hebdo. Over die gruwel van Parijs. Omdat de échte woordenmensen, journalisten, analisten, columnisten, artiesten dat 1000 keer beter kunnen. Omdat er zoveel juiste woorden al in honderden kranten wereldwijd zijn neergepend. Omdat er juist geen juiste woorden zijn.

Maar dat was niet de echte reden. Ik wou het gevoel niet toelaten. Ik wil niet naar de beelden kijken, de gruwel zien, de schoten horen, de angst voelen opkruipen in m’n keel. Ik wil al die meningen vol afschuw niet lezen. Ik wil me afsluiten. Doen alsof ook dit niet gebeurd is. Want het voelt zo verdomme akelig als ik aan Charlie Hebdo denk terwijl ik mijn twee kleine meisjes een toren zie bouwen met hun blokkendoos.

Maar Lief spreekt over mooie uitingen van emoties, over tal van cartoons die gedeeld worden op sociale media. Zij zegt stellig “ik ben ook Charlie” en wijzigt haar facebookcoverfoto. En stilaan laat ik het toch toe, om naar de verontwaardiging te kijken, de gedeelde emoties te zien op mijn facebook nieuwspagina.

jesuisCharlie

Wow. Al die beelden van die pennen in de lucht. Van die bordjes “Je suis Charlie”. Van die snoeiharde minuten stilte. Van die duizenden en duizenden mensen. Mooi en toch ook zo pijnlijk dat er dergelijke drama’s moeten gebeuren om zo’n verbondenheid te zien. En een heel klein stemmetje vraagt zich af waarom dit soort verontwaardiging, dit soort massale mondiale afkeer niet ook kan voor bijvoorbeeld de 46 vakbondsleiders die vorig jaar in Guatemala in koelen bloede vermoord werden. Dat lees je goed. 46. Ook zij vochten voor een ideaal, voor vrijheid van vereniging, voor een betere democratie. Toen er enkele weken geleden 146 kinderen en leerkrachten in Pakistan in een school afgeslacht werden, hebben wereldleiders dit ook veroordeeld.

charlie2Maar de verenigde krachten van “zij krijgen ons niet klein”, van “wij zullen doorgaan”, dat is nu met Parijs, met deze 12 cartoonisten en journalisten toch ongezien. Dat vind ik ongelooflijk mooi en krachtig. Ik wou alleen dat dit gevoel ook kon voor plaatsen en mensen die verder af van ons staan dan the city next door.

Ik had de moed dus niet om het gevoel toe te laten. Maar ben blij dat ik het dan toch heb gedaan. Niet de gruwel, niet de afschuw. Wel wat zich ontspon tussen mensen die verenigd in hun gevoel een pen in de lucht hielden. Je suis Charlie. Vandaag en morgen, en als het moet en kan liefst langer.

Ik stop de mini’s vanavond nog een keer extra in. Dons, een fort van dons.

Ik ga (meer) roeien

rozsavage

Dit is Roz Savage, de eerste vrouw die in haar eentje drie oceanen bevaren heeft. Met een roeiboot.

Ik ben geïntrigeerd door haar verhaal. Lees het zelf even hier, in het Engels leest het nog zo aanstekelijk. In het kort komt het hier op neer: Roz was 33 en had het helemaal gemaakt: topfunctie, met dito salaris, toploft, top sportkar. Maar ergens knaagde het. Het gevoel niet “echt” te leven. Ze maakte 2 doodsbrieven. Eén die realistisch weergaf wat ze al in het leven gerealiseerd had. En één waarin ze zich volledig liet gaan en haar wildste dromen neerschreef als realisaties.

“What really brought it home to me was that I wasn’t on the right path was when I wrote two versions of my own obituary. I imagined I was at the end of my life, looking back. The first version was the one that I wanted and the second one was where I was headed for. I wanted a life of meaning and adventure and personal challenge, but what I was headed for was a life of quiet desperation. Secure, but being stifled by that security.”

Ze nam ontslag, verkocht huis en kar en besloot om de drie oceanen te gaan bevaren. Met een roeiboot dus.

Nee, ik overweeg niet om het haar na te doen.

Ik haat roeien.

En ik ben bang van oceanen.

Maar wat een verhaal.

Wat een moed. Wat een topwijf.

Wat ik wel wil doen is meer van de levenslessen die Roz’ roei-avontuur haar bijbrachten, ter harte nemen. (Ze schreef haar verhaal neer onder de aanstekelijke titel: stop drifting, start rowing.)

