Laten we niet morsen met onze tijd

Nog voor Parijs en #BrusselsLockDown schreef Griet Op De Beeck – alweer Griet – dit mooie column pareltje “Laten we niet morsen met onze tijd.”

“Ik zie het zo vaak: mensen die bang zijn voor het leven, die zich settelen in bekende routines en afspraken zoals ze nu eenmaal ooit werden gemaakt. Die proberen zo weinig mogelijk te voelen, omdat emoties te warrig en te ontregelend zijn, die zich niet te veel vragen stellen omdat al dat denken een mens alleen maar dieper naar beneden zou trekken, die voortdurend lopen te roepen hoe gelukkig ze zijn om zo ook zichzelf te overtuigen, die motto’s cultiveren als: leer tevreden zijn met wat je hebt. En die dat dan vaak ook nog eens allemaal ontkennen.

De doffe aanvaarding van het leven zoals het ‘maar’ is: wat vind ik dat verschrikkelijk jammer. Niet omdat ik geen begrip heb voor de angst, het onvermogen en de kwetsuren die mensen klein dreigen te houden, maar omdat ik zo geloof in beter, en omdat we allemaal beter verdienen dan we geneigd zijn te denken. Wie naar binnen durft te kijken, wie bereid is om zich ten gronde af te vragen waarom hij is geworden die hij is geworden, wie met die inzichten echt iets doet, wie ervoor kiest om gevoelens helemaal toe te laten, ook de lastige, die wordt uiteindelijk zo beloond… Hoe winnen we anders dat gevecht tegen de eindeloze banaliteit van de dagen? Hoe zorgen we anders dat het telt, die zo korte én lange tijd dat we rondlopen op de wereld?

Zorgen dat het telt, wat ik hier doe. Dat is iets dat me de afgelopen maanden heel erg heeft bezig gehouden. Wanneer gezondheid plots iets niet meer vanzelfsprekend is. Wanneer ik mezelf erop betrapte dat ik met meer gelatenheid dan me lief is de aankomende cruciale klimaatconferentie aan me voorbij wou laten gaan. Niet meer het nieuws wou volgen, omdat ik echt graag even de stroom vluchtelingen niet meer wou zien. Wanneer mijn kleuter langs haar neus weg vraagt “waarom we ons zo moeten haasten”.

En toen was er Parijs.

Daarom ben ik blij met de tijd die ik niet had en toch vond en die de afgelopen weken besteedde aan mensen en dingen die er voor mij echt toe doen.

Laten we niet morsen met onze tijd. En zorgen dat het telt. WP_20151105_14_03_38_Pro

 

Op mijn “blij – om” teller:

  • De dagelijkse updatecalls met mijn mutti.
  • Berichtjes. Zomaar. Onverwacht. Van verre en dichte bekenden, van nu en toen. Big smile.
  • Mini die haar geluk niet op kan nu ze in een groot bed mag slapen.
  • Het wit boeket bloemen dat ik kreeg.
  • Samen met de mini’s in de auto meebrullen met ons zelfgemaakt CD’tje (voor elk wat wils- van K3 tot Adele).
  • Mijn stapeltje boeken op nachtkastje waar ik stilaan doorgeraak en massa’s inspiratie/motivatie/feelgood uitgehaald heb (leestip: The art of asking)
  • Een paar mooie tv momenten
  • Het (beleids)werk van Femma rond combinatie arbeid-gezin dat steeds meer aandacht én navolging krijgt.
  • Door een enthousiaste, geëngageerde stagiaire opnieuw aangevuurd worden voor een nieuwe actie rond Schone Kleren – Cambodja
  • Girlsweekend en de leukste koffiebar van Antwerpen.
  • Die momenten – meestal in een klein hoekje – waarop ik me echt echt verbonden voel met één van jullie.
Volg Pitcoaching via

Echte vragen

#krantenknipsel #koffieleesmoment #echtevragen #Grietistop

Griet Op De Beeck (De Morgen 28/02/15) “Bang”

Ik zag ze staan, in groepjes, de school was net uit. De jongens praatten en lachten, ze toonden elkaar iets op hun telefoon, de meisjes babbelden, gingen met een hand door hun haar, giechelden luider dan giechelen normaal klinkt. Allemaal trokken ze gezichten in gewenste plooien. Allemaal veel hoog te houden en nog meer te verliezen. Eentje mocht er niet bij horen. Hij neuriede een liedje, heel stil, als om zichzelf te troosten.

