Op een takje. #herfstmijmering

Ik voelde het voor het eerst weer –onverwacht, ik wist eigenlijk niet meer hoe het voelde- tijdens een ochtendloop in prachtige herfstzon. Een energiestoot door mijn lijf. Ik greep naar mijn borstkas, alsof ik wilde checken of het echt was. Het was echt. Ik voelde energie stromen door m’n lijf, en ik begon heel erg te glimlachen. Yes. Hoe zalig voelt dit. Hoe lang is dit geleden. Te lang.
Relaas van een jaar op het tandvlees zitten. Een jaar van balanceren tussen overeind blijven of onderuit gaan. Van voortdurend zoeken, vastrijden, ploeteren, vallen en weer opstaan.
Geen echte aanleiding. You know, just life. Een derde mini, die graag de dag begint om 5h. Met twee werk commuten Leuven-Brussel. Gaan voor een project. Familie in andere provincies. Een paar littekens op de teller.
Maakten dat er dagen waren met zoveel mist in m’n hoofd en zoveel beton in mijn lijf dat leven soms als slepen voelde. M’n zegt: dat gaat voorbij. Maar hoe lang tijdelijk aanvoelt weet je pas als je erin zit. Te lang.
Je ontwikkelt een overlevingsmodus. Je snoeit en filtert (on)gewild en valt terug op enkele kernzaken. Kernmensen ook. Je voelt je als een broos vogeltje, en niet iedereen voelt aan ‘to handle that with care’. Dus laat je maar heel weinig mensen toe om af en toe eens mee op een takje op jouw boom te komen zitten. Zo maar even praten, of samen kunnen zwijgen.
Je haakt af bij de stroom aan uitnodigingen voor afterworks, feestjes, netwerkevents, etentjes, weekends en na een tijdje droogt de stroom als vanzelf op. Ook dat overleeft je ego.
Confronterend hoe een mens door kapot moe te zijn, voortdurend zichzelf tegen komt. Kinderen die je een spiegel voorhouden: “Hallo, geduldige, begripvolle, vrolijke moeder?” Ik maakte 3 gouden regels: ’s ochtends, no matter what, is er knuffeltijd op de zetel. We zingen of dansen al eens. ’s Avonds, no matter what, is er bedtime quality time. En drie: tijdens de avondspits – het meest dodelijke moment voor peis en vree- laat ik geen extra ‘ruis’ toe: geen telefoon/werkmail/todo’s. Focus: kinderen voeden/wassen/troosten/spelen/praten.
En het lief? Het kleine vatje energie dat ik elke dag aanboorde om de dag door te komen was meestal al op toen we elkaar ’s avonds na het kidsbedritueel en de voorbereidingen voor de volgende dag eens tegen kwamen ;-). Om ons niet te verliezen in kleine en grote ergernissen en conversaties die zich beperken tot huishoudmanagement, schreven we een tienpuntenplan. Wie een inbreuk doet op het tienpuntenplan, moet de ander 100 euro. Eerlijk, it’s not a rosegarden. Maar het liedje leerde ons al dat ons dat niet beloofd werd.
Als je zenuwen redelijk bloot liggen wegens voortdurend ‘under target’, uit zich dat ook in hoe je naar de maatschappij kijkt. Ik had mezelf geleerd om minder oordelend te zijn over mensen die voor een totaal andere maatschappijvisie staan. Maar dat wordt steeds moeilijker. Het loslaten van (engagements)verwachtingen bij mensen die tot mijn (inner) circle behoren is nog een behoorlijk werkpunt. Ik moet voortdurend een integriteitscheck bij mezelf doen: kom ik zelf na, wat ik verwacht bij anderen? Eigen leerpunten immers te over. Hoe goed ik ze ondertussen ook ken, hoe moeilijk het blijft ze me eigen te maken. Hulp vragen, do less, be mindful. Om er een paar te noemen.
Prioriteiten stellen zich als vanzelf haarscherp: waken over (kwaliteit/kwantiteit van) slaap, gezond eten, in beweging blijven. Ik startte met vinyasa yoga en vond er helemaal mijn ding in. Ik ging weer tennissen, deze keer dichtbij, en vond er weer het plezier van weleer in. Ik probeer thuis zoveel mogelijk met de kinderen met de fiets te doen. Buitenlucht, trager onderweg zijn. En ik begon weer te lopen. Weken aan een stuk zonder iets te kunnen opbouwen. Tot ik plots dat toertje meer kon doen.
Ik zocht inspiratie en motivatie in boeken en mensen. En muziek, mijn bondgenoot. K’s Choice, altijd. Ik beleefde met Sven dit magische moment. Ik liep mijn eerste kilometers met Pink, en dit nummer is het strijdnummer van Women’s March vrouwen in Amerika, en van mij hier ;-).
En dit album van Brandi Carlile is zonder meer mijn soundtrack van 2018. Er gaat geen dag voorbij zonder dat ik naar een nummer van Brandi luister. Haar muziek heeft mij voortgestuwd. “By the way, I forgive you”, een iconisch album. 
By the way, I forgive you, 2018, voor alle kiezelstenen die je in mijn schoenen dropte afgelopen jaar. Voor alle mist, tranen, nagels in vuist. Voor de slapeloze nachten, het verloren lopen, de kop tegen de muur.
Maar bovenal, I forgive me. Voor de rare kronkels in mijn hoofd, het teveel willen, me af te sluiten, het oordelen, mijn ongeduld, het drammen en the drama.

