Jij zegt het, Connie.

Connie Palmen wint met ‘Jij zegt het’ de Libris prijs. Ik heb zitten juichen alsof ik zelf een prijs gewonnen had. Heel, heel ergens voelt dat ook zo. Want Connie, die is ‘van mij’.

Het verhaal van Connie en ik, begon zo’n 20 jaar geleden. Ik was 17 en las voor het eerst ‘De Vriendschap’. BAM. Ik las het boek nog tientallen keren in alle jaren daarna, het werd mijn bijbel.

Een simpel paragraafje als dit bijvoorbeeld: “We zijn elkaars lot, zegt Ara. Je bent een verkozen lot, zeg ik. De enige personen die een lot zijn, dat is familie. Alle andere mensen met wie je je buiten de bloedverwanten die je hebt in je leven verbindt, zijn geen lot, maar een keuze.”- staat als een marker in mijn levensvisie. Kiezen voor mensen, maken van echt contact.

Connie werd een rode draad in mijn leven. Ik las I.M toen ik nog niet kon vatten hoe verscheurend een liefde, en een definitief afscheid kon zijn. Toen ik zelf afscheid nam van mijn eerste lange relatie, gaf m’n toenmalige kersverse ex me Palmen’s boek ‘Geheel de Uwe’ cadeau. Groots van haar toen wel, dat klein cadeau. Toevallig (echt waar), hielden Connie en ik er jarenlang hetzelfde kapsel op na. Een beetje wild, alle kanten opstekend. Als ik door een werkelijke of ingebeelde mokerslag even ‘plat’ was, kreeg ik van mijn BFF’s de instructie ‘zet uw haar Connie Palmen’. En toen ik weer eens aan het doordrammen was of dramaqueen gewijs bij diezelfde BFF’s ging uithuilen, susten ze me met ‘Ponnie Calm’ nu. Om maar te zeggen, Connie werd er nogal eens bijgesleurd. 🙂

‘Echt contact is niet de bedoeling’ was een volgende voltreffer. Die verhalenbundel plakte ik vol post-it’s en ik schreef talloze paragrafen over in schriftjes en brieven.

“Ik hou van haring, maar hij mag niet te koud zijn en niet te warm. Op sommige dagen hou ik helemaal niet van haring, ook al is hij niet te koud en niet te warm en dan weet ik niet waarom op die dag de haring me tegenstaat. Dit heb ik met meerdere dingen waarvan ik hou. Om onverklaarbare redenen hou ik er soms niet van. Ik hou veel te veel van wat slecht is. Ik hou van veel drinken, veel roken, van hard autorijden en soms vind ik het heerlijk om mij te laten vallen voordat ik over mijn schouder gekeken heb om te zien of er iemand staat die mij op zal vangen. Maar ik hou niet van dronkenschap, kanker, ongelukken met dodelijke afloop of van alweer een gat in mijn hoofd, dat niet. Ik hou er werkelijk zeer veel van om veel van iemand te houden en ik houd ook van de verschillen tussen die liefdes en om erover na te denken hoe het zit met die liefde voor net die ene, voor een stel anderen, voor familie, vrienden, voor voorbijgangers en blijvers, voor eten en drinken, voor kennis en voor het schrijven en voor het raadsel waarom ik soms niet hou van alles waarvan ik hou.” (Uit ‘als een weke krijger’)

“Zonder jou ben ik minder waard”, een iconisch zinnetje uit ‘De Vriendschap’, integreerde ik als slot in een uit de hand gelopen brief (het werd een boek) aan mijn oudste dochter.

“Liefste Luka, bij jou klop ik met mezelf. Er is geen blik die ik beter verdraag dan de jouwe en die heeft mij gelukkig gemaakt. Het is prettig en geruststellend als je naar me kijkt en ik het idee heb dat je vol bent van kennis, over mij…. Zonder jou ben ik minder waard.”

Het leven is niet mild geweest voor Connie. Ze verloor ook haar tweede echtgenoot, Hans Van Mierlo. Daarover schreef ze het verstilde ‘logboek van een onbarmhartig jaar’. Ik zou dat boek nu anders lezen, nu ik zelf weet hoe het voelt als je iemand erg dierbaar verliest en dat soms een beetje aanvoelt als een geamputeerd lichaamsdeel, maar dat durf ik (nog) niet. Dat boek net nu lezen.