Ik ken de verhalen van en over jongeren.

Bang om al te goede resultaten te halen en voor nerd te worden versleten. Bang om bijles te krijgen en af te gaan als dommerik. Bang om de enige te zijn die nog niet getongkust heeft. Bang om te tongkussen met de verkeerde. Bang om te tongkussen. Bang voor de foute kleren, het foute kapsel, de foute vrienden. Ouders of achtergronden om je over te schamen. Gênante foto’s op facebook. Wat een hel. Terwijl je nog zoekt naar wie je bent, mag je het al op voorhand niet meer zijn. En dan moet het echte leven eigenlijk nog beginnen.

In dat latere leven gaat het niet per se veel beter. Ook dan blijft het vaak zo moeilijk om onszelf open en bloot en eerlijk te tonen. En al helemaal als het om onze kwetsbaarheden draait. Zelfs tegenover mensen die we waarderen, zwijgen we, of praten we over niks, wat eigenlijk ongeveer hetzelfde is, omdat we bang zijn om tekort te schieten. Het blijft zo moeilijk om aan onszelf toe te geven dat er iets schuurt, of dat het echt niet meer gaat. Om daadwerkelijk om hulp te vragen, in onze omgeving, of van mensen die daarvoor hebben doorgeleerd. Om stil te staan bij de vraag waarom het moeilijk voelt, allemaal, en waar dat dan vandaan zou kunnen komen.

Ik las onlangs bij Sylvia Plath: ‘So many people are shut up tight inside themselves, like boxes. Yet they would open up, unfolding quite wonderfully, if only you were interested in them.’

Het valt mij vaak op hoe weinig vragen we elkaar stellen, echte vragen, bedoel ik, die blijk geven van oprechte interesse in wie de ander is en wat er speelt achter alle beschaafde façades, zelfs diegene die we goed kennen. Het valt mij op hoe weinig inspanningen we doen om de ander, al was het maar heel even, met een blik of een gebaar op straat, echt te zien. En dat is eigenlijk niet zo raar, als we dat zelfs vaak met onszelf niet goed geregeld krijgen. Als we niet naar onszelf durven te kijken in de spiegels die alles helder laten zien. Als we niet in onze eigen doosjes tot aan de bodem durven te reiken.

Dus in plaats van naar anderen te wijzen, laten we misschien daar al mee beginnen: met mildheid aan de dag te leggen tegenover onszelf en dat wat niet goed gaat, om van daaruit de kracht te vinden om in te grijpen, beter te weten, recht te trekken wat ooit scheef is gegroeid. Wie dat kan, zal ook op alle juiste manieren anderen tegemoet treden. Dat was altijd al belangrijk, en vandaag nog meer dan ooit tevoren. Laten we proberen.

Alle stukjes van Griet Op De Beeck in De Morgen zijn terug te vinden op http://www.grietopdebeeck.be/

Volg Pitcoaching via

Boekenlijstje

Door de column van dit weekend van Griet Op De Beeck (die ik hier voor je neerschreef), moest ik aan haar boek denken. En van het één kwam het ander.

Er zijn boeken die je leven veranderen. Dat klinkt misschien pathetisch, maar het is in mijn geval niet gelogen.                                                                                                                                                                    books

De schaamte voorbij van Anja Meulenbelt is zo’n boek dat me niet alleen van m’n sokken blies, het heeft me ook de kracht gegeven om m’n coming out te doen. Ook al stond ik er ogenschijnlijk stoer en onverstoord bij, vanbinnen raasde er een tornado door me heen. Het autobiografische verhaal van Meulenbelt stond dan wel mijlenver van mijn leefwereld als 19 jarige eind jaren ’90, maar de intensiteit spatte van de bladzijden en had me genoeg aangestoken om een aantal ongemakkelijke momenten door te staan. Wat ik toen niet wist is dat je in feite je leven lang je coming out blijft doen, maar goed, de kaap van de moeilijkste eerste keren was genomen. Het boek heeft me ook “genezen” van m’n twijfels over feminisme, heeft me meer doen begrijpen van de klassenstrijd dan eender welke cursus in mijn pol&soc opleiding en ik ben door dat boek rode wijn beginnen drinken. Kortom, het boek betekende het begin van mijn verderfelijk leven 😉 Niet toevallig heb ik het boek aangeprezen gekregen van mijn leerkracht Nederlands/feministische linkse pièce unique met wie ik nog steeds menig flessen wijn soldaat maak.