Hier zijn er enkelen: #lessenvoorJess (om meer te “roeien”)

  • Verspil geen mentale energie met jezelf af te vragen of je het wel kan doen. Doe het gewoon. Wie weet verras je jezelf wel.
  • Stel jezelf duidelijke doelstellingen. Negeer wat anderen daarover te zeggen hebben. Blijf trouw aan jezelf en meet succes enkel op basis van je eigen criteria.
  • De enige constante in het leven is verandering. Het is zoals het is. Ook slechte dagen of moeilijke dingen leren je iets.
  • Het leven kan magisch zijn, maar met magie alleen raak je niet ver. Je hebt discipline, vastberadenheid en toewijding nodig om te geraken waar je wil geraken.
  • Hopen kan pijnlijk zijn. Want je kan teveel verlangen, en dan raak je snel ontgoocheld. Wees optimistisch realistisch.
  • Maak beslissingen op basis van je geloof in iets, niet uit schrik voor iets. Maak je geen zorgen over het nemen van een foute beslissing. Hoe je een beslissing uitvoert, heeft veel meer impact dan het nemen van de beslissing zelf.
  • Wees je eigen beste vriend. Hoe meer je leunt op anderen, hoe minder controle je hebt over je eigen (lots)bestemming.
  • Zorg dat je trots kan zijn. Beeld je je doodsbrief in, en voer dan veranderingen door die ervoor zorgen dat je je leven echt ten volle leeft.

Genoeg

De eerste gedachte die ik, net als allicht wel nog wat mensen (hoogstwaarschijnlijk jonge ouders), ’s ochtends heb is: ik heb niet lang genoeg geslapen (met dank aan mini 2 die zelf altijd met de allergrootste glimlach aan de dag begint – vroeg, echt vroeg).

En vervolgens ergens tijdens het hollen van de vergadering naar de auto om op tijd aan de school én de creche te staan, te denken: ik heb niet genoeg tijd. Of dat nu waar is of niet, de gedachte “niet genoeg” steekt regelmatig bij mij de kop op. En ik plaats daar maar zelden vraagtekens bij. Tenzij op een eerste januari, waarop alles een beetje stil lijkt te staan, en daar plots “tijd” is. Misschien is het het vooruitzicht aan een heel nieuw jaar “tijd” hebben…

De afgelopen maanden stel ik vast dat ik toch wel veel bezig geweest ben met luisteren naar, of zelf vertellen, klagen of piekeren (al naargelang welk tijdstip van de maand en dag) over waar we (dat spreekt makkelijker dan “ik”) niet genoeg van hebben. We hebben niet genoeg tijd om te sporten. We hebben niet genoeg vrije tijd. We hebben niet genoeg verdiend. We hebben niet genoeg mogelijkheden om dingen te veranderen op het werk. We hebben niet genoeg aan ons weekend. We hebben bijlange niet genoeg.

We zijn niet slank genoeg, of niet slim genoeg, of fit, of belezen of succesvol genoeg. We lijken collectief in een illusie van tekort te leven. En zijn steeds op zoek naar meer.

Hoe zou het zijn als we meer een gevoel van genoeg zouden hebben? Genoeg niet als hoeveelheid, maar als een context die wel zelf maken?

Ik wens het mezelf en eenieder die het wel wat lijkt toe, een gevoel van genoeg.

Tenslotte nog een melige afsluiter, aansluitend op dat “genoeg”, als reminder voor mezelf. Op oudejaar speelden mijn lief en ik een spelletje, waarbij we elkaar allerlei vraagjes voorlegden. Kwam daar met stip uit: ons grootste geluk, de fijnste momenten, de leukste herinneringen hadden we aan de gewone, alledaagse momenten samen met de mini’s, of met vrienden. Het zit em in het sprokkelen van kleine geluksmomenten, verwoordde mijn vriendin lobster het mooi enkele weken geleden. Sprokkelen zet ik echt bij mijn woorden voor 2015.

