Kleine gelukservaring

Ik heb sinds hij enkele interviews heeft gegeven naar aanleiding van zijn nieuwste boek over “liefde” psychiater Dirk De Wachter “ontdekt”. Zijn kijk op de liefde vind ik interessant, maar meer nog heeft zijn analyse over “geluk” mij even stil doen staan. Hij houdt een pleidooi voor malcontentement, gewoonheid en verbinding. Die drie woorden samen in een zin zou normaal al genoeg zijn voor mij om af te haken. Maar De Wachter had me bij m’n nekvel.

Het gaat over het algemeen niet zo goed met ons. Steeds meer mensen kampen met depressie, één op de tien Vlamingen riskeert een burn-out en maar liefst één op de drie Vlamingen geeft aan zich psychisch niet goed te voelen. Onze welbevindingscijfers staan heel duidelijk in het rood. Onder hoogspanning.

Het grootste probleem zit volgens de systeemtherapeut in onze focus op geluk. “De jacht op geluk is een existentiële vergissing”, zegt hij. “Met geluk als doel in het leven te stellen, begint de miserie juist. Mensen willen vandaag niet alleen non-stop gelukkig zijn, ze willen ook dat die ervaring steeds dieper en intenser wordt.” Die constante jacht op geluk, zorgt er volgens De Wachter paradoxaal genoeg net voor dat het geluk buiten beeld valt.” Wie zich richt op kicks en genot, verliest zijn zin in het leven. De ervaring van geluk, zit hem net in het ervaren van kleine dingen. In het content zijn met de ‘gewonigheid’ van het leven.” (Voila, dit soort melige zinnen maakt dat ik nog eens een foto van een konijn kan posten -een kleine gelukservaring als het ware ;-)) konijn

 

 

 

De échte zin in het leven ligt volgens De Wachter in de verbinding die we met anderen aangaan.

Dat is ook de bottomline van Brené Brown’s boek “de kracht van kwetsbaarheid”: “De capaciteit om met elkaar verbonden te zijn, is waarom we hier zijn: menselijk contact is het enige dat het leven zin geeft en bijgevolg ook het enige waar we geluk uit halen.” Ze heeft er als sociaal onderzoeker 10 jaar lang onderzoek naar gedaan, dus ik meen haar te geloven. Ook omdat ze het zo authentiek en grappig uit kan leggen.

“In een hyperconcurrerende samenleving waarin iedereen op zijn eigen eilandje zijn eigen doelen nastreeft, wordt het leggen van echt menselijk contact moeilijk”, stelt De Wachter nog. Ik zit er zelf wat mee gewrongen als ik dit lees. Want op zich ben ik een grote voorstander van doelen nastreven. Maar ik begrijp wel waar hij naartoe wil verwijzend naar een professionele context waarin collega’s ook concurrenten kunnen zijn. En concurrentie komt al lang niet meer enkel voor in een werkcontext. We vergelijken en meten ons geluk ook af aan hoe anderen het doen op vlak van liefde, reizen, feestjes, facebookstatus.

We hebben allemaal honderden vrienden analoog of digitaal. Maar hebben we daar inderdaad echt “echt” contact mee? Ik overloop even in gedachten mijn praatjes en afspraken van de afgelopen weken en ik kan de echte gesprekken over echte gevoelens of onderwerpen die er echt toe doen op één hand tellen. Ik gebruik fun en luchtige intermezzo’s zelf als middel om snel ergens vanonder te muizen. Toegegeven, mijn hoofd staat er niet altijd naar om Grote Onderwerpen aan te snijden of een diepernstige conversatie te voeren. Maar als ik er zo bij stil sta, en ik blik even terug. Ja, dan mag het wel een beetje meer zijn.

Waarom vinden we het zo moeilijk om echt te vertellen wat er in ons omgaat? Zijn we dat verleerd? Zijn we bang voor reacties, of willen we de ander niet lastig vallen? Zijn echte gesprekken ook de dupe van ons chronisch tijdsgebrek?

Vertel het me eens, de volgende keer dat we elkaar treffen, ik beloof dat ik er niet vanonder muis 😉

blogignoreyou

Volg Pitcoaching via

Genoeg

De eerste gedachte die ik, net als allicht wel nog wat mensen (hoogstwaarschijnlijk jonge ouders), ’s ochtends heb is: ik heb niet lang genoeg geslapen (met dank aan mini 2 die zelf altijd met de allergrootste glimlach aan de dag begint – vroeg, echt vroeg).

En vervolgens ergens tijdens het hollen van de vergadering naar de auto om op tijd aan de school én de creche te staan, te denken: ik heb niet genoeg tijd. Of dat nu waar is of niet, de gedachte “niet genoeg” steekt regelmatig bij mij de kop op. En ik plaats daar maar zelden vraagtekens bij. Tenzij op een eerste januari, waarop alles een beetje stil lijkt te staan, en daar plots “tijd” is. Misschien is het het vooruitzicht aan een heel nieuw jaar “tijd” hebben…

De afgelopen maanden stel ik vast dat ik toch wel veel bezig geweest ben met luisteren naar, of zelf vertellen, klagen of piekeren (al naargelang welk tijdstip van de maand en dag) over waar we (dat spreekt makkelijker dan “ik”) niet genoeg van hebben. We hebben niet genoeg tijd om te sporten. We hebben niet genoeg vrije tijd. We hebben niet genoeg verdiend. We hebben niet genoeg mogelijkheden om dingen te veranderen op het werk. We hebben niet genoeg aan ons weekend. We hebben bijlange niet genoeg.