PS: Welgemeende dankjewel aan de ‘takjeszitters’ die 2018 mee kleur gaven. Mini’s, lief, mutti, school/chiromama’s, nichtjes, nieuwe en oude buddies, klussers… #veelhartjesvoorjullie #vuistjeook #youguysrock

Volg Pitcoaching via

Leven met de dood

Als ik erop terug kijk, ben ik altijd al met de dood bezig geweest. Toen ik op de lagere school zat, was ik ervan overtuigd dat ik dood zou zijn voor het middelbaar. Toen ik in het eerste middelbaar zat, vertelde ik mijn klastitularis dat ik zelf wou doodgaan voor mijn meme dood zou gaan, omdat ik anders teveel verdriet zou hebben. Zeven jaar later stierf ze, en ik dacht: “hoe ga ik het ooit aan kunnen als mijn mama sterft?”

Een verkeersongeval, een zelfmoord. Ook leeftijdsgenoten gingen dood, en ik had weinig tools om verwoord te krijgen wat er in me omging. Twee jaar geleden nam de dood ons mijn lief’s zus en soulmate af. Rouw, rauw. En ook voorgoed de illusie kwijt dat het leven af te dwingen valt. Men spreekt over ‘verlies verwerken’, maar het is alleen maar werken. Werken aan verder leven, met een ‘zonder’. En ook werken tegen de angst dat dit op elk moment met éénieder onder ons kan gebeuren. Dood hoort bij het leven. Maar sinds ik kinderen heb, komt elke veel te vroege dood nog veel harder binnen. De spoedarts met drie kinderen op de fiets, de leeftijdsgenoot cabaretière, de zangeres die de soundtrack van mijn jeugd kleurde.
Ik projecteer dan. Mijn kinderen. Ik als moeder. De irreële, monstergrote angst van elke moeder er plots niet meer te zijn om haar welpen te koesteren, te troosten, te beschermen.
Telkens als een dood mij treft, al zijn het onbekenden, moet ik even stil gaan zitten. Weer die angst in de ogen kijken. Ze me niet laten verteren. En doorgaan met leven. Echt gretig, en dankbaar leven.
’s Avonds voor het slapen gaan, vertel ik ook mezelf een verhaal. Over de kostbaarheid van dit leven, en dan tel ik al mijn blessings. Over hoe kort het leven kan zijn, zodat ik weer heel goed voel wat en wie mijn prioriteiten zijn. Over dat het niet allemaal altijd aangenaam is, dat het ook gek is dat te verwachten. En over de kracht van daden. Mijn eigen daden. Over de kracht van liefdevol zijn. Dju, wat is dat niet makkelijk. Liefdevol leven. Elke dag weer. Dat heb ik in handen. Het andere niet.

Volg Pitcoaching via