Over die ochtenden:

Denkt mini 2: beter-goed-gefeest

Denk ik: evennodigochtends

Bucketlist

Bronnie Ware is een Australische thuisverpleegster in palliatieve zorgen. Ze schreef het boek “Als ik het leven over mocht doen.” Hierin vertelt ze over de 5 belangrijkste levenslessen die ze leerde van haar jarenlang zorgen voor en praten met terminale mensen. Ook hier botste ik op de thema’s die ik centraal wil stellen op deze blog (oa moed en geluk). Dit zijn de 5 zaken die Ware het meest te horen kreeg bij mensen die terugblikten op hun leven:

1. Moed om het leven te leiden dat ik wou Wanneer mensen terugkijken op hun leven zien ze dat ze een aantal van hun dromen niet gerealiseerd hebben. Door de keuzes die ze maakten of niet maakten. Schrijf je dromen op. Maak een bucketlist, waaruit je elk jaar één of meerdere zaken kiest die je dit jaar zeker wil doen. Door ze op te schrijven en als ster in te plannen voor dit jaar, is de kans groter dat je je er werkelijk aan zet.

2. Dat ik niet zo hard had gewerkt Elke mannelijke patient van Bronnie benoemde dit. Ze hadden graag extra tijd doorgebracht met hun kinderen of hun geliefde. De vrouwelijke patiënten haalden dit minder aan als een punt van spijt. Maar ik denk dat vrouwen nu en ook vroeger ook wel degelijk worstelen met de balans werk-privé. Zo bleek toch heel duidelijk uit het artikel op Charlie Mag waarin Ilse Ceulemans het eerlijke relaas vertelde van de keuze om halftijds te gaan werken om een kwalitatiever gezinsleven te hebben. Het artikel ging viraal en veroorzaakte heel wat (media)debat.

Trouwens, voor wie beslist om wat minder hard te werken in 2015 en er wat meer tijd om te lezen vrij zou komen, is Charlie Magazine een leuke aanrader 🙂

3. Moed om mijn gevoelens uit te drukken De patiënten die Ware verzorgde, beklaagden zich dat ze zo veel van hun gevoelens hadden onderdrukt voor anderen. Angst voor de reacties van anderen. Schaamte. Wie hierrond baanbrekend werk verricht heeft, is Brene Brown. Een sublieme TedTalk van haar over schaamte was voor mij een eye-opener.

4. Ik wou dat ik met mijn vrienden contact bleef houden Er is dikwijls grote spijt over het niet geven van voldoende aandacht en tijd aan vrienden. We hebben het allemaal druk druk druk, en dit gaat blijkbaar ten koste van vriendschappen.

5. Ik wou dat ik mezelf toe had gelaten om gelukkiger te zijn Een verrassend gemeenschappelijke thema voor alle personen die Ware begeleidde. Ze bleven vastzitten in oude gewoontes en oude patronen. De angst voor verandering maakte dat ze anderen en zichzelf wijsmaakten dat ze tevreden waren. Doelen hebben blijkt een goede zaak te zijn om gelukkig te zijn. Het doel om nog gelukkiger te zijn en een aantal van de dromen uit je bucketlist te realiseren. Een bucketlist is niets meer dan een lijstje waarop je alle dromen (klein en groot)  verzamelt die je zeker in je leven nog wil realiseren. Blijf er niet alleen maar over dromen, maar maak er een doel, en dus actie van. Want een doel is een droom met een plan. En best ook nog een deadline 😉
bucketlistBucketlist.org is een leuke site voor als je digitaal je bucketlist wil starten. Het is ook beschikbaar als app voor op je smartphone.

Over To Do en Ta Da

Realisaties en vooruitgang maken ons tevreden. Dat kan zo’n zalig gevoel geven, als iets af is, als we iets gedaan hebben… vooral als daarmee een streep door een To Do getrokken kan worden. Yes, dat uurtje sporten ondanks de slome benen toch maar mooi gedaan (eerlijk, dit kan ik nu pas typen nadat ik 6 maanden niet aan sporten toe kwam). De wasmand leeg (die van boven telt even niet mee). Alle emails beantwoord (out of office staat op bij die van het werk). Voor de volle 5 minuten even in de waan dat alles gedaan is :-). Maar ligt daar nog steeds prominent mooi te blinken: het immer presente, zichzelf aanvullende To Do lijstje. Op het werk, thuis, … To do or not to do, that’s the question. Mijn to do lijstjes zorgen dat ik productiever ben, en dat geeft me een goed gevoel.

