Over gaatjes vullen en taarten bakken. En twee uurtjes daartussen in.

Tijd. Moet je maken voor dingen die je belangrijk vindt. Ik vind schrijven belangrijk, maar ik kwam er sinds maanden niet meer toe. Ik probeer nochtans wat tijd te stelen. ’s Ochtends nog wat vroeger op. Een vijf op de wekkerradio, dat schrikt me sinds mini 2 al langer niet meer af. Dat gaatje vulde ik met wat stretch- en yoga-oefeningen, nu het uitdijende lijf teveel puft bij andere soorten ‘sport’. De gaatjes die ik soms maakte tijdens de dag, vulden zich met werk To Do’s en deadlines, nu de laatste rechte lijn richting zwangerschapsverlof was ingezet. De weekend gaatjes die vulden zich met ‘nestdrang’: bakken (als ik zwanger ben, bak ik in een tempo waar ik anders in geen jaar toe kom), en huis-dingen die in orde moeten zijn (lief wordt er gek van). En de gaatjes die er ’s avonds soms waren, die verdwenen gewoon, omdat de walvisbuik vond dat 14u non-stop in de weer welletjes was en me horizontaal deed gaan. Lezen ja, dat deed ik nog. Want wat waren er weer veel interessante dingen online te lezen, en boeken die op mijn nachtkastje lagen te lonken. Weinig puf nog om zelf te schrijven, te moe, te zwanger, en ook wel soms een beetje te overdonderd om zelf nog dingen extra te gaan verwoorden.
En kijk, zijn daar plots: 2 uurtjes zonder mini’s, zonder werkdeadline, het bakken deed ik eergisteren, en het huis is niet op orde, maar als nu mijn water breekt, staat er wel al een half rugzakje klaar (ok, toegegeven, 3kwart rugzakje, ik ben graag voorbereid ;-))
En terwijl ik wekenlang genoot van andere blogs, keer ik nog eens terug naar de mijne. Het voelt wat onwennig 😉
Waarover had ik afgelopen weken graag een stukje geschreven? Over interessante boeken die ik aan het lezen was als “Creativity Inc” en “de Slaaprevolutie” van Arianne Huffington. Of over omdenken.
Maar ook over CETA. Yep. Ik heb dagenlang verstomd gestaan van dat schouwspel. Niet van dat van de Walen, en opperhoofd Magnette. Maar van de ongelooflijk éénzijdige, tekortschietende en ‘framende’ berichtgeving van de Vlaamse media, VRT incluis. Ik, grote VRT liefhebber en trouwe Journaal kijker, was gedegouteerd van de manier waarop de VRT aanvankelijk verslaggeving deed over CETA (ze stuurden na enkele dagen wel enigszins bij). De eerste dagen waren de enige tegen stemmen die aanbod kwamen de mattentaarten bakkers uit Geraardsbergen en consoorten. With all due respect, maar dat terwijl tientallen academische experten en talloze middenveldorganisaties van allerlei strekking (milieu-, consumentenorganisaties, mutualiteiten, vakbonden, …) al maanden, jarenlang kritische analyses en standpunten verkondigden gebaseerd op stevig studiewerk en inhoud. Geert Bourgeois mocht in primetime een kwartier lang ‘Magnette-bashing’ doen en non-argumenten ventileren als ‘en nu zo op het einde na 6 jaar onderhandelen zeggen die plots ‘nee’… Die stoute Walen toch! Dat er al talloze keren door vele organisaties, en ja, ook door verschillende politici zoals Magnette, bij EU-commissaris Cecilia Malmström aangekaart was dat er ernstige problemen zijn met een dergelijk vrijhandelsakkoord, dat is teveel nuance om te brengen.
Nee, de Walen lagen dwars, en het bashen vierde weer hoogtij. Op sociale media nog nooit zoveel vrijhandelsexperten gezien.
Maar hoeveel Vlamingen zouden weten waar dat CETA nu eigenlijk voor staat? Weinigen, en daar is de EU best blij mee. CETA wordt gepresenteerd als een handelsverdrag tussen de EU en Canada, dat vrij verkeer van goederen en diensten moet mogelijk maken tussen de twee blokken. De facto een enorme uitbreiding dus van de EU-markt, en veel meer mogelijkheden om in Canada ons bier, chocolade en peren te verkopen, wie kan daar nu tegen zijn? Dat het niet alleen over vrijhandel gaat, maar vooral ook over kwaliteitsnormen en regulering, daar hoorde je de eerste dagen op de VRT niets over. Ze moesten teveel mensen aan het woord laten die het schandalig vonden dat Magnette het akkoord had voorgelegd aan het Waals parlement. Stel je voor, de verkozenen des volks mee laten beslissen over zoiets en zo de boel vertragen. Politieke spelletjes! Ja natuurlijk politieke spelletjes. Zoals zovele dossiers in de politiek, maar mag het ook nog eens over inhoud gaan, wanneer er zoveel op het spel staat? In Europa zijn onze kwaliteitsnormen behoorlijk streng. In Canada al een beetje minder, in de VS al helemaal (en laat nu net tal van Amerikaanse bedrijven ook een headquarter in Canada hebben). Jamaar, zo suste Geert Bourgeois ons allen toe, wij hebben checks en balances ingebouwd en kunnen onze regels en normen blijven opleggen voor uit Canada en de VS ingevoerde producten. Is dat zo? Hier komen we aan het meest disputabele onderdeel van CETA. Als een investeerder van oordeel is dat de productie- en kwaliteitsregelgeving van een land zijn toegang tot de markt schaadt, kan hij dat land voor een tribunaal brengen en schadevergoeding eisen. Dit systeem, bekend als ISDS (“Investor State Dispute Settlement”) staat dus boven de nationale rechtspraak, en kan een staat dwingen tot enorme boetes… die misschien dan wel 2 keer na zal denken over het blijven handhaven van allerlei normen en standaarden…
Soit, de VRT (en met hen andere media) bracht na enkele dagen ook meer gebalanceerde stukken en liet ook experten inhoudelijke argumenten brengen waar CETA wel of niet voor staat, en aan het schouwspel kwam, zoals dat gaat in de politiek, een einde.
En ik heb er nu toch mijn ei over gelegd. Over CETA schrijven in mijn 2 luttele vrije uurtjes, hoe erg kan het gesteld zijn met een mens? 🙂 
Vlug nog even belangrijkere zaken doen, Sinterklaas shoppen bijvoorbeeld. En misschien nog een taartje bakken?