Het hoofdpersonage uit Connie Palmen’s “De Vriendschap”, Kit, heeft jarenlang in mijn broekzak gezeten. Letterlijk omdat ik zinnen uit het boek overschreef op papiertjes die in mijn portefeuille, in mijn tas, een beetje overal verspreid zaten. Maar ook figuurlijk. Kit’s struggle met zichzelf, met haar familie, met haar demonen – in zo’n treffende woorden gevat- en haar zoektocht naar wat balans in haar leven, ja, dat was confronterend en gaf me handvaten om zelf meer grip te krijgen op mijn eigen struggle. Wist ik toen veel dat een zoektocht naar meer balans een never ending story is 😉

En tenslotte dus Griet Op De Beeck’s recente Kom hier dat ik u kus. Alleen de titel al vind ik fenomenaal. Maar ik heb ook nachten echt wakker gelegen van dat boek. Aan het ‘malen’. Over de onmacht om relaties met sommige mensen te veranderen, daar waar geen ruimte is om dingen echt te benoemen. Over het gewicht van onuitgesproken verwachtingen. En weer dat besef van onze grootste kwetsbaarheid: er staan en graag gezien willen worden. Het boek kwam heel erg binnen. Op De Beeck schrijft echt alsof ze in je hoofd kan kijken. Ik ben door het boek vooral ook bezig geweest met welke sfeer en ruimte ik wil creëren voor mijn kinderen om in op te groeien. Ik ben ervan overtuigd dat wie ik ben en hoe ik in de wereld sta, veel bepalender voor de toekomst van mijn kinderen is dan wat ik over opvoeding weet. Het enorme belang van een sterk gevoel van eigenwaarde, dat is voor mij de slotsom van Op De Beeck’s boek, en dat is iets dat ik elke dag wil proberen mee te geven aan mijn mini’s. Dat ze perfect imperfect zijn zoals ze zijn.

Omdat ik hou van lijstjes:                                      partofread

Mijn absolute top 10 van life changing boeken:

1/ De Vriendschap – Connie Palmen

2/ De schaamte voorbij – Anja Meulenbelt

3/ Sprakeloos – Tom Lanoye

4/ De Nomade – Christine Lafaille

5/ De kracht van kwetsbaarheid – Brene Brown

6/ De som der dagen – Isabel Allende

7/ Kroniek van liefde en oorlog – Gioconda Belli

8/ I.M. – Connie Palmen

9/ Things the grandchildren should know – Mark Oliver Everett

10/ Kom hier dat ik u kus – Griet Op De Beeck

Welke zijn de jouwe?

Volg Pitcoaching via

Terwijl

Een column. Een A4tje woorden, niets meer. En dat die toch zo in je hoofd kunnen wonen. En je ze zo meeneemt, die flarden zinnen, onder de douche, in de auto. Het gevoel dat ze uitstralen, de boodschap die blijft hangen. Alsof ze je zelf aanspreekt, bij een kop koffie. Zo schrijft Griet Op De Beeck.

Hieronder haar pareltje van 24 januari 2015:

Terwijl (Griet Op De Beeck)

Terwijl de berichtgeving stilaan het gevoel creëert dat er achter elke hoek een terrorist klaar staat om toe te slaan. Terwijl de regering ondertussen meer dan twintigduizend kwetsbare jonge, ongeschoolde mensen hun inkomen afneemt, zonder zich blijkbaar af te vragen of investeren in net zo’n groep geen zinvollere bestrijding van extremisme zou zijn dan het leger de straat op te sturen. Terwijl kinderen bang worden gemaakt door schooluitstapjes af te gelasten, en Pegida schaamteloos vruchten plukt van al wat gebeurd is, reis ik door Vlaanderen en Nederland om lezingen te geven en kom ik zoveel verschillende mensen tegen. Zoals onlangs die vrouw die nog niet lang transgender was, of het misschien technisch gesproken zelfs nog niet helemaal was.