Via Cyriel Kortleven leerde ik echter een leuke variant kennen: het “tada-lijstje”, waarop je een overzicht maakt van de realisaties van het afgelopen (half)jaar waar je best trots op mag zijn…

Even terugblikken op realisaties, op wat je al gepresteerd hebt, helpt je om naar het halfvolle glas te kijken, en niet moedeloos naar het halflege te blijven staren. Het geeft energie om verder te doen met lopende projecten of goesting om nieuwe plannen te starten.

tadaDe top 5 van mijn tadalijst in 2014 ziet er als volgt uit:

  • Verbouwing afgerond, nieuwe inrichting huis, inclusief grote schilderwerken beneden en boven. Met volledig nieuwe kamer voor mini 2 en een grote fotowall in de keuken.
  • Diploma Barista gehaald
  • Bewust heel aanwezig bij mini’s. Meer tijd besteed aan familie. Citytrip met beste vrienden. En terug oppikken van voorbij gewaande vriendschap.
  • Verdieping in CSR (corporate social responsibility) thematiek en kwaliteitsmanagement EFQM methodiek
  • Op de valreep: een blog gestart (terug beginnen lezen en schrijven)

Een aankomend nieuw jaar is natuurlijk de ideale gelegenheid om nieuwe projecten te starten, of om ideeën in je hoofd concreter te gaan maken …

Om dat een beetje vast te leggen, opdat het niet bij vage voornemens blijft, en om regelmatig eens ter hand te nemen als vriendelijke reminder, heb ik van vriend Sieg geleerd om bij de start van het nieuwe jaar 5 sterren vast te leggen. Dat zijn voornemens in de vorm van concrete acties die je jezelf stelt en die je in dat jaar wenst te realiseren. Privé of professioneel, groot of klein, maakt niet uit. Maar eens je ze voor jezelf uitgeklaard hebt, schrijf je ze op. Want dat maakt het echter, een soort van verbintenis met jezelf.

Mijn vijf sterren zijn te situeren op sportief vlak, op gebied van schrijven, er is een “gezinsster”, het aanscherpen van mijn coachingskills en tenslotte het voornemen om iets te doen met mijn focus op “moed” (in de vorm van een workshop).

Hoe ziet jouw ta da lijst van 2014 eruit?

En wat zijn jouw vijf sterren?

Schriftjes, het ultimum voor To Do’s en Ta da’s

moleskineZelf heb ik er in alle vormen en formaten. Ze zijn mijn woorden- en ideeënverzamelaar. Iets kostbaar. Een weerslag van het voorbije jaar, een broedplaats van ideeën en mijmeringen voor het volgende. Staat dus vol to do’s, tada’s en sterren. Ondersteund met tal van quotes, koffie- en wijnvlekken, pijlen, strepen en reminders.

Ideeën hebben is één ding, ze realiseren een ander. Hiervoor heb je acties nodig. Focus. Werkwoorden. Schriftje toe. Doen.

Gewoon ongewoon

Het boek ‘The freaks shall inherit the Earth’ van Chris Brogan gaat over ongewoon en onaangepast zijn. Over het vinden van je eigen manier van leven, en daarin succesvol zijn. Als kind, en ook nog wel als volwassene, kregen/krijgen we wel eens te horen: “doe toch normaal”. Dat weerhoudt ons ervan iets speciaals te doen.

Mijmervraag bij mijn namiddagkoffie vandaag: Wanneer heb ik nog eens iets gewoon ongewoon gedaan?                                 gewoon_ongewoon

Vijf inzichten uit Chris Brogan’s boek – #lessenvoorJess

  1. Stop met wat niet werkt: Je moet niet wachten op toestemming. Niet om met iets te stoppen, niet om met iets te beginnen.
  2. Maak je eigen definitie van succes: Wat is mijn definitie van succes? Hoe weet ik wanneer ik succes heb?
  3. Wordt verliefd op “Niet weten”. Oooooh, een lastige. “Wanneer je vooruitgang wil maken, zal je dingen moeten doen, die je nooit gedaan hebt. Je stapt in het onbekende. Je zal niet weten.” Hierbij schreeuwt er een luide stem in mij: “do not like this”. Deze lukt al beter: “Wees bereid ‘dom en verkeerd’ te lijken en leer betere vragen te stellen en hulp te vragen.”
  4. Creëer systemen: Systemen zijn een verzameling van procedures en methodes om een doel te bereiken. Zorg voor routines, die helpen ook en vooral: elimineer nodeloze beslissingen (want die kosten je mentale energie)
  5. Accepteer eigenaarschap (over alles).