Ik weet niet of we vriendinnen zouden zijn. Of ik haar echt zou ‘mogen’. ‘Echt contact is niet de bedoeling’ is een titel die haar –denk ik- op het lijf geschreven is, en daar zou ik wat op afknappen. But then again. Wat zeg je ook tegen je allergrootste schrijfheld? Ook alleen maar een titel.

‘Jij zegt het’, Connie. Jij zegt het.

conniepalmen www.conniepalmen.nl

 

 

Volg Pitcoaching via

Boekenlijstje

Door de column van dit weekend van Griet Op De Beeck (die ik hier voor je neerschreef), moest ik aan haar boek denken. En van het één kwam het ander.

Er zijn boeken die je leven veranderen. Dat klinkt misschien pathetisch, maar het is in mijn geval niet gelogen.                                                                                                                                                                    books

De schaamte voorbij van Anja Meulenbelt is zo’n boek dat me niet alleen van m’n sokken blies, het heeft me ook de kracht gegeven om m’n coming out te doen. Ook al stond ik er ogenschijnlijk stoer en onverstoord bij, vanbinnen raasde er een tornado door me heen. Het autobiografische verhaal van Meulenbelt stond dan wel mijlenver van mijn leefwereld als 19 jarige eind jaren ’90, maar de intensiteit spatte van de bladzijden en had me genoeg aangestoken om een aantal ongemakkelijke momenten door te staan. Wat ik toen niet wist is dat je in feite je leven lang je coming out blijft doen, maar goed, de kaap van de moeilijkste eerste keren was genomen. Het boek heeft me ook “genezen” van m’n twijfels over feminisme, heeft me meer doen begrijpen van de klassenstrijd dan eender welke cursus in mijn pol&soc opleiding en ik ben door dat boek rode wijn beginnen drinken. Kortom, het boek betekende het begin van mijn verderfelijk leven 😉 Niet toevallig heb ik het boek aangeprezen gekregen van mijn leerkracht Nederlands/feministische linkse pièce unique met wie ik nog steeds menig flessen wijn soldaat maak.

Het hoofdpersonage uit Connie Palmen’s “De Vriendschap”, Kit, heeft jarenlang in mijn broekzak gezeten. Letterlijk omdat ik zinnen uit het boek overschreef op papiertjes die in mijn portefeuille, in mijn tas, een beetje overal verspreid zaten. Maar ook figuurlijk. Kit’s struggle met zichzelf, met haar familie, met haar demonen – in zo’n treffende woorden gevat- en haar zoektocht naar wat balans in haar leven, ja, dat was confronterend en gaf me handvaten om zelf meer grip te krijgen op mijn eigen struggle. Wist ik toen veel dat een zoektocht naar meer balans een never ending story is 😉

En tenslotte dus Griet Op De Beeck’s recente Kom hier dat ik u kus. Alleen de titel al vind ik fenomenaal. Maar ik heb ook nachten echt wakker gelegen van dat boek. Aan het ‘malen’. Over de onmacht om relaties met sommige mensen te veranderen, daar waar geen ruimte is om dingen echt te benoemen. Over het gewicht van onuitgesproken verwachtingen. En weer dat besef van onze grootste kwetsbaarheid: er staan en graag gezien willen worden. Het boek kwam heel erg binnen. Op De Beeck schrijft echt alsof ze in je hoofd kan kijken. Ik ben door het boek vooral ook bezig geweest met welke sfeer en ruimte ik wil creëren voor mijn kinderen om in op te groeien. Ik ben ervan overtuigd dat wie ik ben en hoe ik in de wereld sta, veel bepalender voor de toekomst van mijn kinderen is dan wat ik over opvoeding weet. Het enorme belang van een sterk gevoel van eigenwaarde, dat is voor mij de slotsom van Op De Beeck’s boek, en dat is iets dat ik elke dag wil proberen mee te geven aan mijn mini’s. Dat ze perfect imperfect zijn zoals ze zijn.

Omdat ik hou van lijstjes:                                      partofread

Mijn absolute top 10 van life changing boeken:

1/ De Vriendschap – Connie Palmen

2/ De schaamte voorbij – Anja Meulenbelt

3/ Sprakeloos – Tom Lanoye

4/ De Nomade – Christine Lafaille

5/ De kracht van kwetsbaarheid – Brene Brown

6/ De som der dagen – Isabel Allende

7/ Kroniek van liefde en oorlog – Gioconda Belli

8/ I.M. – Connie Palmen

9/ Things the grandchildren should know – Mark Oliver Everett

10/ Kom hier dat ik u kus – Griet Op De Beeck

Welke zijn de jouwe?

Volg Pitcoaching via