Ik zag hoe ze zich wat onwennig in haar lijf bewoog, hoe ze die blik nog had van iemand die het gewend is om zich al op voorhand te excuseren voor wat zij niet eens fout deed. Dat valt me wel eens op bij transgenders: het is niet omdat er een formele oplossing voor hun verdriet bestaat – ze kunnen de vrouw of man worden die ze eigenlijk al zo lang waren – dat alle verdriet zomaar verdwijnt. Wat na een lijdensweg van jaren ook niet vreemd is, maar wat in hun ogen geen aandacht meer lijkt te verdienen. Ha nee, ze hebben nu toch wat ze wilden? De vrouw keek naar mij, lang, en zei: “Ik wou je even spreken, maar ik weet eigenlijk niet waarom, of waarover dan precies.” Er zaten tranen klaar die ze met man en macht binnen probeerde te houden. Ik heb vooral geprobeerd om haar het gevoel te geven dat alles mocht en kon: triest zijn, het niet weten.

Uiteindelijk concludeerde ze helemaal zelf: “Ik ga, denk ik, eens proberen om wat zachter te zijn voor mezelf.” Ze wenste mij nog veel succes met alles en vertrok. Ze liep met een rechtere rug naar de uitgang dan toen ze op mijn tafeltje afstapte, dat viel mij op.

Een man van rond de veertig stond zenuwachtig zijn gewicht van het ene been naar het andere te verplaatsen. Terwijl ik zijn exemplaar van Kom hier dat ik u kus aannam, zei hij: “Ik heb al sinds mijn tiende geen ouders meer, daarom was uw roman wel…” Hij maakte de zin niet af, ik voelde dat er zo nog zouden komen. “Zoveel alleen dat ik ben geweest.” Hij kerfde met de nagel van zijn vinger in zijn andere hand terwijl hij sprak. “De plekken waar ik heb gezeten waren… echt niet…” Hij beet zo hard op zijn lip dat ik vreesde dat het zou gaan bloeden. “U zegt dat u gelooft dat mensen zelfs van de moeilijkste verledens kunnen herstellen, maar denkt u dat ook van mij?” Hij maakte zijn ogen groot. Het was een onmogelijke vraag natuurlijk, alleen al omdat ik zo weinig van hem wist. Ik heb geantwoord: “Ik denk dat u mij die vraag niet zou stellen als u niet zelf dacht dat u dat zou lukken.” Er brak iets van een glimlach door, heel stil.

En die jonge vrouw die mij haar boek overhandigde: “Burcu heet ik”, zei ze. Ze begon gelijk te spellen. “Het betekent kwetsbaar.” Ze glimlachte wat breder dan gangbaar is. “Mooi”, zeg ik. “We moeten sterk zijn” – ze kijkt naar haar schoenen – “zelfs al gaan er allemaal dingen mis bij mij.” Ik kijk alleen maar. Mensen hebben soms geen vragen nodig, alleen maar toestemming om te zeggen wat ze zo graag kwijt willen. “Ik heb het verteld aan mijn ouders en sindsdien praten ze niet meer tegen mij, en mijn broers ook niet.” Ik durfde niet goed te vragen of ze nog zussen had. Dat me dat heftig leek, heb ik geantwoord, en of er andere mensen aren die wel nog met haar praatten. Ze knikte fel. “En er zijn boeken om te lezen”, gooide ze er achteraan, met een schater die mij liet geloven dat ook met haar alles goed zou komen.

Ik dacht: laten we niet vergeten om evenzeer te blijven vertellen over al het mooie wat ons raakt. Laten we proberen om het mooie te zien, ook in dat wat ons misschien vreemd is. Late we beseffen at we zelf kunnen betekenen, veranderen, teweegbrengen, doen. Nu meer dan ooit. Ja.

(De Morgen, 24/01/15)

Volg Pitcoaching via