Ingeborg in da house

Waarschuwing. Wat volgt is een melig blogstukje. Ingeborg-style. U weze gewaarschuwd. 
Vrijdagochtend, 7h40. Ik sta in pyama –waar ongetwijfeld snot aanhangt van de jongste – te dansen met mini mini op de arm op de tonen van Clouseau ‘Toen tussen jou en mij’. De mini, al een week geveld door een virale infectie (vat vol snot, ontstoken oren en ogen), in combinatie met mond en klauwzeer (trolletje lookalike met overal korsten ), is alleen enigszins troostbaar wanneer gebeiteld op mijn arm.
Nu zijn mijn armspieren wel al langer in olympische vorm– drie moederskindjes weet je wel-, met dank ook aan de lumbago van het lief-die-niet-kan-heffen, maar ook olympische ledematen hebben hun grenzen.

Ik vertoef in een zone. Een zone bevolkt door moeders die jarenlang onderbroken nachten opstapelen, in combinatie met you know, ‘life’, gekenmerkt door een vorm van ‘kapotigheid’ waarvan je de intensiteit niet kan uitleggen aan mensen met een enigszins normaal slaappatroon (het weze u gegund by the way).
In die zone vertoef ik dus. Maar dan speelt plots dat melig nummertje op de radio, die ik luid opendraai, en ik begin met mijn snotkanon te dansen. Zij schatert, ik klaar op. Ik voel energie stromen door mijn lijf. Ik kijk naar haar en vind haar op dat eigenste moment het mooiste schepsel van de hele wereld. #happymoment.

Ondertussen zijn maxi mini en mini 2 ook in extase – want straks is het hún moment. De show voor alle grootouders op school. Onze buurvrouw heeft moeite gedaan, en voorzag ons van deze twee mooie retro-kleedjes, verspreid over Leuven voor ons bij elkaar gesprokkeld. (dank u buurvrouw). Two of a kind. Ik kijk naar hen en denk: “dat die nu mijn meisjes zijn, seg.” Op dat moment met stip de mooiste meisjes van de hele wereld. #smeltmoment.

Mijn ouders – ondertussen meer dan 30 jaar gescheiden- kwamen allen samen speciaal met de trein om op tijd te zijn voor de show. Mijn schoonzus was – alweer- paraat om mijn schoonmoeder uit het verre Limburg naar het feest te brengen. Iedereen had zich mooi gemaakt, en was er. Kleutergeluk, (groot)oudertrots. Tomatensoep en pistolés en samen aan de keukentafel nabespreken. #content

Wanneer iedereen slaapt, begint zich deze blogpost in mijn hoofd te vormen.
#Gratitude. Ik zei het al. Ingeborg. Volgens mijn besties ben ik klaar voor Ibiza:
Maar nu eerst mediteren, om toch te kunnen slapen. Straks moet mijn olympische arm weer paraat zijn.

Volg Pitcoaching via

Rok ’n roll

Nee, er staat geen typfout in de titel. Want die verwijst naar kleine meisjes in rokjes die aan het rollen geslaan zijn. Letterlijk. De ene op skeelers, de andere op rolschaatsen. Maxi meisje was jarig en was heel stellig: skeelers, dat wou ze. De andere haakte in “ik wil dat ook”. Maar Blondie (meisje 2), is pas jarig in juni, en zou háár rolschaatsen krijgen met haar verjaardag. Besloten de ouders die enige opvoedkunde aan de dag proberen leggen.
Drie dagen. Drie volle dagen heeft mijn pedagogische wil om Blondie het genot van het ‘uitkijken naar…’ stand gehouden. Dan stond ze ook al ’s nachts aan mijn bed als een volleerde vakbondsvrouw te onderhandelen: “als ik mijn rolschaatsen nu al krijg, zal ik tot aan mijn verjaardag brocolli eten.” Oogopslag op de wekkerradio leerde me dat het 4u ’s ochtends was. Kleine pitbull zou niet afhouden tot de buit binnen was. Ik stemde toe.
Blondie verkondigde voldaan aan de ontbijttafel dat mama vandaag haar rolschaatsen zou bestellen. Lief keek vragend op, ik wuifde het weg. Iets met vlees dat ’s nachts zwak is en dat ‘de aanhouder wint’ ook een belangrijk pedagogisch inzicht is.
En dus rollen ze nu met twee. Door het huis, want het is pokkeslecht weer. Hier zou ook, parket-technisch gezien dan, paal en perk aan gesteld moeten worden. Maar ze kirren zo tijdens dat rollen, dat ik zin kreeg om mee te doen.
Grenzen stellen op rollen: one down.

rollerblading

Volg Pitcoaching via

Denk dan aan vandaag*

Waarschuwing. Dit is een melige blogpost. Verzachtende omstandigheid: ondergetekende krijgt nog dosissen oxytocine in haar bloed, baby zogend gewijs. Oxytocine wordt ook wel het ‘roze wolk’ hormoon genoemd. Maar veel roze wolk is er niet aan wanneer je borstvoeding aan het geven bent, terwijl kind 1 roept dat ze kaka heeft gedaan en kind 2 op zelfde tijdstip een doos strijkparels van de tafel laat vallen. Kinderen hebben een evil sense of timing, I’m telling you. Ouder 2 zit in één of andere file en wordt samen met de strijkparels vervloekt. Oh the joys van borstvoeding tijdens de avondsspitsen 
Over dat soort roze wolk gaat dit stukje niet. Wel over die vele kleine dingetjes waar ik elke dag zo ontzettend blij van word. Mini mini die knort van contentement wanneer ze op m’n arm gewiegd wordt en kijkt alsof er geen betere plek ter wereld is. Maxi mini die op deze roze pony komt aandraven (‘het onding kan ook echt hinniken’) en vraagt: “mama, rijd je mee?” rozepony

Met haar grote vrolijke bruine ogen kan je enkel enthousiast ja zeggen. En mini 2 die mama speelt met haar poppen en ik mezelf terug hoor in haar pop-conversatie. Ze heeft zich ondertussen ook ‘omgekleed’, in zwempak met haar roze rubberlaarzen en beren-oorverwarmers. Over vestimentaire smaken valt niet te discussiëren in dit huis met vijf vrouwen.
De luxe van te voet naar de bibliotheek kunnen wandelen. Traagheid-luxe. Gekluisterd zitten aan het borstvoedingskussen, uuuren per dag, maar dan ook wat kunnen lezen. Interessante overpeinzingen als dit bijvoorbeeld.
Die andere roze golf die nu door de States – and beyond waait. Met ook humor als deze: melania

Power to the pussiehats! 🙂

Weer ten volle beseffen dat mijn grootste rijkdom in ‘mijn mensen’ zit. Leuke kaartjes en berichtjes krijgen. Cadeautjes, zoals van haar, die de mooiste persoonlijke juwelen maakt.
Dus als je me op een roos stokpaard door het raam ziet rijden, maak je geen zorgen. Met mijn psychische gezondheid gaat het beter dan ooit. Leven in een roze, pony-roedel met glitters is het beste dat me ooit kon overkomen.  ;-)

Mijn kleine sprokkels van geluk, die worden mooi gevat in dit pareltje van Jonas Winterland*:
“Ik wens je immer vlotte wegen en een wind steeds in je rug
En sterke schoenen, voor onderweg
Ik wens je immer goede golven, een getij dat langzaam draait
En als je twijfelt
Of als je dwaalt
Denk dan aan vandaag
Denk dan aan vandaag
Was het ooit zo goed zoals vandaag?”

DSC_0230

Volg Pitcoaching via