ecardmother

Oh by the way. Over dat interessant leesvoer online. Een klein greepje:
“We vinden kinderen ons kostbaarste goed, maar hebben ´s morgen geen tijd en ´s avonds geen energie voor hun verhalen. Is het kindperspectief relatief als het gaat over hoe wij ons werk en leven organiseren?” En hierbij aansluitend:
De hamvraag in dit debat is: welk samenlevingsmodel verkiezen we?”

En eentje in aanloop van dinsdag 8 november… (US elections…nog even nagelbijten!) Over de onmogelijke positie van vrouwen die macht proberen te veroveren.

Volg Pitcoaching via

Laten we niet morsen met onze tijd

Nog voor Parijs en #BrusselsLockDown schreef Griet Op De Beeck – alweer Griet – dit mooie column pareltje “Laten we niet morsen met onze tijd.”

“Ik zie het zo vaak: mensen die bang zijn voor het leven, die zich settelen in bekende routines en afspraken zoals ze nu eenmaal ooit werden gemaakt. Die proberen zo weinig mogelijk te voelen, omdat emoties te warrig en te ontregelend zijn, die zich niet te veel vragen stellen omdat al dat denken een mens alleen maar dieper naar beneden zou trekken, die voortdurend lopen te roepen hoe gelukkig ze zijn om zo ook zichzelf te overtuigen, die motto’s cultiveren als: leer tevreden zijn met wat je hebt. En die dat dan vaak ook nog eens allemaal ontkennen.