We zijn niet slank genoeg, of niet slim genoeg, of fit, of belezen of succesvol genoeg. We lijken collectief in een illusie van tekort te leven. En zijn steeds op zoek naar meer.

Hoe zou het zijn als we meer een gevoel van genoeg zouden hebben? Genoeg niet als hoeveelheid, maar als een context die wel zelf maken?

Ik wens het mezelf en eenieder die het wel wat lijkt toe, een gevoel van genoeg.

Tenslotte nog een melige afsluiter, aansluitend op dat “genoeg”, als reminder voor mezelf. Op oudejaar speelden mijn lief en ik een spelletje, waarbij we elkaar allerlei vraagjes voorlegden. Kwam daar met stip uit: ons grootste geluk, de fijnste momenten, de leukste herinneringen hadden we aan de gewone, alledaagse momenten samen met de mini’s, of met vrienden. Het zit em in het sprokkelen van kleine geluksmomenten, verwoordde mijn vriendin lobster het mooi enkele weken geleden. Sprokkelen zet ik echt bij mijn woorden voor 2015.

Over die ochtenden:

Denkt mini 2: beter-goed-gefeest

Denk ik: evennodigochtends

Volg Pitcoaching via

Bucketlist

Bronnie Ware is een Australische thuisverpleegster in palliatieve zorgen. Ze schreef het boek “Als ik het leven over mocht doen.” Hierin vertelt ze over de 5 belangrijkste levenslessen die ze leerde van haar jarenlang zorgen voor en praten met terminale mensen. Ook hier botste ik op de thema’s die ik centraal wil stellen op deze blog (oa moed en geluk). Dit zijn de 5 zaken die Ware het meest te horen kreeg bij mensen die terugblikten op hun leven:

1. Moed om het leven te leiden dat ik wou Wanneer mensen terugkijken op hun leven zien ze dat ze een aantal van hun dromen niet gerealiseerd hebben. Door de keuzes die ze maakten of niet maakten. Schrijf je dromen op. Maak een bucketlist, waaruit je elk jaar één of meerdere zaken kiest die je dit jaar zeker wil doen. Door ze op te schrijven en als ster in te plannen voor dit jaar, is de kans groter dat je je er werkelijk aan zet.

2. Dat ik niet zo hard had gewerkt Elke mannelijke patient van Bronnie benoemde dit. Ze hadden graag extra tijd doorgebracht met hun kinderen of hun geliefde. De vrouwelijke patiënten haalden dit minder aan als een punt van spijt. Maar ik denk dat vrouwen nu en ook vroeger ook wel degelijk worstelen met de balans werk-privé. Zo bleek toch heel duidelijk uit het artikel op Charlie Mag waarin Ilse Ceulemans het eerlijke relaas vertelde van de keuze om halftijds te gaan werken om een kwalitatiever gezinsleven te hebben. Het artikel ging viraal en veroorzaakte heel wat (media)debat.

Trouwens, voor wie beslist om wat minder hard te werken in 2015 en er wat meer tijd om te lezen vrij zou komen, is Charlie Magazine een leuke aanrader 🙂

3. Moed om mijn gevoelens uit te drukken De patiënten die Ware verzorgde, beklaagden zich dat ze zo veel van hun gevoelens hadden onderdrukt voor anderen. Angst voor de reacties van anderen. Schaamte. Wie hierrond baanbrekend werk verricht heeft, is Brene Brown. Een sublieme TedTalk van haar over schaamte was voor mij een eye-opener.

4. Ik wou dat ik met mijn vrienden contact bleef houden Er is dikwijls grote spijt over het niet geven van voldoende aandacht en tijd aan vrienden. We hebben het allemaal druk druk druk, en dit gaat blijkbaar ten koste van vriendschappen.

5. Ik wou dat ik mezelf toe had gelaten om gelukkiger te zijn Een verrassend gemeenschappelijke thema voor alle personen die Ware begeleidde. Ze bleven vastzitten in oude gewoontes en oude patronen. De angst voor verandering maakte dat ze anderen en zichzelf wijsmaakten dat ze tevreden waren. Doelen hebben blijkt een goede zaak te zijn om gelukkig te zijn. Het doel om nog gelukkiger te zijn en een aantal van de dromen uit je bucketlist te realiseren. Een bucketlist is niets meer dan een lijstje waarop je alle dromen (klein en groot)  verzamelt die je zeker in je leven nog wil realiseren. Blijf er niet alleen maar over dromen, maar maak er een doel, en dus actie van. Want een doel is een droom met een plan. En best ook nog een deadline 😉
bucketlistBucketlist.org is een leuke site voor als je digitaal je bucketlist wil starten. Het is ook beschikbaar als app voor op je smartphone.

Volg Pitcoaching via