De doffe aanvaarding van het leven zoals het ‘maar’ is: wat vind ik dat verschrikkelijk jammer. Niet omdat ik geen begrip heb voor de angst, het onvermogen en de kwetsuren die mensen klein dreigen te houden, maar omdat ik zo geloof in beter, en omdat we allemaal beter verdienen dan we geneigd zijn te denken. Wie naar binnen durft te kijken, wie bereid is om zich ten gronde af te vragen waarom hij is geworden die hij is geworden, wie met die inzichten echt iets doet, wie ervoor kiest om gevoelens helemaal toe te laten, ook de lastige, die wordt uiteindelijk zo beloond… Hoe winnen we anders dat gevecht tegen de eindeloze banaliteit van de dagen? Hoe zorgen we anders dat het telt, die zo korte én lange tijd dat we rondlopen op de wereld?

Zorgen dat het telt, wat ik hier doe. Dat is iets dat me de afgelopen maanden heel erg heeft bezig gehouden. Wanneer gezondheid plots iets niet meer vanzelfsprekend is. Wanneer ik mezelf erop betrapte dat ik met meer gelatenheid dan me lief is de aankomende cruciale klimaatconferentie aan me voorbij wou laten gaan. Niet meer het nieuws wou volgen, omdat ik echt graag even de stroom vluchtelingen niet meer wou zien. Wanneer mijn kleuter langs haar neus weg vraagt “waarom we ons zo moeten haasten”.

En toen was er Parijs.

Daarom ben ik blij met de tijd die ik niet had en toch vond en die de afgelopen weken besteedde aan mensen en dingen die er voor mij echt toe doen.

Laten we niet morsen met onze tijd. En zorgen dat het telt. WP_20151105_14_03_38_Pro

 

Op mijn “blij – om” teller:

  • De dagelijkse updatecalls met mijn mutti.
  • Berichtjes. Zomaar. Onverwacht. Van verre en dichte bekenden, van nu en toen. Big smile.
  • Mini die haar geluk niet op kan nu ze in een groot bed mag slapen.
  • Het wit boeket bloemen dat ik kreeg.
  • Samen met de mini’s in de auto meebrullen met ons zelfgemaakt CD’tje (voor elk wat wils- van K3 tot Adele).
  • Mijn stapeltje boeken op nachtkastje waar ik stilaan doorgeraak en massa’s inspiratie/motivatie/feelgood uitgehaald heb (leestip: The art of asking)
  • Een paar mooie tv momenten
  • Het (beleids)werk van Femma rond combinatie arbeid-gezin dat steeds meer aandacht én navolging krijgt.
  • Door een enthousiaste, geëngageerde stagiaire opnieuw aangevuurd worden voor een nieuwe actie rond Schone Kleren – Cambodja
  • Girlsweekend en de leukste koffiebar van Antwerpen.
  • Die momenten – meestal in een klein hoekje – waarop ik me echt echt verbonden voel met één van jullie.
Volg Pitcoaching via

Tijd

Het is weekend!

Dat vooruitzicht alleen al maakt me vrolijk zodra ik wakker word op vrijdagochtend. Gewoon dat het vrijdag is kan me blij maken. Ik heb nog een lijstje met kleine dingen die me blij maken. Sinds enkele maanden lijst ik ’s avonds in bed, onder de dons en met kersenpitten aan mijn voeten, op wat me de voorbije dag heeft blij gemaakt. Dat heeft echt een heel positief effect op mij. Ongelooflijk hoeveel kleine dingen je telkens kan oplijsten, zelfs al had je een baaldag. Sinds ik dat doe, werkt dat ook door overdag. Ik ben veel meer geneigd om het halfvolle dan het halflege glas te zien. Probeer het eens uit. Elke avond voor het slapengaan je “heeft me blij gemaakt top 3 van de dag” maken.

hapinessiseverywhere

Een greep uit mijn lijstje kleine fijne dingen:

  • Vogels horen fluiten als ik wakker word;
  • Thuiskomen en twee aanstormende blije gezichtjes te zien;
  • Een onverwacht smsje – zomaar;
  • Een topschijf in de auto, volumeknop helemaal open en mee brullen;
  • Het zien en ruiken van meiklokjes;
  • Vers bruin brood met choco;
  • Binnenstappen in een koffiebar en het vooruitzicht van een espresso machiatto en een stuk cheesecake;
  • Weten op pagina 10 dat je een topboek in de hand hebt en nog minstens 200 pagina’s te gaan;
  • Langer dan dat hoeft onder een warme douche blijven staan;
  • De grootste knuffel krijgen ’s ochtends aan de schoolpoort;
  • Samen in de badkamer tandenpoetsen;
  • Je mama die zegt “ik was net aan jou aan het denken” wanneer je haar belt;
  • Zelfgemaakte tiramisu;
  • De geur van gravel;
  • Een Hamse Wuiten zien vliegen (rode ibissen komen hier jammer genoeg niet voor)
  • Heel luid moeten lachen met een uitspraak van de mini’s;
  • Douchen na een tennismatch van driesets-die je won;
  • Enkele van mijn favoriete websites en blogs bezoeken;
  • Leuke feedback krijgen;
  • Samen naar tekenfilmpjes kijken met de mini’s;
  • Op ons terras zitten in wat we onze “pauline en paulette” stoeltjes noemen met een aperitief;
  • Naar de lucht staren die ’s avonds fantastisch rood kleurt;
  • Aan iets herinnerd worden van vroeger dat je zelf helemaal vergeten was;
  • Vers gewassen lakens op bed;
  • Iemand die tijd voor je maakt;

 Echt, dat laatste vind ik zo iets kostbaar.

Tijd

Ik blijf het iets intrigerend vinden. Hoe “tijd” dominant is in ons leven. Hoe ik er zelf mee omga, steeds meer bewuster eigenlijk. En ook hoe anderen ermee omgaan. Vanmorgen nog eens te horen gekregen. “Ik heb daar geen tijd voor.” Zucht. Het “druk hebben” is echt so overrated. Ik heb me er een tijd aan geërgerd, aan het “geen tijd hebben” van mensen. Aan het “geen tijd hebben” van mezelf. Het is immers gewoon een dikke fabel. Die we onszelf (en anderen) graag vertellen.

Tijd hebben we allemaal evenveel. Het komt erop neer waaraan je je tijd besteedt. Dat is een keuze. Die je elke dag zelf maakt. Tijd vinden is immers tijd maken. Je maakt tijd voor wat je belangrijk vindt. Er is overal tijd te “vinden”. Door te stoppen met naar zinloze tv te kijken. Door te stoppen met de overload aan “nieuws” te volgen en lezen. Door niet overal ja op te zeggen. Door je dag niet voor 100% op voorhand al vol te plannen. Door weg te gaan op vergaderingen waar de rest van de agendapunten niet meer van belang zijn voor jou. Of door zelf vergaderingen te houden die maar maximum een uur duren. Door jezelf niet te verliezen bij het blijven doorklikken op internet en facebook. Door een uurtje te stelen tijdens je middagpauze. Door een uur vroeger op te staan.

En vooral, door even stil te staan bij wat jouw persoonlijke missie en passies zijn, en te stoppen met zo veel mogelijk dat daar niet toe bijdraagt.

Daar is de extra tijd te vinden. Te winnen. Die je dan kan steken in jouw mensen, in de dingen die er echt toe doen. Tijd is er overal. We hebben het niet te druk. We hebben gewoon niet altijd de focus of het commitment om onze tijd juist te besteden. Maar nu is het dus weekend. Twee dagen tijd om te proberen juiste keuzes te maken… en te genieten van nog meer kleine dingen 🙂

Leuke slideshow over op een andere manier naar tijd kijken (Timespiration boek van Cyriel Kortleven): http://www.slideshare.net/cyrielkortleven/timespiration-cyriel-kortleven

Volg Pitcoaching via